สวัสดี เรามีเรื่องที่เราอยากปรึกษาเราจะเล่าเรื่องของเราให้ฟัง
เรากับพ่อแม่อยู่กรุงเทพเราเรียนอยู่ตอน นี้ก็ปี1จะขึ้น ปี2แม่เราเป็นแม่บ้านพ่อเราเป็นพนักงานขับรถให้บริษัทแต่ก่อนแม่ก็ไปกลับจากที่ทำงานแต่พอขึ้น ม1
แม่ก็เปลี่ยนที่ทำงานแล้วไม่ไปกลับแต่ไปนอนที่ทำงานนานๆหยุดเดือนมาหาครั้ง2ครั้งแต่เราอยู่กับพ่อ ตั้งแต่ที่เราจำความได้เราคิดมาตลอดว่าเราเกิดมามันดีแล้วหรอเราเป็นคนที่ยิ้มตลอดเวลาที่อยู่ข้างนอกแต่กลับมาบ้านเราก็ต้องมานั่งคิดหรือพูดกับตัวเองว่าดีแล้วหรอที่ยังมีชีวิตอยู่แบบนี้เรารักแม่มากแต่เราเป็นคนปากไม่ตรงกับใจเวลาอยู่กับแม่เราไม่เคยพูดดีๆๆกับแม่แต่ลึกๆๆเราเป็นห่วงและรักมากอยากเรียนจบแล้วเลี้ยงแม่ไม่อยากให้แม่เหนื่อย (ตอนนี้ทุกคนคงคิดว่าแล้วพ่อละไม่รักบ้างหรอ) เราอาจจะตอบได้แค่ว่าเคยรัก เพราะตอนนี้พ่อได้ทำคำว่าครอบครัวของเราไม่มีอีกแล้ว แต่ที่ไม่รักไม่ใช่ว่าไม่ห่วงหรือไม่เลี้ยงดูในยามเขาแก่เฒ่าหรอกนะ เพราะตั้งแต่รู้ความเราก็เห็นแต่พ่อกินเหล้าติดบุหรึ่(การพนันเลิกเล่นไปตอนเราจะขึ้นม1) ชอบตีแม่แล้วแม่ต้องมานั้งรอเปิดประตูให้บ้างครี้งก็ไม่กลับบ้าน พ่อเราเป็นคนรักสัตว์มากรักมากว่าลูก เพราะปลาตายก็โทษเราทั้งที่มันตายเพราะไฟดับและไม่มีอากาศแต่เราก็พยายามช่วยโดยใช้หลอดเป่าให้มีอากาศ แต่ก่อนมันจะตาย เราโทรไปบอกพ่อว่าพ่อไฟมันดับขึ้นมาดูหน่อยเดี่ยวปลามันตาย (เวลาที่เราโทรไปนั้นคือ17.30) ซึ่งเป็นเวลาเลิกงานแต่พ่อที่เลิกงานทุกครั้งก็จะนั่งกินเหล้าข้างล่างตึกกับเพื่อน พอเราบอกว่าปลาใกล้ตาย พ่อก็พูดว่า เออเดียวพ่อขึ้นไปดู (แต่เวลาที่พ่อขึ้นมาดูคือ 21.45) แล้วสิ่งที่เกิดคือพ่อด่าเราว่าทำไมไม่โทรบอกปล่อยให้มันตายทำไม แต่วันนั้นลูกพี่ลูกน้องมาเล่นที่บ้านเห็นเหตุกราณ์ทุกอย่างแต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรแถมวันนั้นเราเกือบโดนตีด้วยถ้าพ่อของลูกพี่ลูกน้องไม่บอกให้ลูกพี่ลูกน้องอยู่นอนกับเรา(ถ้ามีคนอื่นอยู่พ่อเป็นคนที่จะไม่ตีต่อหน้าคนอื่น) นั้นคือตอนที่เรากำลังขึ้นม1
พอเราอยู่ ม2 พ่อก็ซื้อรถเก๋งมือสองสีเขียวต่อคนอื่นในราคารถและราคาซ้อมรวม200,000กว่าเราจะบอกสภาพก่อนซ่อมนะ (ประตูคนนั่งข้างหลังคนขับเปิดไม่ได้ แอร์เปิดไม่ได้ กระจกหมุนลงไม่ได้ วิทยุเล่นไม่ได้ อะไหล่รถต้องเปลี่ยนเกือบทั้งคันเพราะสภาพเน่ามาก และสภาพหลังซ่อมประตูคนนั่งข้างเปิดได้แต่ต้องใช่แรง แอร์เปิดได้แต่เปิดก็เหมือนไม่เปิด วิทยุก็ยังคงเล่นไม่ได้เหมือนเดิม) พ่อซื้อรถที่พ่อก็ไม่ได้ปรึกษาใครแม้แต่เรากับแม่แต่พ่อก็ต้องขายเพราะมันไม่ไว้ พอเราขึ้น ม3 พ่อก็ซื้อรถอีกโดยไม่บอกเรากับแม่เช่นเดิม แต่ครั้งนี้เป็นมือ1 ผ่อนเอาเดือนละ9,000 รถที่พ่อซื้อมาตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้เรากับแม่ได้นั่งไม่เกิน10ครั้ง เพราะเอาแต่เก็บไม่ค่อยได้ใช้มีอะไรที่ต้องใช่ก็ไม่เคยเอามาใช้ได้อ้างว่าขี้เกียงบ้าง ขับไม่ถึง10 ครั้งเก็บอย่างเดียวแล้วบอกที่ซื้อเอามาใช่ในเวลาจำเป็น จำเป็นไม่จำเป็นก็ไม่มีประโยชน์ช่วยอะไรไม่ได้ แล้วชอบมาโทษเราว่าที่ต้องมาลำบากเพราะเราทั้งที่ถ้าเราไม่ได้ทำไรผิดแล้วต้องให้แม่มาช่วยผ่อนถ้าว่าค่าเทอมแม่แต่พ่อทำงานที่ไรเงินเดือนไม่เคยเห็นเลยช่วยอะไรไม่ได้สักอย่าง เรากลับมาบ้านก็ไม่ได้ไม่ช่วยแบ่งเบานะ เราก็ทำงานบ้านทำงานหลังเลิกเรียนทำแม่บ้านก็เคย ช่วยแม่ทำก่อสร้างตอนเด็กๆก็เคยไม่ใช่ลูกคุณหนูนะเพราะเรารู้ฐานะเราดี ช่วงแรกพ่อก็จ่ายงวดค่ารถด้วยตัว 8 เดือน
มั้งก็ต้องให้แม่ช่วยจ่ายค่างวดรถ ค่าใช้จ่ายมากขึ้น แถมแม่ก็มียายที่ต้องส่งเงินให้แต่แม่ก่ไม่ได้ส่งเพราะพ่อโยนหน้าที่ให้แม่เราตลอด(เราลืมบอกแม่เราเป็นไทยใหญ่ ซึ่งต้องใช้เงินมากพอสมควรในการต่อบัตรเพื่อจะต้องทำงานเลี้ยงดูเรา) (ค่าเทอมเราก็เกือบหมื่นห้าเพราะพ่อให้เราเรียนเอกชน ค่าเช่าห้อง ค่าที่จอดรถพ่อ800บาทต่อเดือนจอดจนเริ่มเป็นสนิมอ่ะขับไม่ถึง10ครั้ง ค่าโทรศัพท์ ค่าเน็ต ค่าไปโรงเรียน ค่ากิน) แม่เราเหนื่อยมากเราก็ส่งสารแม่แต่พ่อไม่เคยเป็นคนที่ทำตัวไม่เหมาะกับคำว่าพ่อหรือหัวหน้าครอบครัวเลย เราซึ่งเป็นลูกคนเดียวเราอยากมีน้องนะแต่ก็ไม้ได้พูดให้ใครฟัง แต่เราอ่ะเกือบได้น้องนะแต่ก่ไม่ได้เพราะพ่อทำให้น้องไม่ได้เกิด เราก็พึ่งมารู้ว่าแม่เคยท้องตอนเรา ม6 แต่แม่ก็ไม้ได้บอกใครว่าเคยท้องและแท้งไปแล้วเพราะตอนนั้นแม่ก็ไม่รู้ตัวหรอกว่าตอนนั้นท้องแม่ทำงานหนักหนักมากต้องปีนต้นไม้ตัดต้นไม้ทำสวนทำทุกอย่างแต่หน้าที่แม่เราเป็นแค่แม่บ้านการทำงานหนักของแม่เพื่อจะเอาเงินมาให้พ่อที่ชอบขอแล้วชอบโว้ยวายเวลาไม่ได้ดังใจก็ชอบด่าว่าแม่ก็ทำให้แม่แท้งน้องแม่ก็พึ่งรู้ว่าท้องก็คือตอนที่แท้ง พอเรารู้มันทำให้เราสงสารน้องมาก(ปัจจุบันเรากับแม่ก็ไม่ได้บอกพ่อหรือยายมีแค่เรากับแม่ที่รู้ เพราะบอกไปพ่อก็ไม่สำนึกกับสิ่งที่ตัวเองทำ ) สมัยก่อนเราก่เป็นเด็กที่เรียนไม่เก่งพอขึ้นม1เราก็ตั้งใจเรียนจนได้เกรดดีมาตลอดเวลาบอกเกรดคนที่ดีใจและชมเรามีแต่แม่
ต่อให้เราเอาไปให้พ่อดูสักกี่ครั้งพ่อก็เมินไม่เคยชม เราก็ไม่เสียใจเพราะเราพยายามเพื่อแม่และยายที่เรารัก แต่ความเข้มแข็งของเราก็ไม่ได้หนักแน่นขนาดที่จะทนต่อคำพูดที่พ่อตัวว่าเราในทุกๆๆครั้ง นั้นคือ ชาติหน้าอย่ามาเกิดเป็นลูกกูไปเกิดที่ไหนก็ไป ยังด่าแรงกว่านี้อีกแต่คำนี้เราฟังกี่ครั้งก็เสียใจว่าการกระทำเรามันร้ายแรงขนาดนั้นเลยหรอ ทั้งที่เราไม้ได้ทำไรผิดเลย เรื่องคือเราเลิกเรียนกลับมาเราแค่อยากกินปลาดุกเราเลยซื้อมากิน ราคา30บาท แต่ก่อนหน้านั้นเราซื้อของมาตุ้นไว้เพราะจะได้มีของกินไปโรงเรียนจะได้ประหยัดเราซื้อตอบบิ๊กซีลดราคา แต่วันนี้เราซื้อปลาแล้วพ่อก็ด่าเราว่า-ดีๆๆทั้งนั้นเลยนะ(ไม่คิดจะเก็บตังบ้างเลยนะ คำนี้ทุกคนจำไว้นะมันจะไปโยงกับสิ่งที่พ่อทำ) ไม่หัดกินข้าวกับเกลือบ้าง (ก่อนหน้านั้นวันปีใหม่จนถึงวันปีใหม่พ่อก็เอาเงินไปเลี้ยงเหล้าคนอื่นบ้างซื้อบุหรี่มาเป็นแพ็ก ซูบวันละ3ซอง1ซองก็มีหลายมวนซื้อเหล้าที่ของอย่างดีขวดละ200-300 ขนาดวันที่บ้านเราไม่ไรจะกินพ่อที่ทั้งตัวมี่60บาทก็เอาเงินไปซื้อเหล้าแทนซื้อข้าวให้ลูกตัวเอง) และบ้างครั้งปล่อยให้เรากินม่ามาส่วนตัวเองไปนั่งเลี้ยงเหล้ากินเนื้อหมูปลากับเพื่อนที่ร้านจิ้มจุ้ม เราเคยจะฆ่าตัวตายมาหลายครั้งเพราะคำพูดของพ่อและการกระทำที่พ่อตีเราไม่เหมือนคนอื่นคือชอบทุบเตะมีครั้งที่เอามีดจี้คอแล้วไล่ออกจากบ้านตอนดึกด้วยเหตุที่เรากลับดึกเพราะไปซ้อมงานโรงเรียนรถติดก็ไล่ออกจากบ้าบทั้งที่มีรถแตไม่มารับ แต่เราก็สงสารแม่เพราะที่แม่ทนแม่บอกไม่ได้รักพ่อแต่เพราะรักเราเขาจึงทนให้พ่อด่าว่า เราเลยคิดว่าเป็นเพราะเราที่มีชีวิตอยู่เลยทำให้แม่เหนื่อยไม่ได้ไปไหนเป็นห่วงเราเราเลยคิดมากๆๆว่าเราเกิดมันดีแล้วใช่ไหม
ผิดไมที่เกิดมา
เรากับพ่อแม่อยู่กรุงเทพเราเรียนอยู่ตอน นี้ก็ปี1จะขึ้น ปี2แม่เราเป็นแม่บ้านพ่อเราเป็นพนักงานขับรถให้บริษัทแต่ก่อนแม่ก็ไปกลับจากที่ทำงานแต่พอขึ้น ม1
แม่ก็เปลี่ยนที่ทำงานแล้วไม่ไปกลับแต่ไปนอนที่ทำงานนานๆหยุดเดือนมาหาครั้ง2ครั้งแต่เราอยู่กับพ่อ ตั้งแต่ที่เราจำความได้เราคิดมาตลอดว่าเราเกิดมามันดีแล้วหรอเราเป็นคนที่ยิ้มตลอดเวลาที่อยู่ข้างนอกแต่กลับมาบ้านเราก็ต้องมานั่งคิดหรือพูดกับตัวเองว่าดีแล้วหรอที่ยังมีชีวิตอยู่แบบนี้เรารักแม่มากแต่เราเป็นคนปากไม่ตรงกับใจเวลาอยู่กับแม่เราไม่เคยพูดดีๆๆกับแม่แต่ลึกๆๆเราเป็นห่วงและรักมากอยากเรียนจบแล้วเลี้ยงแม่ไม่อยากให้แม่เหนื่อย (ตอนนี้ทุกคนคงคิดว่าแล้วพ่อละไม่รักบ้างหรอ) เราอาจจะตอบได้แค่ว่าเคยรัก เพราะตอนนี้พ่อได้ทำคำว่าครอบครัวของเราไม่มีอีกแล้ว แต่ที่ไม่รักไม่ใช่ว่าไม่ห่วงหรือไม่เลี้ยงดูในยามเขาแก่เฒ่าหรอกนะ เพราะตั้งแต่รู้ความเราก็เห็นแต่พ่อกินเหล้าติดบุหรึ่(การพนันเลิกเล่นไปตอนเราจะขึ้นม1) ชอบตีแม่แล้วแม่ต้องมานั้งรอเปิดประตูให้บ้างครี้งก็ไม่กลับบ้าน พ่อเราเป็นคนรักสัตว์มากรักมากว่าลูก เพราะปลาตายก็โทษเราทั้งที่มันตายเพราะไฟดับและไม่มีอากาศแต่เราก็พยายามช่วยโดยใช้หลอดเป่าให้มีอากาศ แต่ก่อนมันจะตาย เราโทรไปบอกพ่อว่าพ่อไฟมันดับขึ้นมาดูหน่อยเดี่ยวปลามันตาย (เวลาที่เราโทรไปนั้นคือ17.30) ซึ่งเป็นเวลาเลิกงานแต่พ่อที่เลิกงานทุกครั้งก็จะนั่งกินเหล้าข้างล่างตึกกับเพื่อน พอเราบอกว่าปลาใกล้ตาย พ่อก็พูดว่า เออเดียวพ่อขึ้นไปดู (แต่เวลาที่พ่อขึ้นมาดูคือ 21.45) แล้วสิ่งที่เกิดคือพ่อด่าเราว่าทำไมไม่โทรบอกปล่อยให้มันตายทำไม แต่วันนั้นลูกพี่ลูกน้องมาเล่นที่บ้านเห็นเหตุกราณ์ทุกอย่างแต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรแถมวันนั้นเราเกือบโดนตีด้วยถ้าพ่อของลูกพี่ลูกน้องไม่บอกให้ลูกพี่ลูกน้องอยู่นอนกับเรา(ถ้ามีคนอื่นอยู่พ่อเป็นคนที่จะไม่ตีต่อหน้าคนอื่น) นั้นคือตอนที่เรากำลังขึ้นม1
พอเราอยู่ ม2 พ่อก็ซื้อรถเก๋งมือสองสีเขียวต่อคนอื่นในราคารถและราคาซ้อมรวม200,000กว่าเราจะบอกสภาพก่อนซ่อมนะ (ประตูคนนั่งข้างหลังคนขับเปิดไม่ได้ แอร์เปิดไม่ได้ กระจกหมุนลงไม่ได้ วิทยุเล่นไม่ได้ อะไหล่รถต้องเปลี่ยนเกือบทั้งคันเพราะสภาพเน่ามาก และสภาพหลังซ่อมประตูคนนั่งข้างเปิดได้แต่ต้องใช่แรง แอร์เปิดได้แต่เปิดก็เหมือนไม่เปิด วิทยุก็ยังคงเล่นไม่ได้เหมือนเดิม) พ่อซื้อรถที่พ่อก็ไม่ได้ปรึกษาใครแม้แต่เรากับแม่แต่พ่อก็ต้องขายเพราะมันไม่ไว้ พอเราขึ้น ม3 พ่อก็ซื้อรถอีกโดยไม่บอกเรากับแม่เช่นเดิม แต่ครั้งนี้เป็นมือ1 ผ่อนเอาเดือนละ9,000 รถที่พ่อซื้อมาตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้เรากับแม่ได้นั่งไม่เกิน10ครั้ง เพราะเอาแต่เก็บไม่ค่อยได้ใช้มีอะไรที่ต้องใช่ก็ไม่เคยเอามาใช้ได้อ้างว่าขี้เกียงบ้าง ขับไม่ถึง10 ครั้งเก็บอย่างเดียวแล้วบอกที่ซื้อเอามาใช่ในเวลาจำเป็น จำเป็นไม่จำเป็นก็ไม่มีประโยชน์ช่วยอะไรไม่ได้ แล้วชอบมาโทษเราว่าที่ต้องมาลำบากเพราะเราทั้งที่ถ้าเราไม่ได้ทำไรผิดแล้วต้องให้แม่มาช่วยผ่อนถ้าว่าค่าเทอมแม่แต่พ่อทำงานที่ไรเงินเดือนไม่เคยเห็นเลยช่วยอะไรไม่ได้สักอย่าง เรากลับมาบ้านก็ไม่ได้ไม่ช่วยแบ่งเบานะ เราก็ทำงานบ้านทำงานหลังเลิกเรียนทำแม่บ้านก็เคย ช่วยแม่ทำก่อสร้างตอนเด็กๆก็เคยไม่ใช่ลูกคุณหนูนะเพราะเรารู้ฐานะเราดี ช่วงแรกพ่อก็จ่ายงวดค่ารถด้วยตัว 8 เดือน
มั้งก็ต้องให้แม่ช่วยจ่ายค่างวดรถ ค่าใช้จ่ายมากขึ้น แถมแม่ก็มียายที่ต้องส่งเงินให้แต่แม่ก่ไม่ได้ส่งเพราะพ่อโยนหน้าที่ให้แม่เราตลอด(เราลืมบอกแม่เราเป็นไทยใหญ่ ซึ่งต้องใช้เงินมากพอสมควรในการต่อบัตรเพื่อจะต้องทำงานเลี้ยงดูเรา) (ค่าเทอมเราก็เกือบหมื่นห้าเพราะพ่อให้เราเรียนเอกชน ค่าเช่าห้อง ค่าที่จอดรถพ่อ800บาทต่อเดือนจอดจนเริ่มเป็นสนิมอ่ะขับไม่ถึง10ครั้ง ค่าโทรศัพท์ ค่าเน็ต ค่าไปโรงเรียน ค่ากิน) แม่เราเหนื่อยมากเราก็ส่งสารแม่แต่พ่อไม่เคยเป็นคนที่ทำตัวไม่เหมาะกับคำว่าพ่อหรือหัวหน้าครอบครัวเลย เราซึ่งเป็นลูกคนเดียวเราอยากมีน้องนะแต่ก็ไม้ได้พูดให้ใครฟัง แต่เราอ่ะเกือบได้น้องนะแต่ก่ไม่ได้เพราะพ่อทำให้น้องไม่ได้เกิด เราก็พึ่งมารู้ว่าแม่เคยท้องตอนเรา ม6 แต่แม่ก็ไม้ได้บอกใครว่าเคยท้องและแท้งไปแล้วเพราะตอนนั้นแม่ก็ไม่รู้ตัวหรอกว่าตอนนั้นท้องแม่ทำงานหนักหนักมากต้องปีนต้นไม้ตัดต้นไม้ทำสวนทำทุกอย่างแต่หน้าที่แม่เราเป็นแค่แม่บ้านการทำงานหนักของแม่เพื่อจะเอาเงินมาให้พ่อที่ชอบขอแล้วชอบโว้ยวายเวลาไม่ได้ดังใจก็ชอบด่าว่าแม่ก็ทำให้แม่แท้งน้องแม่ก็พึ่งรู้ว่าท้องก็คือตอนที่แท้ง พอเรารู้มันทำให้เราสงสารน้องมาก(ปัจจุบันเรากับแม่ก็ไม่ได้บอกพ่อหรือยายมีแค่เรากับแม่ที่รู้ เพราะบอกไปพ่อก็ไม่สำนึกกับสิ่งที่ตัวเองทำ ) สมัยก่อนเราก่เป็นเด็กที่เรียนไม่เก่งพอขึ้นม1เราก็ตั้งใจเรียนจนได้เกรดดีมาตลอดเวลาบอกเกรดคนที่ดีใจและชมเรามีแต่แม่
ต่อให้เราเอาไปให้พ่อดูสักกี่ครั้งพ่อก็เมินไม่เคยชม เราก็ไม่เสียใจเพราะเราพยายามเพื่อแม่และยายที่เรารัก แต่ความเข้มแข็งของเราก็ไม่ได้หนักแน่นขนาดที่จะทนต่อคำพูดที่พ่อตัวว่าเราในทุกๆๆครั้ง นั้นคือ ชาติหน้าอย่ามาเกิดเป็นลูกกูไปเกิดที่ไหนก็ไป ยังด่าแรงกว่านี้อีกแต่คำนี้เราฟังกี่ครั้งก็เสียใจว่าการกระทำเรามันร้ายแรงขนาดนั้นเลยหรอ ทั้งที่เราไม้ได้ทำไรผิดเลย เรื่องคือเราเลิกเรียนกลับมาเราแค่อยากกินปลาดุกเราเลยซื้อมากิน ราคา30บาท แต่ก่อนหน้านั้นเราซื้อของมาตุ้นไว้เพราะจะได้มีของกินไปโรงเรียนจะได้ประหยัดเราซื้อตอบบิ๊กซีลดราคา แต่วันนี้เราซื้อปลาแล้วพ่อก็ด่าเราว่า-ดีๆๆทั้งนั้นเลยนะ(ไม่คิดจะเก็บตังบ้างเลยนะ คำนี้ทุกคนจำไว้นะมันจะไปโยงกับสิ่งที่พ่อทำ) ไม่หัดกินข้าวกับเกลือบ้าง (ก่อนหน้านั้นวันปีใหม่จนถึงวันปีใหม่พ่อก็เอาเงินไปเลี้ยงเหล้าคนอื่นบ้างซื้อบุหรี่มาเป็นแพ็ก ซูบวันละ3ซอง1ซองก็มีหลายมวนซื้อเหล้าที่ของอย่างดีขวดละ200-300 ขนาดวันที่บ้านเราไม่ไรจะกินพ่อที่ทั้งตัวมี่60บาทก็เอาเงินไปซื้อเหล้าแทนซื้อข้าวให้ลูกตัวเอง) และบ้างครั้งปล่อยให้เรากินม่ามาส่วนตัวเองไปนั่งเลี้ยงเหล้ากินเนื้อหมูปลากับเพื่อนที่ร้านจิ้มจุ้ม เราเคยจะฆ่าตัวตายมาหลายครั้งเพราะคำพูดของพ่อและการกระทำที่พ่อตีเราไม่เหมือนคนอื่นคือชอบทุบเตะมีครั้งที่เอามีดจี้คอแล้วไล่ออกจากบ้านตอนดึกด้วยเหตุที่เรากลับดึกเพราะไปซ้อมงานโรงเรียนรถติดก็ไล่ออกจากบ้าบทั้งที่มีรถแตไม่มารับ แต่เราก็สงสารแม่เพราะที่แม่ทนแม่บอกไม่ได้รักพ่อแต่เพราะรักเราเขาจึงทนให้พ่อด่าว่า เราเลยคิดว่าเป็นเพราะเราที่มีชีวิตอยู่เลยทำให้แม่เหนื่อยไม่ได้ไปไหนเป็นห่วงเราเราเลยคิดมากๆๆว่าเราเกิดมันดีแล้วใช่ไหม