“เพื่อนผู้ไร้ชื่อในหนังสือประวัติศาสตร์”
ขอบฟ้านั้นไกลไหม ฉันไม่รู้
เธอจะอยู่บนนั้นไหม ฉันไม่ถาม
เมื่ออุดมคติยากนิยาม
หากคือความเสรีนิรันดร์ไป
ฉันบอก “ฉันอยากเรียนประวัติศาสตร์
จนสามารถรู้ความจริงที่ยิ่งใหญ่
ป่าสู่เมืองเล่าเรื่องราวอันยาวไกล
ตำราเขียนบอกไว้ให้รับรู้”
เธอเคยบอก “เราคือผู้สร้างประวัติศาสต์”
สองมืออาจสร้างตำนานการต่อสู้
อย่าทำเพียงแค่แลมองดู
จงเป็นผู้เปี่ยมพลังปลุกสังคม”
ด้วยสองมือ เธอรื้อสร้างประวัติศาสตร์
มีพลั้งพลาด มีหวานชื่น มีขื่นขม
มิหวังเพื่อให้ใครชื่นชม
กลับถูกว่าจมอุดมการณ์
แด่ผู้อยู่ในประวัติศาสตร์
หน้ากระดาษบางแผ่นถูกมองผ่าน
บางชีวิตปิดเร้นเป็นตำนาน
ลงในสายธารการลืมเลือน
ฉันปิดหนังสือประวัติศาสตร์
น้ำตาหยาดหยดหนึ่ง คิดถึงเพื่อน
เพชรพลอยจากถ้อยคำยังย้ำเตือน
รู้สึกเหมือนเธอยังคงอยู่ตรงนี้
ขอบฟ้านั้นไกลไหม ฉันไม่รู้
เธอจะอยู่กับคนทุกข์ในทุกที่
อุดมคตินิยาม ความเสรี
เป็นวิถีประวัติศาสตร์ราษฎร
......
เขียน: รินศรัทธา กาญจนวตี
กวีตาบอดผู้ถือคบเพลิง
เพื่อนผู้ไร้ชื่อในหนังสือประวัติศาสตร์ โดย รินศรัทธา กาญจนวตี กวีผู้ดวงตาพิการ
ขอบฟ้านั้นไกลไหม ฉันไม่รู้
เธอจะอยู่บนนั้นไหม ฉันไม่ถาม
เมื่ออุดมคติยากนิยาม
หากคือความเสรีนิรันดร์ไป
ฉันบอก “ฉันอยากเรียนประวัติศาสตร์
จนสามารถรู้ความจริงที่ยิ่งใหญ่
ป่าสู่เมืองเล่าเรื่องราวอันยาวไกล
ตำราเขียนบอกไว้ให้รับรู้”
เธอเคยบอก “เราคือผู้สร้างประวัติศาสต์”
สองมืออาจสร้างตำนานการต่อสู้
อย่าทำเพียงแค่แลมองดู
จงเป็นผู้เปี่ยมพลังปลุกสังคม”
ด้วยสองมือ เธอรื้อสร้างประวัติศาสตร์
มีพลั้งพลาด มีหวานชื่น มีขื่นขม
มิหวังเพื่อให้ใครชื่นชม
กลับถูกว่าจมอุดมการณ์
แด่ผู้อยู่ในประวัติศาสตร์
หน้ากระดาษบางแผ่นถูกมองผ่าน
บางชีวิตปิดเร้นเป็นตำนาน
ลงในสายธารการลืมเลือน
ฉันปิดหนังสือประวัติศาสตร์
น้ำตาหยาดหยดหนึ่ง คิดถึงเพื่อน
เพชรพลอยจากถ้อยคำยังย้ำเตือน
รู้สึกเหมือนเธอยังคงอยู่ตรงนี้
ขอบฟ้านั้นไกลไหม ฉันไม่รู้
เธอจะอยู่กับคนทุกข์ในทุกที่
อุดมคตินิยาม ความเสรี
เป็นวิถีประวัติศาสตร์ราษฎร
......
เขียน: รินศรัทธา กาญจนวตี
กวีตาบอดผู้ถือคบเพลิง