จัดการยังไงกับตัวเราเองดี จากเด็กน้อยหน้าเศร้าคนนึงที่บังเอิญรู้จัก

คือ เรารู้สึก สับสน ท้อแท้ เบื่อหน่าย เหนื่อย อ่อนล้า เศร้า แต่ ต้องทำเป็นว่า ปกติ ร่าเริง มีความสุข

ทั้งที่ ข้างในไม่มีเลย ทั้ง ครอบครัว และคนรัก ไม่มีใครมารับรู้ว่าเราคิด และ รู้สึกยังไง

บอกแค่ว่าเราว่างเกินไป ไร้สาระ ฟุ้งซ่าน

ทั้งที่เราก็ ทำงานต่างๆ ยุ่งทั้งวัน
ไม่ได้นั่งปล่อยอารม หรือ หายใจทิ้งแต่อย่างใด

อะไรที่อยากได้ เราก็ไม่เอา เพราะ ประหยัด ไม่อยากรบกวนให้เปลือง
อะไรที่อยากไป ก็ไม่ไป เพราะ ไม่มีใครอยากไป เราเองก็ไม่อยากจะไปรบกวนหรือคาดหวังอะไร ครั้นจะไปเองมันก็ไม่ใช่ ใครจะอยากไปคนเดียว พอจะไปจริง ที่ๆเราอยากไปก็ต้องมีปัญหาจนไม่ได้ไป หรือ มีอะไรมาทำให้รู้สึกแย่ จนไม่อยากไป

เราเครียด ปวดหัว เศร้าจนอธิบายไม่ถูก

แต่ก็ต้องอดทน ไม่พูดอะไรที่เรารู้สึกนึกคิด

...............

😑 บังเอิญ เจอน้องคนนึง นั่งเงียบๆ ดูเศร้าๆ น้ำตาไหล จึงเข้าไปถาม ว่าเป็นอะไรรึปล่าว มีอะไรให้ช่วยมั้ย

สิ่งที่เค้าเล่ามา คือ เค้าคงอดทนอยู่มากจริงๆ

เราไม่มีคำตอบที่ดีใดๆให้น้องเค้า นอกจาก ยื่นทิชชู่ให้ แล้วบอกให้ ไม่เครียดนะ พี่ไม่รบกวนแล้ว

ขอให้น้องเค้าอดทน ไม่คิดสั้นนะ

😑😑😑😑😑😑😑

ล้านๆคนบนโลกที่ไม่มีอะไรที่เข้าใจง่ายๆ
😞😞😞😞😞😞😞😞