ลูกของผู้มีพระคุณทำไม่ดีกับเรา เรายังต้องทำดีกับลูกเขาอยู่ไหมคะ?

คือมีน้องที่เป็นญาติกัน โตด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก ช่วงวัยเด็กก็ไปมาหาสู่กันตลอด(เรากับน้องอยู่คนละจังหวัด) พอโตขึ้นเหมือนน้องมีปัญหากับทางบ้าน จนพ่อแม่เขาเอาไม่ไหว ป่วยจนต้องเข้าโรงพยาบาลกันทั้งสองคนเพราะสั่งสอนไม่ได้ และมีอาการบ้าผู้ชายขั้นรุนแรง เลยส่งตัวมาอยู่กับครอบครัวเรา(ครอบครัวของเรากับน้องสนิทกันเป็นญาติที่สนิทเลยคอยช่วยเหลือกันตลอด) พอมาอยู่ไม่ไปเรียนหนังสือให้เหตุผลว่าไม่ได้คุยกับแฟนเพราะปีหนึ่งไม่มีเวลา และน้องเป็นคนเข้าสังคมกับใครไม่ได้ อยู่กับใครก็มีปัญหา อยู่กับเมทที่หอไม่ได้ อยู่กับเพื่อนในคณะไม่ได้ทะเลาะกับเขา(เคยพาไปจิตแพทย์ หมอบอกว่าน้องมีไอคิวต่ำกว่ามาตราฐานและมีความผิดปกติทางพฤติกรรม) จนล่าสุดบ้านเราก็สั่งสอนไม่ได้แล้ว น้องพูดกับเราว่า ไม่ใช่พี่แท้ๆไม่ต้องมาสั่งสอน ทำตัวให้เป็นพี่ที่น่าเคารพหน่อย แถมพูดกับแม่เราว่า ไม่ใช่แม่อีก (ทั้งๆมาอยู่บ้านเรา -..-) ยอมรับว่าโกรธมาก น้องถึงขั้นท้าให้ตบหน้าและให้ไล่มันออกจากบ้าน เราไม่ได้ตบนะ แต่เราไล่และมันก็ไม่ไป(ดีแต่ปาก) เราก็บอกทุกอย่างให้ครอบครัวเขาฟังครอบครัวเขาก็รับไม่ได้ที่น้องทำกับครอบครัวเราแบบนั้น แม่อยากให้เราให้อภัยน้องไม่ให้ถือสาเพราะเห็นแต่อีกครอบครัวนึงที่มีพระคุณกับเรา ให้คิดซะว่าอย่าถือคนบ้าอย่าว่าคนเมา แต่ถ้าถามใจเราตอนนี้เราอยากตัดขาดกับน้องมากๆ น้องทำไว้หลายเรื่องทั้งกับครบครัวตัวเองให้เสียชื่อเสียงและดูถูกครอบครัวเรา แม่พูดว่าอะไรไม่ได้เพราะเป็นหลาน เราไม่ได้ตัดขาดครอบครัวเขาแต่เด็กคนนี้เราไม่ไหวจริงๆ พ่อแม่เขาพูดถึงขั้นว่าปลงกับลูกเขาถ้าน้องตายก็ให้เผาที่นั่นแหละไม่ต้องเอากลับบ้าน ทุกวันนี้เราสงสารแม่ต้องมาเครียดกับตัวสร้างปัญหาและสงสารครอบครัวเขาที่มีลูกแบบนั้นอยากถามว่าเราควรคิดยังไงดีคะอีกคนก็มีพระคุณ แต่ลูกผู้มีพระคุณก็เลวเหลือทน เราควรจะยังดีกับลูกเขาอยู่ไหม เราควรจะให้อภัยเพราะเห็นแก่บุญคุณไหม (บุญคุณนี้ไม่ใช่เรื่องของการหยิบยืมเงินทองแต่เป็นเรื่องของการเป็นญาติสนิทเพราะตอนเด็กๆเราไปเที่ยวบ้านเขาบ่อยๆเพราะบ้านยายก็อยู่จังหวัดเดียวกันโตด้วยกันมาครอบครัวเขาก็ดูแลเราดีทุกอย่าง) พิมพ์ในมือถือ ตกหล่นตกไหนขออภัยค่ะ