ขอเกริ่นนำก่อนนะครับ ช่วงชีวิตที่ทำให้ตัวผมเปลี่ยนไป มีอยู่ 3 ช่วง ครับ
1 โดนรถชนตอนอยู่ ม.3 ก่อนจะไปต่อ ปวช
ก่อนที่จะโดนรถชน ผมเป็นคนที่นิสัยร่าเริง(ซน)มากครับ การเรียนย่ำแย่ พูดคุยเก่งพอควรครับ
พอโดนปิคอัพชนระหว่างที่กำลังข้ามถนนใหญ่ (ซ้อน 4 มอเตอร์ไซค์ ขากลับจากการแอบหนีไปเล่นน้ำบ่อ)
น้องT (นั่งหน้าสุด) กระดูกสะโพกหัก
พี่B (คนขับ) กระดูกขาร้าว
น้องO (ซ้อนหลังพี่B) ไม่ค่อยเป็นอะไรมีแผลนิดหน่อย (มันดิ้นแล้วกระโจนออกรถ (มันทำได้ไง?))
ผม (นั่งท้ายสุด) หัวกระแทกกับถนน(ตอนโดนกระแทก ความรู้สึกเหมือนตอนตีกับเพื่อน มันชกมาสุดแรงที่หัว)
(เหมือนหัวจะแตกแต่ก็ไม่แตก หัวโนเฉยๆ)
ครับพอผ่านเหตุการณ์นั้นไป ดูเหมือนว่าผมจะเปลี่ยนไปครับ ผมเริ่มหมกมุ่นอยู่กับบ้านไม่ออกไปไหน เล่นแต่คอมอยู่บ้าน
ตอนอยู่ปวชเพื่อนชวนไปไหนผมก็ไม่ไป พูดคุยกับใครก็คุยน้อยกว่าเดิม การเรียนดีขึ้น(เหมือนจะขยันขึ้น) แม่ของผมยังบอกเลยว่าตั่งแต่ขึ้น ปวช เหมือนลูกเปลี่ยนไป ประมาณนี้ครับ (แต่การคุยกับแม่นี่ พูดได้ปกติครับเหมือนจะไม่มีอะไรเปลี่ยนเท่าไหร่ แต่ถ้าเป็นคนอื่นหรือญาติ ผมจะคุยน้อยมาก) จากที ตั่งแต่เด็กจนถึง ม3 การเรียนแบบว่าห่วยสุดๆ พอขึ้น ปวช เป็นต้นไป เกรดดูดีครับ 3.5+ ตลอดการกเรียนครับ
2 ตอนอยู่ มหาลัย ปี 2 ก่อนขึ้นปี ปี 3 โดนแฟน(ทิ้ง)
ครับ ผมก็เป็นคนเงียบๆ เหมือนเดิมไม่ค่อยมีไรเปลี่ยนครับ(การเรียนก็ดีเหมือนเดิม) ตอนอยู่ มหาลัย ผมมั๊กจะดื่มเหล้ากับเพื่อนครับ
ตอนนั้นรุ่นน้องปี 1 ก็มาดื่มด้วย ดื่มด้วยกันบ่อยมากครับ คุย ไปๆ มาๆ น้องเขาบอกชอบคนเงียบๆ ขยันแบบผม ก็เลยคบกันครับ
คบกันได้สักปีนุง น้องเขาก็เทครับ (เหตุผลเพราะผมไม่รวยพอ เท่าที่ผมคิดนะ ก็ไอหมอนั้นมันมีรถเก๋ง? ไม่ก็เพราะรับนิสัยผมไม่ได้ล่ะมั้ง)
ระหว่างที่คบกันนั้นผมเป็นคนดูแลเอาใจใส่มากครับ ตามใจน้องเขามากครับ (ทำงานพาทไทม์ทุกคืนครับ) เรื่องเงินผมว่ามันค่อยขัดสนเท่าไหร่นะ
เอาเถอะจะเป็นเพราะอะไรก็ช่างแม่มเหอะครับ ลืมๆ มันไป
ครับ พอผ่านเหตุการณ์นี้ไป ผมเริ่มไม่ขยัน เอาแต่หมกมุ่นกับโน้ตบุ๊คครับ เล่นเกม ดูหนัง บลาๆ ครับ เกรดเฉลี่ยนต่อเทมอเริ่มตก ทุกอย่างมันเป็น สีเทาไปหมดครับ ผมเป็นคนคุยน้อยอยู่แล้ว พอเจอแบบนี้ก็คุยน้อยกว่าเดิมอีกครับ พอเห็นหน้าเหล่ารุ่นน้อง ทุกทีผมมั๊กจะทักทาย แต่ผมกลับไม่ทำอะไรเลย เจอหน้าก็ เดินผ่าน พอน้องเขาทัก ผมก็แค่ทักกลับ แค่นั้น
3 ระหว่างที่อยู่ ปี3-4 นิสัยของเพื่อนๆ แต่ละคน
อันนี้ขอบอกตามตรงเลย นิสัยของเพื่อนแต่ละคนนั้นไม่เหมือนกันสักคนครับ สังคมเหล่าเพื่อนที่ผมอยู่ด้วยเหมือนใส่หน้ากากเข้าหากันทั้งนั้น
เพื่อน ที่หัวร้อน เห็นแก่ตัว เอาแต่ใจ คิดว่าตัวเองเก่ง ชอบดูถูกคนอื่น หัวแข็ง ยึดหมั้นในตัวเอง (คือพวกไม่เคยคิดว่าตัวเองผิดเลย เห้อ)
ครับเพื่อนผมก็เป็นจำพวกที่ผมพิมพ์ไว้ข้างต้นหน่ะครับ คือผมเป็นคนที่พูดน้อยอยู่แล้ว เพื่อนมันมั๊กจะพูดล้อ พูดดูถูก ผมเสมอๆ ครับ แต่ผมก็เงียบไม่พูดอะไร (คิดในใจจะพูดไรก็พูด ไม่ได้มีดีมีเสียกับชีวิตกูเลย..) ประมาณนี้ครับ (ถามว่าเก็บกดไหม ก็นิดๆนะครับ) ช่วงหลังๆ ผมเริ่มรับนิสัย พวกนี้ไม่ค่อยได้ครับ ถึงจะไม่ค่อยพูดอะไร แต่ถ้าได้พูด คือ ตัดเพื่อนเลยครับ (ผมเป็นคนพูดตรงไปตรงมา) เพราะก่อนจะขึ้นปี 3 ผมเคยพูดกับเพื่อนคนหนึ่งครับ พูดตรงๆ นี่แหละ (ขอไม่บอกรายละเอียดนะครับ) มันรับไม่ได้ มันห่างจากผมไม่คุยเหี้xไรกับผมเลย ตั้ง1ปีเลยนะครับ เพิ่งได้มาคุยกันตอน ปี 4 ..... (คือพวกมุงรับความจริงไม่ได้อ่อ?) ถามว่าผมแคร์ไหม ผมแคร์นะครับเพื่อนหน่ะ แต่หลังๆมานี่ จะเกิดเหี้xไรขึ้นก็เรื่องของพวกมุงครับ ผมสนแค่ชีวิตตัวเองครับ ทกวันนี้คุยกับเพื่อนก็เหมือนใส่หน้ากากเข้าหากันแหละครับ ถ้าถามว่ามีเพื่อนดีไหม มีครับแต่มีน้อยมาก (แค่ 4 คนเอง) เพื่อนทั้งหมดรวมๆ 50 กว่าคนนะ
พอผ่านเหตุการณ์ของเพื่อนไป ผมคุยน้อยกว่าเดิมอีกครับ เงียบยิ่งกว่าเดิมอีก การเรียนก็ตั่งแต่เหตุการณ์ที่ 2 ไม่เปลี่ยนครับ
มาฝึกงาน พี่เขาถามมา ผมก็ได้แค่ตอบกลับ ไม่มีการสนทนาใดๆ ทั้งสิ้น
ความรู้ภาษาญี่ปุ่นของผม ก็ถึงแค่ ปี 2 แหละครับ ปี 3 ปี 4 ชีวิต เหี้xมากครับ
( ฝึกงานล่ามลำบากมากครับ ต้องมาศึกษาเองทีหลังเนี้ย.. ได้แค่ล่าม เรื่องแปลเอกสารนี่ จากไทยไปยุ่น ไม่ค่อยหมั้นใจเลยครับ T^T )
( ตอนพิมพ์ โพสนี้ เป็นช่วงที่มีเวลาว่างระหว่าฝึกงานหน่ะครับ ^ ^ )
ผมควรแก้นิสัยยังไงดีครับ ผมยังคิดเลยนะชีวิตตัวเองน่าเบื่อมากครับ จะให้กลับไปเป็นแบบเมื่อก่อนก็ไม่ได้แล้ว (ยาก)...
แต่สิ่งพวกนี้ทำให้ผมได้คิดนะครับ 僕は僕のために生きる。ตัวผมนั้นอยู่เพื่อตัวผมเองครับ (รวมแม่ด้วยนะ)
ในช่วงของชีวิต กับนิสัยที่เปลี่ยนไป ใครเป็นกันบ้างครับ?
1 โดนรถชนตอนอยู่ ม.3 ก่อนจะไปต่อ ปวช
ก่อนที่จะโดนรถชน ผมเป็นคนที่นิสัยร่าเริง(ซน)มากครับ การเรียนย่ำแย่ พูดคุยเก่งพอควรครับ
พอโดนปิคอัพชนระหว่างที่กำลังข้ามถนนใหญ่ (ซ้อน 4 มอเตอร์ไซค์ ขากลับจากการแอบหนีไปเล่นน้ำบ่อ)
น้องT (นั่งหน้าสุด) กระดูกสะโพกหัก
พี่B (คนขับ) กระดูกขาร้าว
น้องO (ซ้อนหลังพี่B) ไม่ค่อยเป็นอะไรมีแผลนิดหน่อย (มันดิ้นแล้วกระโจนออกรถ (มันทำได้ไง?))
ผม (นั่งท้ายสุด) หัวกระแทกกับถนน(ตอนโดนกระแทก ความรู้สึกเหมือนตอนตีกับเพื่อน มันชกมาสุดแรงที่หัว)
(เหมือนหัวจะแตกแต่ก็ไม่แตก หัวโนเฉยๆ)
ครับพอผ่านเหตุการณ์นั้นไป ดูเหมือนว่าผมจะเปลี่ยนไปครับ ผมเริ่มหมกมุ่นอยู่กับบ้านไม่ออกไปไหน เล่นแต่คอมอยู่บ้าน
ตอนอยู่ปวชเพื่อนชวนไปไหนผมก็ไม่ไป พูดคุยกับใครก็คุยน้อยกว่าเดิม การเรียนดีขึ้น(เหมือนจะขยันขึ้น) แม่ของผมยังบอกเลยว่าตั่งแต่ขึ้น ปวช เหมือนลูกเปลี่ยนไป ประมาณนี้ครับ (แต่การคุยกับแม่นี่ พูดได้ปกติครับเหมือนจะไม่มีอะไรเปลี่ยนเท่าไหร่ แต่ถ้าเป็นคนอื่นหรือญาติ ผมจะคุยน้อยมาก) จากที ตั่งแต่เด็กจนถึง ม3 การเรียนแบบว่าห่วยสุดๆ พอขึ้น ปวช เป็นต้นไป เกรดดูดีครับ 3.5+ ตลอดการกเรียนครับ
2 ตอนอยู่ มหาลัย ปี 2 ก่อนขึ้นปี ปี 3 โดนแฟน(ทิ้ง)
ครับ ผมก็เป็นคนเงียบๆ เหมือนเดิมไม่ค่อยมีไรเปลี่ยนครับ(การเรียนก็ดีเหมือนเดิม) ตอนอยู่ มหาลัย ผมมั๊กจะดื่มเหล้ากับเพื่อนครับ
ตอนนั้นรุ่นน้องปี 1 ก็มาดื่มด้วย ดื่มด้วยกันบ่อยมากครับ คุย ไปๆ มาๆ น้องเขาบอกชอบคนเงียบๆ ขยันแบบผม ก็เลยคบกันครับ
คบกันได้สักปีนุง น้องเขาก็เทครับ (เหตุผลเพราะผมไม่รวยพอ เท่าที่ผมคิดนะ ก็ไอหมอนั้นมันมีรถเก๋ง? ไม่ก็เพราะรับนิสัยผมไม่ได้ล่ะมั้ง)
ระหว่างที่คบกันนั้นผมเป็นคนดูแลเอาใจใส่มากครับ ตามใจน้องเขามากครับ (ทำงานพาทไทม์ทุกคืนครับ) เรื่องเงินผมว่ามันค่อยขัดสนเท่าไหร่นะ
เอาเถอะจะเป็นเพราะอะไรก็ช่างแม่มเหอะครับ ลืมๆ มันไป
ครับ พอผ่านเหตุการณ์นี้ไป ผมเริ่มไม่ขยัน เอาแต่หมกมุ่นกับโน้ตบุ๊คครับ เล่นเกม ดูหนัง บลาๆ ครับ เกรดเฉลี่ยนต่อเทมอเริ่มตก ทุกอย่างมันเป็น สีเทาไปหมดครับ ผมเป็นคนคุยน้อยอยู่แล้ว พอเจอแบบนี้ก็คุยน้อยกว่าเดิมอีกครับ พอเห็นหน้าเหล่ารุ่นน้อง ทุกทีผมมั๊กจะทักทาย แต่ผมกลับไม่ทำอะไรเลย เจอหน้าก็ เดินผ่าน พอน้องเขาทัก ผมก็แค่ทักกลับ แค่นั้น
3 ระหว่างที่อยู่ ปี3-4 นิสัยของเพื่อนๆ แต่ละคน
อันนี้ขอบอกตามตรงเลย นิสัยของเพื่อนแต่ละคนนั้นไม่เหมือนกันสักคนครับ สังคมเหล่าเพื่อนที่ผมอยู่ด้วยเหมือนใส่หน้ากากเข้าหากันทั้งนั้น
เพื่อน ที่หัวร้อน เห็นแก่ตัว เอาแต่ใจ คิดว่าตัวเองเก่ง ชอบดูถูกคนอื่น หัวแข็ง ยึดหมั้นในตัวเอง (คือพวกไม่เคยคิดว่าตัวเองผิดเลย เห้อ)
ครับเพื่อนผมก็เป็นจำพวกที่ผมพิมพ์ไว้ข้างต้นหน่ะครับ คือผมเป็นคนที่พูดน้อยอยู่แล้ว เพื่อนมันมั๊กจะพูดล้อ พูดดูถูก ผมเสมอๆ ครับ แต่ผมก็เงียบไม่พูดอะไร (คิดในใจจะพูดไรก็พูด ไม่ได้มีดีมีเสียกับชีวิตกูเลย..) ประมาณนี้ครับ (ถามว่าเก็บกดไหม ก็นิดๆนะครับ) ช่วงหลังๆ ผมเริ่มรับนิสัย พวกนี้ไม่ค่อยได้ครับ ถึงจะไม่ค่อยพูดอะไร แต่ถ้าได้พูด คือ ตัดเพื่อนเลยครับ (ผมเป็นคนพูดตรงไปตรงมา) เพราะก่อนจะขึ้นปี 3 ผมเคยพูดกับเพื่อนคนหนึ่งครับ พูดตรงๆ นี่แหละ (ขอไม่บอกรายละเอียดนะครับ) มันรับไม่ได้ มันห่างจากผมไม่คุยเหี้xไรกับผมเลย ตั้ง1ปีเลยนะครับ เพิ่งได้มาคุยกันตอน ปี 4 ..... (คือพวกมุงรับความจริงไม่ได้อ่อ?) ถามว่าผมแคร์ไหม ผมแคร์นะครับเพื่อนหน่ะ แต่หลังๆมานี่ จะเกิดเหี้xไรขึ้นก็เรื่องของพวกมุงครับ ผมสนแค่ชีวิตตัวเองครับ ทกวันนี้คุยกับเพื่อนก็เหมือนใส่หน้ากากเข้าหากันแหละครับ ถ้าถามว่ามีเพื่อนดีไหม มีครับแต่มีน้อยมาก (แค่ 4 คนเอง) เพื่อนทั้งหมดรวมๆ 50 กว่าคนนะ
พอผ่านเหตุการณ์ของเพื่อนไป ผมคุยน้อยกว่าเดิมอีกครับ เงียบยิ่งกว่าเดิมอีก การเรียนก็ตั่งแต่เหตุการณ์ที่ 2 ไม่เปลี่ยนครับ
มาฝึกงาน พี่เขาถามมา ผมก็ได้แค่ตอบกลับ ไม่มีการสนทนาใดๆ ทั้งสิ้น
ความรู้ภาษาญี่ปุ่นของผม ก็ถึงแค่ ปี 2 แหละครับ ปี 3 ปี 4 ชีวิต เหี้xมากครับ
( ฝึกงานล่ามลำบากมากครับ ต้องมาศึกษาเองทีหลังเนี้ย.. ได้แค่ล่าม เรื่องแปลเอกสารนี่ จากไทยไปยุ่น ไม่ค่อยหมั้นใจเลยครับ T^T )
( ตอนพิมพ์ โพสนี้ เป็นช่วงที่มีเวลาว่างระหว่าฝึกงานหน่ะครับ ^ ^ )
ผมควรแก้นิสัยยังไงดีครับ ผมยังคิดเลยนะชีวิตตัวเองน่าเบื่อมากครับ จะให้กลับไปเป็นแบบเมื่อก่อนก็ไม่ได้แล้ว (ยาก)...
แต่สิ่งพวกนี้ทำให้ผมได้คิดนะครับ 僕は僕のために生きる。ตัวผมนั้นอยู่เพื่อตัวผมเองครับ (รวมแม่ด้วยนะ)