สวัสดีทุกคน นี่เป็นกระทู้แรกของเรา เราอยากมาเล่าเรื่องให้ทุกคนฟัง
เริ่มเลยแล้วกัน เราเป็นคนที่เรียนไม่เก่ง ครอบครัวไม่กดดันเรื่องเรียน แต่ด้วยสภาพแวดล้อมต่างๆทำให้เรารู้สึกกดดันตัวเองแทน ซึ่งพี่ของเราเรียนจบมหาวิทยาลัยชื่อดัง ส่วนเรากำลังหาที่เรียน
อย่างที่บอกคนในครอบครัวไม่กดดัน แต่เราเป็นที่โลเล ไม่มีความมั่นใจ เป็นคนย้ำคิด คิดวนกับตัวเอง ในบางเรื่องเวลาผ่านไปเราจะกลับไปเอาเรื่องพวกนั้นมาคิดกับตัวเองอีกครั้ง เช่นเรื่องเรียนต่อ ถ้าแม่ถามว่าจะเรียนที่ไหน? เราให้คำตอบไม่ได้ เรานิ่งแล้วคิด ว่าควรตอบเพื่อให้แม่สบายใจหรือเราตอบเพื่อให้มันผ่านๆไป แม่ภูมิใจในตัวเราเสมอ แต่เรากลับไม่มีความภูมิใจในตัวเองเลย เราได้แต่คิดว่าเราดีพอให้แม่พอใจแล้วหรอ
หรือแค่บอกให้ตัวเองสบายใจว่า จริงๆแล้วไม่จำเป็นต้องเรียนมหาลัยชื่อดัง แค่เป็นคนดี นั้นมันดีพอแล้วจริงๆหรอ เนื่องจากบ้านอยู่ไกลโรงเรียน เราเลยมีเวลาทบทวนกับตัวเองว่า นี่หรอคือสิ่งที่แม่ภูมิใจ ทำไมเราไม่เห็นมันเลยละ คนรอบตัวมักบอกว่าเราเก่ง เรากล้าที่จะแสดงออก ทั้งที่ความจริงแล้วเราขี้อาย แต่ด้วยหน้าที่เราเลยต้องทำ
ตอนนั่งรถกลับบ้านเรามองขึ้นไปบนท้องฟ้า เหมือนรู้สึกว่าทำไมฟ้าไม่เหมือนเดิม เหมือนมีอะไรบางอย่างดึงดูดให้เราขึ้นไป เรามอง เฝ้ามองทุกวันจนเราคิดว่าบนนั้นอาจจะอีกโลกหนึ่ง โลกที่เราตามหาตัวตนของเราเองเจอ
แล้วตอนเราไปพักผ่อนที่ใต้ตอนปิดเทอม เรามีเวลาคิดกับตัวเองว่าเราเรียนเพื่อนครอบครัว ไม่ได้เรียนเพื่อตัวเอง คำถามที่เกิดขึ้นคือ ถ้าเราไม่เรียนละ ครอบครัวยังภูมิใจกับลูกคนนี้หรือเปล่า? ยังให้ความสนใจอยู่ไหม?
ทะเลคือที่พักผ่อนสำหรับบางคน แต่สำหรับเรามันคือที่ระบายความในใจ เราไปทะเล ไม่ได้ไปเล่นน้ำ แต่เราไปเล่าเรื่องให้ทะเลฟัง ถึงแม้ไม่ได้พูดออกไป แต่เราคิดว่าเสียงคลื่นของน้ำทะเลมันเหมือนเสียงตอบกลับข้อความที่เราละบายไป เหมือนมันคุยกับเรา แล้วอยู่ๆความคิดของเราเหมือนโดนดึงลงไปในทะเล
ทุกคนเคยร้องไห้เพราะเรื่องง่ายๆไหม เราร้องไห้ตอนฟังเสียงคลื่นทะเล เราร้องตอนมองท้องฟัง เราร้องไห้เพราะเครียดนอนไม่หลับ เหนื่อยเนอะ แต่ทำไมไม่ใครเข้าใจเราจริงๆเลยสักคน...
เราเรียบเรื่องไม่เก่งขอโทษด้วยนะทุกคน
แต่ว่าตอนนี้เราเหนื่อยมากๆเลยละ......
เราอยากเก่งเหมือนทุกคนจัง คนเก่งมันก็เป็นยากเนอะ แต่เป็นคนที่เห็นคุณค่าในตัวมันยากกว่าอีก เฮ้ออออ
เราควรทำยังไงกับความคิดของเราดี
เริ่มเลยแล้วกัน เราเป็นคนที่เรียนไม่เก่ง ครอบครัวไม่กดดันเรื่องเรียน แต่ด้วยสภาพแวดล้อมต่างๆทำให้เรารู้สึกกดดันตัวเองแทน ซึ่งพี่ของเราเรียนจบมหาวิทยาลัยชื่อดัง ส่วนเรากำลังหาที่เรียน
อย่างที่บอกคนในครอบครัวไม่กดดัน แต่เราเป็นที่โลเล ไม่มีความมั่นใจ เป็นคนย้ำคิด คิดวนกับตัวเอง ในบางเรื่องเวลาผ่านไปเราจะกลับไปเอาเรื่องพวกนั้นมาคิดกับตัวเองอีกครั้ง เช่นเรื่องเรียนต่อ ถ้าแม่ถามว่าจะเรียนที่ไหน? เราให้คำตอบไม่ได้ เรานิ่งแล้วคิด ว่าควรตอบเพื่อให้แม่สบายใจหรือเราตอบเพื่อให้มันผ่านๆไป แม่ภูมิใจในตัวเราเสมอ แต่เรากลับไม่มีความภูมิใจในตัวเองเลย เราได้แต่คิดว่าเราดีพอให้แม่พอใจแล้วหรอ
หรือแค่บอกให้ตัวเองสบายใจว่า จริงๆแล้วไม่จำเป็นต้องเรียนมหาลัยชื่อดัง แค่เป็นคนดี นั้นมันดีพอแล้วจริงๆหรอ เนื่องจากบ้านอยู่ไกลโรงเรียน เราเลยมีเวลาทบทวนกับตัวเองว่า นี่หรอคือสิ่งที่แม่ภูมิใจ ทำไมเราไม่เห็นมันเลยละ คนรอบตัวมักบอกว่าเราเก่ง เรากล้าที่จะแสดงออก ทั้งที่ความจริงแล้วเราขี้อาย แต่ด้วยหน้าที่เราเลยต้องทำ
ตอนนั่งรถกลับบ้านเรามองขึ้นไปบนท้องฟ้า เหมือนรู้สึกว่าทำไมฟ้าไม่เหมือนเดิม เหมือนมีอะไรบางอย่างดึงดูดให้เราขึ้นไป เรามอง เฝ้ามองทุกวันจนเราคิดว่าบนนั้นอาจจะอีกโลกหนึ่ง โลกที่เราตามหาตัวตนของเราเองเจอ
แล้วตอนเราไปพักผ่อนที่ใต้ตอนปิดเทอม เรามีเวลาคิดกับตัวเองว่าเราเรียนเพื่อนครอบครัว ไม่ได้เรียนเพื่อตัวเอง คำถามที่เกิดขึ้นคือ ถ้าเราไม่เรียนละ ครอบครัวยังภูมิใจกับลูกคนนี้หรือเปล่า? ยังให้ความสนใจอยู่ไหม?
ทะเลคือที่พักผ่อนสำหรับบางคน แต่สำหรับเรามันคือที่ระบายความในใจ เราไปทะเล ไม่ได้ไปเล่นน้ำ แต่เราไปเล่าเรื่องให้ทะเลฟัง ถึงแม้ไม่ได้พูดออกไป แต่เราคิดว่าเสียงคลื่นของน้ำทะเลมันเหมือนเสียงตอบกลับข้อความที่เราละบายไป เหมือนมันคุยกับเรา แล้วอยู่ๆความคิดของเราเหมือนโดนดึงลงไปในทะเล
ทุกคนเคยร้องไห้เพราะเรื่องง่ายๆไหม เราร้องไห้ตอนฟังเสียงคลื่นทะเล เราร้องตอนมองท้องฟัง เราร้องไห้เพราะเครียดนอนไม่หลับ เหนื่อยเนอะ แต่ทำไมไม่ใครเข้าใจเราจริงๆเลยสักคน...
เราเรียบเรื่องไม่เก่งขอโทษด้วยนะทุกคน
แต่ว่าตอนนี้เราเหนื่อยมากๆเลยละ......
เราอยากเก่งเหมือนทุกคนจัง คนเก่งมันก็เป็นยากเนอะ แต่เป็นคนที่เห็นคุณค่าในตัวมันยากกว่าอีก เฮ้ออออ