ตามหัวข้อกระทู้เลยค่ะ
คือตอนเด็กๆช่วงม.ต้นเราค่อนข้างจะเงียบแล้วก็ไม่ค่อยมีเพื่อนสักเท่าไหร่เลยมักจะโดนแกล้งเป็นประจำ การแกล้งแต่ละครั้งก็จะมาจากกลุ่ม กลุ่มเดิมที่แกล้งเราตลอด เราโดนแกล้งทุกวันเลยค่ะ ขัดขาบ้าง พูดล้อเลียนบ้าง โดนไถตังค์บ้างเป็นบางวัน มีครั้งนึงเราเคยทนไม่ไหวเคยตอบโต้กลับ (ด้วยการเถียงตอนโดนล้อน่ะค่ะ) แล้วหลังจากนั้นเพื่อนทั้งห้องก็ไม่มีใครคุยกับเราเลย
พอถึงช่วงม.ปลายเราได้ย้ายรร.ใหม่ เรามีเพื่อนใหม่ และไม่เคยโดนแกล้งเลยหลังจากย้ายรร.มา เมื่อเดือนก่อนเราเล่นเฟสแล้วเพื่อนที่รร.เก่าก็ทักมา บอกว่ามีเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มคนที่แกล้งเราเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ ตอนนั้นไม่รู้ว่าทำไมเราไม่ได้มีความรู้สึกเสียใจอะไรเลย เราดีใจมากด้วยซ้ำที่เขาตาย งานศพวันที่เผาเพื่อนคนนั้น เราก็เป็นคนเดียวในรุ่นที่ไม่ได้ไปร่วมงาน จนถึงวันนี้เราก็ยังดีใจอยู่ที่มันตายๆไป แบบนี้เราดูเหมือนคนโรคจิตไหมคะ?
ดีใจที่เพื่อนเสีย เราดูโรคจิตไหมคะ?
คือตอนเด็กๆช่วงม.ต้นเราค่อนข้างจะเงียบแล้วก็ไม่ค่อยมีเพื่อนสักเท่าไหร่เลยมักจะโดนแกล้งเป็นประจำ การแกล้งแต่ละครั้งก็จะมาจากกลุ่ม กลุ่มเดิมที่แกล้งเราตลอด เราโดนแกล้งทุกวันเลยค่ะ ขัดขาบ้าง พูดล้อเลียนบ้าง โดนไถตังค์บ้างเป็นบางวัน มีครั้งนึงเราเคยทนไม่ไหวเคยตอบโต้กลับ (ด้วยการเถียงตอนโดนล้อน่ะค่ะ) แล้วหลังจากนั้นเพื่อนทั้งห้องก็ไม่มีใครคุยกับเราเลย
พอถึงช่วงม.ปลายเราได้ย้ายรร.ใหม่ เรามีเพื่อนใหม่ และไม่เคยโดนแกล้งเลยหลังจากย้ายรร.มา เมื่อเดือนก่อนเราเล่นเฟสแล้วเพื่อนที่รร.เก่าก็ทักมา บอกว่ามีเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มคนที่แกล้งเราเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ ตอนนั้นไม่รู้ว่าทำไมเราไม่ได้มีความรู้สึกเสียใจอะไรเลย เราดีใจมากด้วยซ้ำที่เขาตาย งานศพวันที่เผาเพื่อนคนนั้น เราก็เป็นคนเดียวในรุ่นที่ไม่ได้ไปร่วมงาน จนถึงวันนี้เราก็ยังดีใจอยู่ที่มันตายๆไป แบบนี้เราดูเหมือนคนโรคจิตไหมคะ?