เป็นความทรงจำถึงสมาคมฟุตบอลและบริษัทไทยลีกของผมครับ ครั้งแรกและครั้เดียวที่ได้"เข้าไปสัมผัสบรรยากาศ"ภายในสมาคมฟุตบอลและบริษัทไทยลีก ที่กำลังโด่งดังสุดขีด ( ขณะนั้น ) เพราะตอนนัคงไม่มีแล้วล่ะ เพราะสมาคมและบริษัทไทยลีกย้ายออกมาจากใต้ถุนสนามศุภฯแล้ว
เรื่องน่าจะผ่านมา10กว่าปี ขณะนั้นพอดีพี่ผมรับผมตรงซอยระหว่างหอวัง-เซนทรัลลาดพร้าว เค้าจะไปทำข่าวที่สนามศุภฯ โอเค ผมก็มีโอกาสติดรถไปด้วยกัน อื้อ ลืมบอก ตอนนั้นพี่ผมเป็นนักข่าวกีฬาของสื่อนึงครับ ไอ้ที่ดังๆนี้ล่ะ ^^
บรรยากาศแรกเห็น คือประหม่าหน่อยๆ ตามปกติของคนไม่เคยมา และที่สำคัญคือบอลไทยในสนาม ผมไม่เคยดูเลย ดูแต่บอลยุโรปในtv55 ( ต่างกับตอนนี้นะ บอลไทยอย่างแน่น เรื่องจริงนะเอ้อ^^)
แต่บอลสโมสรไทยเวลานั้น ก็ดังมากแล้วล่ะ เห็นแฟนบอลเชียรในสนาม เสื้อส้มๆ แดงๆเต็มสนามอย่างบอลเมืองนอกไปเรียบร้อยแล้ว
เอาล่ะ วกไปสภาพของสมาคมบอล
ถ้าใช้ภาษาชาวบ้านเพื่อให้เห็นภาพ พูดได้เลยว่า กระจอกอิ้บอ๋าย ผมเดินตามหลังพี่เข้าไป สภาพที่จำได้คือมืดๆทึมๆ ไฟเปิดไว้ไม่กี่ดวง มีล้อกนั่งทำงาน กั้นเป็นสัดส่วนอยู่ตรงมุม2ฝั่ง จากทางเข้า ลึกเข้าไปก็มีห้องทำงาน,ห้องประชุม ( คงใช้แถลงข่าวด้วยในตัว) เล็กอ่ะ เอาเป็นว่าออฟฟิศธนาคารตามห้างยังใหญ่กว่าเยอะ
คนทำงานไปไหนหมดวะ? ทำไมมีแต่ล้อก ว่างๆ
คือคำถามในใจที่ผมนึกมาตอนนั้น เพราะกับจินตนาการที่คิดเอาว่า สมาคมบอลมันต้องใหญ่ คนทำงานเดินกันขวักไขว่ อันนี้ไม่ใช่เลยครับ ผมเห็นแค่อดีตกรรมการที่ไปบอลโลก (ภิรม อั๋นประเสริฐ )อดีตนายกสมาคม( วิจิตร เกตุแก้ว ) คุณโยธิน และนักข่าวจากสยามกีฬาอีกราว3-4คน พี่ผมก็แนะนำและผมก็ยกมือไหว้กันไปตามธรรมเนียม
ทีนั ต่อมาพี่ผมก็เดินนำขึ้นบรรไดเล็กๆ เพื่อไปสัมภาษณ์ประธาน บ.ไทยลีกขณะนั้น( ดร.วิชิต แย้มบุญเรือง)
ขึ้นบรรไดแคบๆไม่กี่ขั้นหรอกครับ
ถึงแล้ว!!!
"ที่ทำการบริษัทไทยลีก" โอ้โหหห สภาพหนักกว่าสมาคมอีก ฮาา จริงๆนะครับ ผมเห็นกับตา( ถ้าใครเคยมีโอกาสเข้าไป มาแบ่งปันกันได้ครับ)
ซึ่งขนาดของห้องทำงาน น่าจะมีพื้นที่ไม่เกิน3.5x3.5ตารางเมตรเท่านั้น( โดยมีการซอยข้างหลังเป็นห้องอีก1ห้อง คล้ายๆห้องเก็บของมั้ง)
ระหว่างช่วงนั่งรอพี่ผมสัมภาษณ์ ดร.วิชิตฯ ผมก็นั่งกวาดสายตาไปรอบๆ( เก็บข้อมูลแก้ว่าง ฮ่ะๆ) โดยสภาพภายใน ก็จะมีโต้ะ/เก้าอี้ทำงานเข้ามุม ไม่มีล้อกกั้นประมาณ 3-4ชุด กับกองเอกสารระเกะระกะ และคนทำงาน2-3คน ไม่รวม ดร.วิชิตนะ
นั่งอยู่พักใหญ่ ก็พากันเดินทางกลับ.
จากจุดนั ต่อมาผมเริ่มติดตามบอลไทยอย่างจริงจังอยู่หลายปี ทั้งในสนามและนอกสนาม จนตอนนี้ข้อมูลเกี่ยวกับบอลไทย มันวนเวียนในสายเลือดไปแล้วเรียบร้อยครับ ฮิฮิ
แต่สิ่งนึงที่ผมจะไม่มีวันลืมจากประสบการณ์วันวานครั้งนั้นก็คือ บางสิ่งที่เหลือเชื่อ และชวนพิศวง งงงวย อย่างสถานที่ทำงานของบริษัทไทยลีก ซึ่งเวลานั้นมีเม็ดเงินหลั่งไหลเข้ามาในบัญชีบริษัทฯนับร้อยนับพันล้านบาท
เขาบริหารงานบริหารเงินเป็นพันล้านด้วยพนักงานแค่ไม่กี่คนกับออฟฟิศโกโรโกโส ร่วมกับความขาดแคลนอุปกรณ์ทันสมัยได้ยังไงวะนั่น?
ช่างเป็นความอัจฉริยะและปราดเปรื่องอย่างยิ่ง ซึ่งเวลาผ่านมาสิบกว่าปี มันยังคงตราตรึงใจผม มิอาจลืมเลือน 55+
สมาคมฟุตบอลและบริษัทไทยลีกในความทรงจำ
เรื่องน่าจะผ่านมา10กว่าปี ขณะนั้นพอดีพี่ผมรับผมตรงซอยระหว่างหอวัง-เซนทรัลลาดพร้าว เค้าจะไปทำข่าวที่สนามศุภฯ โอเค ผมก็มีโอกาสติดรถไปด้วยกัน อื้อ ลืมบอก ตอนนั้นพี่ผมเป็นนักข่าวกีฬาของสื่อนึงครับ ไอ้ที่ดังๆนี้ล่ะ ^^
บรรยากาศแรกเห็น คือประหม่าหน่อยๆ ตามปกติของคนไม่เคยมา และที่สำคัญคือบอลไทยในสนาม ผมไม่เคยดูเลย ดูแต่บอลยุโรปในtv55 ( ต่างกับตอนนี้นะ บอลไทยอย่างแน่น เรื่องจริงนะเอ้อ^^)
แต่บอลสโมสรไทยเวลานั้น ก็ดังมากแล้วล่ะ เห็นแฟนบอลเชียรในสนาม เสื้อส้มๆ แดงๆเต็มสนามอย่างบอลเมืองนอกไปเรียบร้อยแล้ว
เอาล่ะ วกไปสภาพของสมาคมบอล
ถ้าใช้ภาษาชาวบ้านเพื่อให้เห็นภาพ พูดได้เลยว่า กระจอกอิ้บอ๋าย ผมเดินตามหลังพี่เข้าไป สภาพที่จำได้คือมืดๆทึมๆ ไฟเปิดไว้ไม่กี่ดวง มีล้อกนั่งทำงาน กั้นเป็นสัดส่วนอยู่ตรงมุม2ฝั่ง จากทางเข้า ลึกเข้าไปก็มีห้องทำงาน,ห้องประชุม ( คงใช้แถลงข่าวด้วยในตัว) เล็กอ่ะ เอาเป็นว่าออฟฟิศธนาคารตามห้างยังใหญ่กว่าเยอะ
คนทำงานไปไหนหมดวะ? ทำไมมีแต่ล้อก ว่างๆ
คือคำถามในใจที่ผมนึกมาตอนนั้น เพราะกับจินตนาการที่คิดเอาว่า สมาคมบอลมันต้องใหญ่ คนทำงานเดินกันขวักไขว่ อันนี้ไม่ใช่เลยครับ ผมเห็นแค่อดีตกรรมการที่ไปบอลโลก (ภิรม อั๋นประเสริฐ )อดีตนายกสมาคม( วิจิตร เกตุแก้ว ) คุณโยธิน และนักข่าวจากสยามกีฬาอีกราว3-4คน พี่ผมก็แนะนำและผมก็ยกมือไหว้กันไปตามธรรมเนียม
ทีนั ต่อมาพี่ผมก็เดินนำขึ้นบรรไดเล็กๆ เพื่อไปสัมภาษณ์ประธาน บ.ไทยลีกขณะนั้น( ดร.วิชิต แย้มบุญเรือง)
ขึ้นบรรไดแคบๆไม่กี่ขั้นหรอกครับ
ถึงแล้ว!!!
"ที่ทำการบริษัทไทยลีก" โอ้โหหห สภาพหนักกว่าสมาคมอีก ฮาา จริงๆนะครับ ผมเห็นกับตา( ถ้าใครเคยมีโอกาสเข้าไป มาแบ่งปันกันได้ครับ)
ซึ่งขนาดของห้องทำงาน น่าจะมีพื้นที่ไม่เกิน3.5x3.5ตารางเมตรเท่านั้น( โดยมีการซอยข้างหลังเป็นห้องอีก1ห้อง คล้ายๆห้องเก็บของมั้ง)
ระหว่างช่วงนั่งรอพี่ผมสัมภาษณ์ ดร.วิชิตฯ ผมก็นั่งกวาดสายตาไปรอบๆ( เก็บข้อมูลแก้ว่าง ฮ่ะๆ) โดยสภาพภายใน ก็จะมีโต้ะ/เก้าอี้ทำงานเข้ามุม ไม่มีล้อกกั้นประมาณ 3-4ชุด กับกองเอกสารระเกะระกะ และคนทำงาน2-3คน ไม่รวม ดร.วิชิตนะ
นั่งอยู่พักใหญ่ ก็พากันเดินทางกลับ.
จากจุดนั ต่อมาผมเริ่มติดตามบอลไทยอย่างจริงจังอยู่หลายปี ทั้งในสนามและนอกสนาม จนตอนนี้ข้อมูลเกี่ยวกับบอลไทย มันวนเวียนในสายเลือดไปแล้วเรียบร้อยครับ ฮิฮิ
แต่สิ่งนึงที่ผมจะไม่มีวันลืมจากประสบการณ์วันวานครั้งนั้นก็คือ บางสิ่งที่เหลือเชื่อ และชวนพิศวง งงงวย อย่างสถานที่ทำงานของบริษัทไทยลีก ซึ่งเวลานั้นมีเม็ดเงินหลั่งไหลเข้ามาในบัญชีบริษัทฯนับร้อยนับพันล้านบาท
เขาบริหารงานบริหารเงินเป็นพันล้านด้วยพนักงานแค่ไม่กี่คนกับออฟฟิศโกโรโกโส ร่วมกับความขาดแคลนอุปกรณ์ทันสมัยได้ยังไงวะนั่น?
ช่างเป็นความอัจฉริยะและปราดเปรื่องอย่างยิ่ง ซึ่งเวลาผ่านมาสิบกว่าปี มันยังคงตราตรึงใจผม มิอาจลืมเลือน 55+