เรารู้สึกไร้ค่ามากๆอย่างไม่มีสาเหตุ

เรารู้สึกไร้ค่า รู้สึกเหมือนไม่มีใครรักเรา รู้สึกว่าเราไม่มีอะไรดีสักอย่าง เรารู้สึกแบบนี้เป็นพักๆค่ะ บางครั้งก็ดาวน์ไปเลยไม่อยากจะทำอะไรนอนอยู่บนเตียงแล้วก็เอาแต่คิดเรื่องแย่ๆที่เราเคยโดนมาทุกอย่าง ทั้งคำพูดของคนอื่นและการกระทำของคนอื่นไม่ว่าจะเป็นใคร เราจะคิดแล้วเอามาตอกย้ำตัวเองมากๆ แล้วยิ่งเวลาทะเลาะกับใคร เพื่อน พ่อแม่ หรือไม่ก็เรื่องอะไรสักอย่างที่มีผลกระทบทางจิตใจแบบมีปัญหาไม่ว่าจะเล็กหรือจะใหญ่ เราจะรู้สึกเหมือนเราอยู่คนเดียวบนโลก ไม่มีใครต้องการเรา แล้วก็รู้สึกว่าทำไมถึงไม่มีใครอยู่ข้างๆเราในวันที่เราแย่ที่สุด ทั้งๆที่มีแม่อยู่ข้างๆเรามาตลอด แต่เรากลับเหมือนรู้สึกว่าเราเหลือคนเดียว เวลาเราเป็นแบบนี้เราจะร้องไห้ บางครั้งเราก็พร่ำเพร้อกับแม่ว่าทำไมไม่มีใครรักเราเลย แม่ก็บอกเรานะว่าเหลือแม่..ใช่ พอกลับมาคิดๆดูก็ยังเหลือแม่ แต่ทำไมเรากลับยังรู้สึกว่ามันไม่ใช่เราไม่เหลือใครเลยต่างหาก พอแม่ถามว่าทำไมคิดแบบนั้น เราตอบไม่ได้ เราตอบแม่ไม่ได้ เราตอบตัวเองไม่ได้ด้วย เราเป็นแบบนี้มานานมากนับวันยิ่งหนักมากค่ะ

ใครเคยเป็นเหมือนเราบ้าง