เราเป็นคนๆ หนึ่งที่ทำงานแล้วพบกับความรู้สึกอึดอัดใจด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง ซึ่งสาเหตุก็มาจาก "หัวหน้า" ล้วนๆ แทบไม่มีเรื่องอื่นเข้ามาเจือปน เพราะเพื่อนร่วมงานก็ใจดี งานก็ไม่ได้หนักมาก องค์กรที่ทำอยู่ก็มีชื่อเสียงดี เงินเดือนก็ไม่ต่ำต้อยเกินไป และเราก็สามารถลาพักร้อนเพิ่มจากวันหยุดปีใหม่เพื่อไปเที่ยวกับครอบครัวได้

เรากับหัวหน้ามีนิสัยต่างกัน เราเคยตั้งกระทู้บ่นไปเยอะแล้ว เราโดนหัวหน้าบ่นเรื่องนิสัยและบุคลิกบ่อยมาก เราเป็นคนเงียบๆ นิ่งๆ ออกแนว introvert แต่หัวหน้าไม่ชอบ บอกว่าดูไม่ Alert ตัวหัวหน้าเองนิสัยตรงข้ามกับเราลิบ แถมยังขี้บ่นและขี้วีนเป็นที่สุด เรากับเขาเหมือนทำสงครามเย็นต่อกัน คนนึงใช้ปากเป็นอาวุธ ส่วนอีกคนก็ใช้ความเงียบเป็นอาวุธ แล้วต่างคนต่างก็กลัวกัน หัวหน้ากลัวคนเงียบๆ เพราะไม่รู้ความคิดเรา ส่วนเราก็กลัวคนขี้บ่นขี้วีนเพราะตัวเองเถียงใครไม่ค่อยออก ยิ่งเขาเป็นหัวหน้า ให้คุณให้โทษเราได้ เราก็ต้องเกรงใจ จะพูดอะไรด้วยต้องคิดแล้วคิดอีกหลายตลบ

เราต้องเป็นฝ่ายยอมและฝ่ายปรับตัวให้เป็นแบบที่หัวหน้าชอบ เราทำไม่ค่อยได้และอึดอัดมาก แต่ช่วงหลังมานี้เราพยายามปรับตัวจนโดนหัวหน้าบ่นน้อยลง เราทั้งต้องไปพบจิตแพทย์ ปรึกษาพ่อแม่ ทำบุญกรวดน้ำให้หัวหน้า ซื้อของไปฝาก และก็พยายามพูดเยอะขึ้น หัวหน้าจึงใจดีกับเรามากขึ้น แต่เนื่องจากสิ่งที่เราพยายามจะเป็นเพื่อเอาใจหัวหน้า มันไม่ใช่ตัวตนของเรา บางครั้งเราจึงหลุด กลับไปเป็นตัวของตัวเอง ซึ่งหัวหน้าก็จะจับผิดได้และบอกว่าไม่ชอบแบบนี้ ชอบเราตอนที่พูดเยอะๆ อีกอย่างที่เราเกลียดมากคือ หัวหน้าชอบตำหนิเราต่อหน้าคนอื่น เหมือนจะหาพวกอ่ะ เพราะพนักงานคนอื่นๆ ก็ต้องเข้าข้างหัวหน้าเพื่อความอยู่รอดของตัวเอง(แต่ก็อาจมานินทาหัวหน้ากันลับหลัง ซึ่งเรามองว่าไม่มีประโยชน์)

หัวหน้าเราไม่ชอบให้ลูกน้องพูดคำว่า "ไม่รู้" เวลาที่เขาถามอะไร แต่เราเป็นคนตรงๆ บิดพลิ้วไม่เป็น ถ้าเราไม่รู้ เราก็ตอบเลยว่าไม่รู้ หลายครั้งเราก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้รับความยุติธรรม เวลาทำอะไรผิดก็โดนบ่นหนักกว่าคนอื่น เพราะตัวเองมีบุคลิกที่หัวหน้าไม่ปลื้มอยู่เป็นทุนเดิมแล้ว บางทีเราก็อยากจะลองเถียงหัวหน้าดูสักตั้ง อยากบอกเขาว่าเราไม่โอเค อยากนินทาด่าหัวหน้าให้พนักงานคนอื่นฟัง(ซึ่งเราไม่เคยทำเลย) ตอนอยู่บ้านเราเถียงคนในครอบครัวเก่งมาก ไม่พอใจอะไรก็สวนทันควัน แต่พอเป็นหัวหน้า เป็นคนนอก เรากลับเถียงไม่ออก บางทีมันก็เจ็บใจนัก เป็นคนเหมือนกัน กินเงินเดือนเหมือนกันแท้ๆ

ถ้าเราไม่คิดถึงหน้าพ่อแม่ ไม่คิดถึงว่าช่วงนี้หางานยาก เราอาจลาออกไปแล้ว นี่เราอยู่มาได้ถึงปี ก็รู้สึกว่าตัวเองมีความอดทนอดกลั้นพอสมควร การที่คนแบบเราต้องมาอยู่ร่วมกับหัวหน้าแบบนี้ มันต้องใช้ความเข้มแข็งในจิตใจมากๆๆๆ ซึ่งเราไม่คิดว่าตัวเองเป็นคนเข้มแข็ง ออกจะเป็นคนอ่อนแอด้วยซ้ำ เราเคยพูดกับพ่อแม่ว่า ถ้าวันไหนหัวหน้าให้ใบเตือนเรา เราจะไม่เซ็น แต่จะลาออกเลย เพราะถ้าถึงขั้นได้ใบเตือน ก็แสดงว่าเขามองเราแย่มาก แล้วเราจะอยู่ต่อไปทำไม พ่อแม่ก็บอกว่าเราคิดโง่ๆ ยิ่งช่วงนี้เป็นช่วงประเมินผลการทำงานพอดี เราก็กำลังรออยู่ว่าจะโดนหัวหน้าสวดยับว่ายังไงบ้าง รู้สึกไม่อยากให้วันทำงานมาถึง พอได้หยุดงานไปเที่ยวกับครอบครัวแล้วก็อยากกลับบ้านไปเลย ไม่อยากอยู่ กทม. แล้ว ไม่อยากไปทำงานมันแล้ว แต่มันก็เป็นไปไม่ได้

ขอจบการระบาย(ในกระทู้นี้)ไว้เพียงเท่านี้