นี่เป็นกระทู้แรกของเรา เราลังเลอยู่นานมากกับการตั้งกระทู้นี้
เข้าเรื่องเลยแล้วกัน เรารู้สึกว่าจิตตัวเองไม่ปกติเราชอบเห็นภาพการฆ่าตัวตายของตัวเองบ่อยครั้ง เห็นงานศพตัวเอง เป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ยิ่งนานเข้าอาการมันก็ยิ่งแย่ขึ้นเรื่อยๆ เริ่มรู้ตัวแบบจริงจังก็ตอนที่เรานั่งซึมที่โรงเรียนโดยไร้สาเหตุ ซึ่งเราไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน เพราะเราเป็นคนที่ร่าเริงมาก แต่วันนั้นเรากลับรู้สึกโดดเดี่ยวทั้งที่มีเพื่อนอยู่ด้วยตลอด อยู่ๆเราก็ร้องไห้ออกมาจนเพื่อนตกใจ เพราะอย่างที่บอกว่าเราเป็นคนร่าเริง จากวันนั้นอาการมันก็เริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ มันรู้สึกไร้ค่าสำหรับทุกคนแม้กระทั่งครอบครัว ท้อกับการเรียน เหนื่อยกับการมีชีวิตอยู่แบบนี้ ฉันเริ่มทำร้ายตัวเองด้วยการกินยาแต่ตอนนั้นไม่ได้หวังให้ตาย แค่กินเพื่อหลับไปเฉยๆ แต่มันทรมานพอสมควร ครั้งที่สองวันนั้นอยู่บ้านคนเดียวแล้วอยู่อาการซึมเศร้ามันก็กำเริบเราโทรหาพี่เพื่อให้มาหาเราที่บ้าน บอกเขาว่าไม่ไหวแล้วแต่เขากลับต่อว่าเรา บอกว่าเราเป็นบ้าอะไร เราโมโหมากเรากินยาแก้แพ้ทีละเม็ดเพื่อรอพี่ตัวเองมาหา กินไปสิบกว่าเม็ดเขาก็ไม่มา จนโทรหาเพื่อนเพราะตอนนั้นไม่ได้อยากตาย แต่มันควบคุมตัวเองไม่ได้ เพื่อนปลอบเสร็จอาการมันก็ดีขึ้น แต่มันก็ยังรู้สึกโดดเดี่ยวอยู่ดี เราจึงกรีดแขนตัวเอง ทุกอย่างมันจึงสงบ แต่อาการนี้มันไม่ได้เป็นทุกวัน มันจะเป็นแค่ตอนกลางคืนของบางวันเท่านั้น แต่ตอนเช้าเราไปโรงเรียนเราคุยเราหัวเราะกับเพื่อนได้ปกติ เราเคยคิดจะไปพบจิตแพทย์หลายครั้ง ในแต่ใจลึกๆมันก็ไม่อยากไป เราเคยบอกแม่ไปหลายครั้งกับอาการนี้แล้ว แต่เขาก็ดูไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่เพราะเราบอกแค่ว่านี่เครียดนะ อยากตายมากเลย แต่เขากลับว่าเรา จนเราไม่กล้าปรึกษาอะไรอีกเลย เวลาเราปรึกษาเรื่องนี้กับเพื่อน เพื่อนหลายคนต่างบอกว่า ทุกอย่างมันเป็นแค่เรื่องที่เราคิดไปเอง เราทำตัวเองนั้น อย่าไปคิดมันสิ บลาๆ เราก็เชื่อนะ เราเลยพยายามดึงตัวเองจากความคิดหลอนนั้น มันดีขึ้น แต่มันก็ดีได้ไม่เกินเดือน มันพังตั้งแต่เริ่มปีใหม่ แต่เราก็ยังพยายามดึงมันอยู่ ไม่อยากทำร้ายตัวเอง จนเมื่อวันที่15 มกราที่ผ่านมานี้ ไอที่เราพยายามดึงตัวเองมาทั้งหมด ก็พังลง เราเครียดจนอยากโดดระเบียงบ้าน เราเอาแต่ด่าตัวเองว่าทำไมขี้ขลาดแบบนี้ ทำไมไม่ยอมโดดลงไป แต่เราหยุดอาการบ้าของเราด้วยการกรีดแขนเช่นเดิม ผ่านคืนนั้นไปเราก็ร่าเริงเหมือนเดิม แค่ไม่แน่ใจว่าไอที่ยิ้มหรือหัวเราะทุกวันนี้มันใช่ความสุขของเราจริงๆหรือป่าว
สรุปแล้ว เราป่วยหรือป่าว หรือแค่เครียดเฉยๆ เพราะเราไม่แน่ใจ ยังคงคิดว่าตัวเองปกติดีอยู่
ปล.นั่งสมาธิ สวดมนต์ทุกเช้า-เย็นแล้ว สมาธิสั้นเหมือนเดิมค่ะ มีทางอื่นอีกไหมคะ ไม่ค่อยอยากไปพบแพทย์ด้วยค่ะ
สงสัยว่าตัวเองป่วยทางจิตค่ะ
เข้าเรื่องเลยแล้วกัน เรารู้สึกว่าจิตตัวเองไม่ปกติเราชอบเห็นภาพการฆ่าตัวตายของตัวเองบ่อยครั้ง เห็นงานศพตัวเอง เป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ยิ่งนานเข้าอาการมันก็ยิ่งแย่ขึ้นเรื่อยๆ เริ่มรู้ตัวแบบจริงจังก็ตอนที่เรานั่งซึมที่โรงเรียนโดยไร้สาเหตุ ซึ่งเราไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน เพราะเราเป็นคนที่ร่าเริงมาก แต่วันนั้นเรากลับรู้สึกโดดเดี่ยวทั้งที่มีเพื่อนอยู่ด้วยตลอด อยู่ๆเราก็ร้องไห้ออกมาจนเพื่อนตกใจ เพราะอย่างที่บอกว่าเราเป็นคนร่าเริง จากวันนั้นอาการมันก็เริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ มันรู้สึกไร้ค่าสำหรับทุกคนแม้กระทั่งครอบครัว ท้อกับการเรียน เหนื่อยกับการมีชีวิตอยู่แบบนี้ ฉันเริ่มทำร้ายตัวเองด้วยการกินยาแต่ตอนนั้นไม่ได้หวังให้ตาย แค่กินเพื่อหลับไปเฉยๆ แต่มันทรมานพอสมควร ครั้งที่สองวันนั้นอยู่บ้านคนเดียวแล้วอยู่อาการซึมเศร้ามันก็กำเริบเราโทรหาพี่เพื่อให้มาหาเราที่บ้าน บอกเขาว่าไม่ไหวแล้วแต่เขากลับต่อว่าเรา บอกว่าเราเป็นบ้าอะไร เราโมโหมากเรากินยาแก้แพ้ทีละเม็ดเพื่อรอพี่ตัวเองมาหา กินไปสิบกว่าเม็ดเขาก็ไม่มา จนโทรหาเพื่อนเพราะตอนนั้นไม่ได้อยากตาย แต่มันควบคุมตัวเองไม่ได้ เพื่อนปลอบเสร็จอาการมันก็ดีขึ้น แต่มันก็ยังรู้สึกโดดเดี่ยวอยู่ดี เราจึงกรีดแขนตัวเอง ทุกอย่างมันจึงสงบ แต่อาการนี้มันไม่ได้เป็นทุกวัน มันจะเป็นแค่ตอนกลางคืนของบางวันเท่านั้น แต่ตอนเช้าเราไปโรงเรียนเราคุยเราหัวเราะกับเพื่อนได้ปกติ เราเคยคิดจะไปพบจิตแพทย์หลายครั้ง ในแต่ใจลึกๆมันก็ไม่อยากไป เราเคยบอกแม่ไปหลายครั้งกับอาการนี้แล้ว แต่เขาก็ดูไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่เพราะเราบอกแค่ว่านี่เครียดนะ อยากตายมากเลย แต่เขากลับว่าเรา จนเราไม่กล้าปรึกษาอะไรอีกเลย เวลาเราปรึกษาเรื่องนี้กับเพื่อน เพื่อนหลายคนต่างบอกว่า ทุกอย่างมันเป็นแค่เรื่องที่เราคิดไปเอง เราทำตัวเองนั้น อย่าไปคิดมันสิ บลาๆ เราก็เชื่อนะ เราเลยพยายามดึงตัวเองจากความคิดหลอนนั้น มันดีขึ้น แต่มันก็ดีได้ไม่เกินเดือน มันพังตั้งแต่เริ่มปีใหม่ แต่เราก็ยังพยายามดึงมันอยู่ ไม่อยากทำร้ายตัวเอง จนเมื่อวันที่15 มกราที่ผ่านมานี้ ไอที่เราพยายามดึงตัวเองมาทั้งหมด ก็พังลง เราเครียดจนอยากโดดระเบียงบ้าน เราเอาแต่ด่าตัวเองว่าทำไมขี้ขลาดแบบนี้ ทำไมไม่ยอมโดดลงไป แต่เราหยุดอาการบ้าของเราด้วยการกรีดแขนเช่นเดิม ผ่านคืนนั้นไปเราก็ร่าเริงเหมือนเดิม แค่ไม่แน่ใจว่าไอที่ยิ้มหรือหัวเราะทุกวันนี้มันใช่ความสุขของเราจริงๆหรือป่าว
สรุปแล้ว เราป่วยหรือป่าว หรือแค่เครียดเฉยๆ เพราะเราไม่แน่ใจ ยังคงคิดว่าตัวเองปกติดีอยู่
ปล.นั่งสมาธิ สวดมนต์ทุกเช้า-เย็นแล้ว สมาธิสั้นเหมือนเดิมค่ะ มีทางอื่นอีกไหมคะ ไม่ค่อยอยากไปพบแพทย์ด้วยค่ะ