สวัสดีค่ะ อยากระบายนานแล้วเรื่องนี้ ทำไมถึงลำเอียง เรามีพี่สาว1น้องสาว1เราเป็นลูกคนกลางตอนเด็กๆก็ดีนะพ่อแม่รักทุกคน แต่พอโตมาทำไมความรักให้เรามันดูน้อยจัง เราเป็นคนเรียนไม่เก่งพอเกรดออกมา แม่กับพ่อด่าเราว่าทำไมโง่จัง ซึ่งพี่สาวเราพอขึ้นม.ต้นเราอย่ป.5น้องอย่ป.3แม่ก็แบ่งหน้าที่เรากับพี่ พอเราขึ้นมา.1เราโดนด่าว่าซึ่งเราไม่ได้เป็นคนทำด่าเราทั้งพ่อแม่ยาย มีอยู่หลายครั้งเรื่องพี่และแม่ มันทำให้แม่เสียใจมาหลายครั้งแล้ว ไม่ว่ากลับบ้านดึก ท้อง ติดผู้ชาย มันโดนด่านะแต่นิดเดียวแต่กับเราไม่เคยเที่ยวกลับดึกกินเหล้ามั่วผู้ชายเราไม่เคยทำ ทำไมเวลาเราทำผิดนิดเดียวแม่ถึงด่าเราซะเราไม่ใช่ลูกเขา เราเคยร้องไห้บ่อยหลายครั้งร้องอยู่คนเดียวเงียบๆไม่มีใครรู้ เคยคิดนะว่าถ้าหายไปหรือไม่เกิดมาจะดีกว่านี้ไหม เคยคิดฆ่าตัวตายเพราะแม่พ่อยายด่าเราแบบ เลี้ยงเสียข้าวลูก ลูกอกตัญญู กูอยากฆ่า จะกระทืบให้ตาย เราไม่ทำงานก็ด่าซึ่งน้องเราโตแล้วไม่ทำงานของตัวเองไม่โดนด่าแต่เราไม่ทำก็โดนทำก็โดน ขออะไรก็ไม่ให้ซึ่งก็ทำงานช่วยทุกอย่างเราอยากได้เมาปากกาเราอยากวาดรูปขายอยากหาเงินด้วยตัวเองแต่เขาก็ไม่ซื้อให้พอพี่มาขอซื้อเครื่องสำอางเดือนล่ะพันแม่ยังให้ อยากตายนะบ้างทีมันหนักนะถ้าแบกคำพวกนี้ไว้ ขอบคุณที่รับฟังเรื่องเราคะ
พ่อแม่รักเราไม่เท่ากัน