ทำไม "ฟุตบอลไทย" ถึงไปไม่สุดสักที

บอลไทยที่เห็นที่ผ่านมาทั้งหมดนั้นคือ"ไทยแลนด์สไตล์ "คือ ใหลไปตามสถาณการณ์
เองในสนาม จะไม่ค่อยเป็นไปตามคำสั่งที่ออกแบบมาจากข้างสนามหรือออกแบบมาจากการฝึก
ก่อนหน้า นี่มันบอลศิลปินชัดๆ สมกับที่ว่า ทำตัวตามสบายคือไทยแท้ สบายๆ ชิวๆ ทำให้มองเห็นว่า
การที่ราเยวัชสอนมานั้น ก็ไม่ได้แย่อะไรมากแต่เป็นเพราะนักเตะไทยเราไม่ถนัด ไม่ชอบ กับที่ต้อง
มาทำอะไรตามการออกแบบๆเคร่งครัด ตายตัว ต้อวคิดเยอะ ต้องมีวินัยมากๆ เหล่านี้คือ ไม่ถนัด
ไม่ชอบเอามากๆ ไม่แปลกอะไรที่พอ"ราเยวัชออกไปทำไมไทยเล่นดี" ก็เพราะได้เล่นในรูปแบบที่
คุ้นเคย ผ่อนปรน แบบที่เคยเล่นมาตลอด แต่ก็นั่นแหละ จุดจบของมันคือ "คุณก็จะได้แค่นี้แหละ"
ไปต่อไม่ได้ มันพัฒนาไปต่ออีกระดับไม่ได้ ถ้าคุณจะเล่นแบบศิลปิน คิดกันเองทำกันเอง ใหลตาม
น้ำกระเพื่อมตามคลื่น ตามยถากรรม มันไปไม่รอด ก็ได้ยินมาจากโค้ชหลายคนหลายสมัยแล้ว
บอกว่า"เด็กไม่เล่นตามแผนที่วางไว้" อันนี้ก็ชัดเจนพอสมควรนักฟุตบอลบ้านเราขาดระเบียบและวินัย
มานานจนเป็นพื้นฐานนิสัยปรกติไปแล้ว