ใครเคยรู้สึกแปลกๆติดลบกับเพื่อนบ้างไหมคะ เหมือนมันมีคำถามตลอดว่า”ทำไม”ในหลายๆเรื่อง
คือเราอยู่หอเดียวกับเพื่อน ที่เรียน ที่ทำงานก็ที่เดียวกันเวลาเดียวกัน เจอกันตื่นยันนอน สำหรับเราเราเป็นคนที่ต้องมีพื้นที่ส่วนตัว ถึงจะสนิทแค่ไหน แต่นั่นไม่เกี่ยวเพราะเราเลือกไม่ได้ตอนนี้ การจะย้ายหอในขณะที่เรียนต่างประเทศมันไม่ง่ายเรื่องค่าใช้จ่าย แต่เรารู้สึกเหมือนบางทีบางวัน
1. เพื่อนก็ไม่ค่อยคุยกับเรา แต่กับเมทหันไปพูดดี สองมาตรฐาน
2.ก็ยุ่งมากเกินไป เข่นเรื่องของ ชอบมาสั่ง
3.นางก็ไม่ฟังอะไร ขอให้ได้เถียง แล้วเราเป็นคนที่ขอให้พูดจบก่อนแล้วค่อยเถียง แต่นี่เถียงๆ
4.ชอบก็น้อยใจในเรื่องไม่เป็นเรื่อง ซึ่งในส่วนนี้ เราจะไม่ง้อไม่ถามไม่อะไรเพราะสำหรับเรามันเรื่องเล็กน้อย เรามองว่าเอาแต่ใจมากเกินไปด้วยซ้ำ
5.เรารู้สึกเหมือนเราเป็นส่วนเกินพอมันอยู่กับเพื่อนอีกคน(มหาลัยที่ไทยเดียวกัน) แต่เขามาต่างประเทศด้วย คือเห็นได้ชัดมากตอนไปซื้อของมันพากันเดินไปสองคนแบบรวดเร็ว ทิ้งเราไว้อีกที่เลย ดีที่ตอนนั้นมีพี่อีกคนตามมาเค้าเลยมาเดินกับเรา ซึ่งเราก็เคนคุยกับมันเรื่องนี้ มันบอกตอนเราอยู่กับพี่อีกคนมันก็ส่วนเกิน ซึ่งในความคิดเรามันสนิทกับพี่อีกคนมาก่อนเราเยอะมากๆ แล้วส่วนเกินได้ไง หรือว่าเราไม่เข้าข้างมันเวลามันไปเถียงเค้าแล้วเค้าถูก มันงี้เง่าเอง เราก็ไม่เข้าใจ
6.พอมีปัญหาบางเรื่อง เงียบไม่บอกไม่คุย ซึ่งเราไม่เซ้าซี้ ถ้าเพื่อนอยากบอกก็จะบอกเอง แต่เพื่อนกลับไปข้างนอกกลับเพื่อนอีกคน ซึ้งไม่บอกเราว่าไปไหนเลย
7.บางครั้งก็พูดเอาดีเข้าตัวเอง โยนชั่วให้เรา
8.เรารู้สึกเหมือนตัวเองจะถูกทิ้งวันไหนก็ไม่รู้ ซึ่งเราไม่ได้กลัวขนาดนั้น เรากลับมีความคิดที่ว่า ถ้าทิ้งคราวนี้เราตะไม่กลับไปเป็นเพื่อนแล้ว ไม่มีครั้งที่สาม(เคยมีปัญหากันมาก่อนตอนมัธยม เพื่อนไปคบอีกคนแล้วลอยแพเรา แต่พอมีปัญหากับเพื่อนอีกคน ก็กลับมาหาเรา)
เรารู้สึกทัศนคติ ความคิดความอ่าน ไม่ค่อยตรงกับเพื่อนคนนี้เลย เราก็ไม่รู้เราจะแก้ยังไง รู้สึกมันต่างกันมากเกินไป ในความคิดเรา เรามีความโตกว่าเพื่อนในระดับนึง อาจเพราะเราชอบทำอะไรคนเดียว เคยไปเรียนตปท เองแล้วคนเดียว เราเป็นคนนิ่งๆ ซึ่งเราก็ไม่รู้จะแก้ความรู้สึกแปลกๆนี้ยังไง มันเหมือนเป็นเพื่อนสนิทในสมัยมัธยมนะ แต่พอโตขึ้นเรากลับรู้สึกแปลกๆ
มีใครรู้สึกแปลกๆกับเพื่อนบ้างไหม
คือเราอยู่หอเดียวกับเพื่อน ที่เรียน ที่ทำงานก็ที่เดียวกันเวลาเดียวกัน เจอกันตื่นยันนอน สำหรับเราเราเป็นคนที่ต้องมีพื้นที่ส่วนตัว ถึงจะสนิทแค่ไหน แต่นั่นไม่เกี่ยวเพราะเราเลือกไม่ได้ตอนนี้ การจะย้ายหอในขณะที่เรียนต่างประเทศมันไม่ง่ายเรื่องค่าใช้จ่าย แต่เรารู้สึกเหมือนบางทีบางวัน
1. เพื่อนก็ไม่ค่อยคุยกับเรา แต่กับเมทหันไปพูดดี สองมาตรฐาน
2.ก็ยุ่งมากเกินไป เข่นเรื่องของ ชอบมาสั่ง
3.นางก็ไม่ฟังอะไร ขอให้ได้เถียง แล้วเราเป็นคนที่ขอให้พูดจบก่อนแล้วค่อยเถียง แต่นี่เถียงๆ
4.ชอบก็น้อยใจในเรื่องไม่เป็นเรื่อง ซึ่งในส่วนนี้ เราจะไม่ง้อไม่ถามไม่อะไรเพราะสำหรับเรามันเรื่องเล็กน้อย เรามองว่าเอาแต่ใจมากเกินไปด้วยซ้ำ
5.เรารู้สึกเหมือนเราเป็นส่วนเกินพอมันอยู่กับเพื่อนอีกคน(มหาลัยที่ไทยเดียวกัน) แต่เขามาต่างประเทศด้วย คือเห็นได้ชัดมากตอนไปซื้อของมันพากันเดินไปสองคนแบบรวดเร็ว ทิ้งเราไว้อีกที่เลย ดีที่ตอนนั้นมีพี่อีกคนตามมาเค้าเลยมาเดินกับเรา ซึ่งเราก็เคนคุยกับมันเรื่องนี้ มันบอกตอนเราอยู่กับพี่อีกคนมันก็ส่วนเกิน ซึ่งในความคิดเรามันสนิทกับพี่อีกคนมาก่อนเราเยอะมากๆ แล้วส่วนเกินได้ไง หรือว่าเราไม่เข้าข้างมันเวลามันไปเถียงเค้าแล้วเค้าถูก มันงี้เง่าเอง เราก็ไม่เข้าใจ
6.พอมีปัญหาบางเรื่อง เงียบไม่บอกไม่คุย ซึ่งเราไม่เซ้าซี้ ถ้าเพื่อนอยากบอกก็จะบอกเอง แต่เพื่อนกลับไปข้างนอกกลับเพื่อนอีกคน ซึ้งไม่บอกเราว่าไปไหนเลย
7.บางครั้งก็พูดเอาดีเข้าตัวเอง โยนชั่วให้เรา
8.เรารู้สึกเหมือนตัวเองจะถูกทิ้งวันไหนก็ไม่รู้ ซึ่งเราไม่ได้กลัวขนาดนั้น เรากลับมีความคิดที่ว่า ถ้าทิ้งคราวนี้เราตะไม่กลับไปเป็นเพื่อนแล้ว ไม่มีครั้งที่สาม(เคยมีปัญหากันมาก่อนตอนมัธยม เพื่อนไปคบอีกคนแล้วลอยแพเรา แต่พอมีปัญหากับเพื่อนอีกคน ก็กลับมาหาเรา)
เรารู้สึกทัศนคติ ความคิดความอ่าน ไม่ค่อยตรงกับเพื่อนคนนี้เลย เราก็ไม่รู้เราจะแก้ยังไง รู้สึกมันต่างกันมากเกินไป ในความคิดเรา เรามีความโตกว่าเพื่อนในระดับนึง อาจเพราะเราชอบทำอะไรคนเดียว เคยไปเรียนตปท เองแล้วคนเดียว เราเป็นคนนิ่งๆ ซึ่งเราก็ไม่รู้จะแก้ความรู้สึกแปลกๆนี้ยังไง มันเหมือนเป็นเพื่อนสนิทในสมัยมัธยมนะ แต่พอโตขึ้นเรากลับรู้สึกแปลกๆ