เรียนหมอต่อดีไหม

สวัสดีครับตอนนี้เจ้าของกระทู้กำลังเรียนหมอปี1อยู่สถาบันในภูมิภาคคือรู้สึกว่าตัวเองโง่มากๆเวลาเรียนก็เรียนไม่รู้เรื่องเวลากลับมาอ่านเองก็ไม่ค่อยเข้าใจไม่มีจิตใจที่จะเรียนเลยครับรู้สึกกดดันเวลาทำงานกลุ่มกับเพื่อนรู้สึกเป็นตัวถ่วงของกลุ่มรู้สึกว่าไม่มีประโยชน์อะไรเลยเคยโดนว่าด้วยแต่มันก็เป็นความจริงแหละไม่คิดโกรธเพื่อนที่มันว่าหรอกแต่รู้สึกเจ็บมากเลย ไม่อยากเรียนที่นั่นแล้ว ไม่มีกำลังใจที่จะเรียนเลยเพราะตอนอยู่ม.6ไม่ได้คิดว่าจะเรียนที่นั่นแต่สอบที่ที่อยากเรียนไม่ติดตอนนั้นก็ไม่ได้รู้สึกว่าอยากจะเรียนหมอเลยสอบอย่างอื่นติดก็ไม่เอาติดครูติดเภสัช สังคมกดดันว่าต้องเรียนหมอนะเป็นความหวังของรร.เลย สังคมรอบข้างกดดันมาตั้งแต่ม.ต้น เอาจริงๆคือเรียนมัธยมไม่ได้ค้นพบเลยว่าตัวเองชอบอะไร มีแต่คนบอกว่าเรียนหมอเถอะมันดีอย่างนุ้นอย่างนี้บลาๆๆตามสไตล์สังคมไทยเลย ไอ้เราก็ตกกระไดพลอยโจนสอบติดหมอก็เลยได้เข้าไปเรียนโดยไม่รู้ว่าชอบไหม ตอนนั้นเฉยๆมากคิดอะไรไม่ออกได้มาเรียน มีสิ่งหนึ่งที่คิดอยู่ในหัวคือเรียนจบแล้วเป็นหมอจะได้เงินเยอะ ตอนเรียนแรกๆก็เฉยๆนะมันยังไม่มีอะไรยากมาก ก็เรียนไปปกติ ขอเล่าอีกอย่างคือสภาพแวดล้อมของม.ส่วนตัวไม่ค่อยชอบนัก สังคมของคณะเราก็รู้จักกันเกือบหมด มีอีกอย่างคือเวลามีงานของคณะคือต้องร่วมทุกอย่างไม่มีสิทธิ์เลือกเลยบางอย่างก็ไม่อยากร่วมเลยแต่คือได้แต่ทำใจเฮ้อ ส่วนเรื่องสังคมเพื่อนก็ปกติในชั้นเรียนแต่ในสังคมของเพื่อนที่คบกันเป็นกลุ่มเพื่อนรู้สึกว่าตัวเองแปลกแยกตอนแรกๆก็พยายามเข้ากับกลุ่มเพื่อนแต่รู้สึกว่ามันไม่ใช่รูปแบบการใช้ชีวิตต่างกันมาก พยายามปรับตัวเองให้เข้ากับเพื่อน แต่รู้สึกว่าเสียตัวตนของตัวเองไป ไม่ค่อยมีความสุขเท่าไหร่ ตอนไปด้วยกันก็รู้สึกถึงความไม่เป็นหนึ่งเดียวกับเพื่อน รู้สึกไร้ตัวตนมากกกก ก็เลยปลีกตัวออกมาดำเนินวิถีชีวิตของตัวเองไป เวลามีปัญหาอะไรก็ไม่ได้เล่าให้ใครฟัง แก้ปัญหาด้วยตัวเองตลอด ก็รู้สึกโดดเดี่ยวบ้าง  วกกลับมาที่เรื่องการเรียนคือตอนนี้กดดันตัวเองมาก อ่านหนังสือก็ต้องอ่านดึกดื่นตี1ตี2เรียน8โมงไม่ไหวจริงๆเหนื่อยมากหลับในคาบเกือบตลอด เวลานอนก็ไม่พอส่วนตัวเป็นคนที่ต้องนอนให้พอ ถ้านอนไม่พอคืออารมณ์ไม่ค่อยโอเค รู้สึกไม่สดชื่น อีกอย่างไม่มีเวลาที่จะไปแม้แต่เดินออกกำลังกาย ไม่ได้ทำในสิ่งที่ชอบ หดหู่เศร้า ตื่นเช้ามาทีไรความคิดมันก็วกวนในหัวไม่อยากทีนี่ กูไม่ได้อยากมาที่นี่เลย ทำไมกูต้องมาเจออะไรแบบนี้ สงสารคนไข้ที่ต้องมาเจอหมออย่างกู คิดวกไปวนมาตลอด อยากรู้ว่าคนที่จะไปเป็นหมอแล้วต้องมีความรู้แค่ไหน คือคิดว่าถ้าเราสอบได้เกรดไม่ดีเราไม่เหมาะจะไปรักษาคนอื่นเลยเพราะคิดว่าขนาดความรู้แค่นี้ก็ยังสอบไม่ได้ แล้วความรู้ที่ต้องเอาไปใช้จะเอาที่ไหนไปใช้รักษาคนไข้  อีกอย่างหนึ่งคือมีอคติกับสถาบันอยู่แล้วก่อนเข้ามาเรียนก็คิดว่าปีหน้าจะซิ่วไปที่ใหม่ รู้สึกอยากหนีไปให้ไกลจากที่นี่ อยากไปเริ่มชีวิตใหม่ อยากสอบหมอที่ใหม่แต่ความคิดมันก็วกวนคิดว่าตัวเองโง่ไปที่ใหม่จะเรียนไหวไหม จะสอบติดหรือเปล่า ภาระที่ฉีกสัญญาการเป็นนักศึกษาแพทย์จะรับผิดชอบยังไง สงสารครอบครัว ไปเรียนที่ใหม่มันจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้อีกไหม จะเอายังไงกับชีวิตดี คือก็คิดแผนสำรองว่าถ้าสอบไม่ติดจะเรียนครูแต่ก็ความรู้สึกเดิมไม่รู้ว่าชอบไหม จะลาออกดีไหม หรือดรอป หรือทนอยู่ต่อไป อะไรคือความหมายของการเป็นหมอที่แท้จริง เจ้าของกระทู้คิดอะไรไม่ออกถ้าคิดออกแล้วจะเข้ามาเขียนเพิ่มแล้วกันครับ