สวัสดีชาวพันทิป นี่เป็นกระทู้แรกของเรา อาจจะเป็นกระทู้ที่เป็นการระบาย เพราะเราเจอกับปัญหา และอยากได้คำแนะนำจากทุกท่านในมุมมองที่หลากหลายเหมือนกันค่ะ
จุดเริ่มต้น - เราอายุ 28 ได้รู้จักผู้ชายคนนึงผ่านพี่ที่ทำงานด้วยกันติดต่อกันเพราะกิจธุระ มาทราบทีหลังว่าเขาทั้งสองก็คุยๆคบๆกันอยู่ แต่พี่ผู้หญิงก็มีแฟนอยู่แล้ว และพี่ผู้ชายมีครอบครัวแล้ว มีลูก 1 คน ค่ะ ตอนแรกเรากับพี่ผู้ชายคุยกันปกติค่ะ เขาทักมาคุยด้วยทุกวันจนเริ่มสนิทกัน ออกไปทานข้าวด้วยกันบ่อยขึ้น เรารู้ว่าพี่เขาไม่จริงจัง และเราก็ไม่ได้จะจริงจังกับเขาเหมือนกัน เวลามันผ่านมาถึงวันหนึ่งที่เราสองคนพลาดมีอะไรกันแบบมีสติครบถ้วนทั้งสองคน วันนั้นเราไม่ได้ป้องกัน และเขาไม่ใส่ถุง แต่หลังจากนั้นไม่เกิน 12 ชม. เราทานยาคุมฉุกเฉินค่ะ
...เวลาล่วงเลย ผ่านไป เราไม่ได้คิดเอะใจอะไรเลยค่ะ ถ้าเขาว่างเขาจะมาหาเราบ้าง หลังจากนั้น เรามีอะไรกันประมาณ 1-2 ครั้ง
เราเริ่มดูวันที่ที่ ปจด.เราจะมาแล้ว แต่มันก็ยังไม่มา ผ่านไปประมาณ 3 วัน เราก็บอกเขาว่า ปจด.ยังไม่มานะ เขาก็บอกว่าอาจเป็นผลข้างเคียงของยาคุมที่ทำให้เลื่อนนะ อย่าคิดมาก จนผ่านไปเกือบ 2 สัปดาห์ เขามาหา เราก็คุยกับเขาว่า "ปจด.ยังไม่มานะ จะให้ทำยังไง ตอนนี้ยังไม่ได้ตรวจเลย ถ้าท้องจริงๆจะให้ทำยังไง" เขาตอบว่า "ถ้ามีจริงๆ ก็ต้องเลี้ยงสิ"
อาการของเราเริ่มไม่ปกติ ตอนเช้าจะอยากอ้วกมาก กลางวันง่วง กินน้อย เจ็บหน้าอก เริ่มเข้ามาหาข้อมูลในพันทิปจากกระทู้ของพี่ๆหลายๆคน เช้าวันนั้นเราขอให้เขามาหาเราตอนเย็นบอกเขาไปว่าอาการเริ่มไม่ปกติแล้วนะ และซื้อที่ตรวจครรภ์มาให้ด้วย แต่เขาตอบว่า "ไม่ว่างครับ ต้องไปธุระต่างอำเภอ อย่าคิดมากไม่ท้องหรอก" เราก็โอเค ไม่ไหวแล้วอาการขนาดนี้แล้ว เราตัดสินใจไม่รอเขาเพื่อจะรู้ผลตรวจพร้อมกันแล้ว เราฝากรุ่นพี่ที่สนิทซื้อที่ตรวจครรภ์มา 2 อัน ได้มาประมาณก่อนเที่ยง เราตัดสินใจเข้าห้องน้ำที่ทำงานตอนนั้นเลย ทำใจอยู่นานค่ะ ผลตรวจ ขึ้นสองขีด ไม่จางสักนิดเลย แดงเข้มทั้งสองขีด ตอนนั้นเราสั่นมาก ออกจากห้องน้ำมาบอกผลกับรุ่นพี่ ตอนนั้นได้แต่ต้องดึงสติ คิดว่าจะทำยังไงต่อไปดี ต้องบอกพ่อแม่ยังไง ... มันไม่มีทางออก รุ่นพี่แนะนำให้เอาออก แต่เราใจไม่แข็งพอ และก็ยังไม่ได้บอกให้ผู้ชายทราบ
รุ่งขึ้นเรามาทำงานปกติ ด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน เราเงียบ ไม่ค่อยออกไปไหนกับเพื่อน ในหัวคิดตลอดเวลากับเรื่องที่ทำ ที่เจอ ที่เกิดขึ้น สติบอกเราว่า "เราทำพลาดยิ่งใหญ่มาก ทำผิดกับตัวเอง เราพาตัวเองไปเจอสิ่งที่แย่ๆ สำคัญที่สุด คือ ทำผิดกับพ่อ แม่ ครอบครัวเรา แต่เมื่อเราพลาดไปแล้ว สิ่งที่เราทำได้คือ ต้องรับผิดชอบและยอมรับกับผลของการกระทำของตัวเอง" ตกเย็นวันนั้นเราตัดสินใจบอกเขา ส่งรูปที่ตรวจให้เขาดู เขาอึ้ง และถามเราว่า "จะทำไงต่อดี" เราตอบว่า "เราไม่กล้าเอาออกนะ เรากลัว ขอเลี้ยงได้ไหม ถ้าคุณจะไม่ออกมารับว่าทำเราท้อง เราจะไม่บอกใครว่าพ่อของเด็กเป็นใคร เรื่องส่งเสียลูกตั้งแต่ตั้งครรภ์จนคลอดให้คุณพิจารณาดูเองแล้วกัน" เขาบอกว่าเรื่องส่งเสียไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย แต่เราจะบอกที่บ้านว่ายังไง จะบอกที่ทำงานว่ายังไง ... วันนั้นเราสังหรณ์ใจเลยเข้าไปดูไอจี เราเจอรูปที่เขาไปกับรุ่นพี่คนนั้น เราชอค ชอคเป็นครั้งที่ 2 ตอนนั้นความรู้สึกประดังประเดมาก คิดมากไปหมด โทษตัวเอง โทษเขาว่าทำยังงี้กับเราได้ยังไง โกรธตัวเอง โกรธผู้ชายและผู้หญิงคนนั้น มันเป็นอะไรที่เสียใจมากที่สุดเลยค่ะ ทำไม ทำไม ทำไม เต็มไปหมด ทั้งๆที่เราขอให้มาหาเราพร้อมเอาที่ตรวจมาด้วย ก็ไม่มา แต่ดันไปกับอีกคนนี่นะ...เห้อ มีอะไรที่เลวร้ายกว่านี้อีกไหม????? (เพิ่ม *หลังๆเขาขอให้เราเอาออกค่ะ แต่เราปฏิเสธ และเราก็ขอให้เขาเลิกคุยกับคนนั้นได้ไหม เราไม่สบายใจมี่ต้องรับรู้ เขาบอกว่าเลิกไม่ได้ เราเลยเป็นฝ่ายตัดใจโดยไม่เรียกร้องอะไรเลย)
คืนนั้นเรานอนไม่หลับเลย เอาแต่ร้องไห้ รุ่งขึ้นก็ไปทำงานไปแบบไร้วิญญาณ ทั้งวันคือทำงานพลาดทุกอย่าง เหมือนสติหลุดไปแล้ว อีกวันเราไปหาเพื่อนสนิทคนเดียวที่มี ตัดสินใจบอกเพื่อน เพื่อนก็เป็นกำลังใจ ให้คำปรึกษาที่ดี ประกอบกับเข้ามาหากำลังใจจากกระทู้ในพันทิปที่พี่ๆตั้งไว้ ความรู้ ประสบการณ์ของพวกคุณหลายๆคน ช่วยให้เราเข้มแข็งขึ้นมากจากวันนั้น
เราตัดสินใจบอกที่บ้าน ทำใจนอนคิดมาแล้ว 3 วัน คิดว่าเรื่องนี้ต้องบอกที่บ้านให้เร็วที่สุด ผลจะเป็นยังไงก็ต้องยอมรับ ...ผลปรากฎว่า ทุกคนอึ้ง ไม่เชื่อ ผิดหวังในตัวเรามาก พ่อกับแม่บอกให้เราเอาเด็กออก เพราะท่านเป็นห่วงสุขภาพของเรา (เรามีพาหะธาลัสซีเมีย ถ้าป่วยเม็ดเลือดแดงเราจะแตก) เรารู้ว่าท่านเป็นห่วงเรามาก ถ้าเรายังอุ้มท้องต่อ ทารกก็จะต้องใช้สารอาหารจากเรา เราตอบท่านว่า "ขอไม่เอาออกได้ไหม ขอไปฝากครรภ์และตรวจเลือดก่อนได้ไหม ถ้าหมอบอกว่าอันตราย จำเป็นต้องยุติการตั้งครรภ์ เราจะไม่ขัดขืนต่ออีกเลย" บรรยากาศที่บ้านทุกวันนี้ครอบครัวเราเปลี่ยนไปเลยค่ะ พ่อกับแม่ไม่ร่าเริงเหมือนเดิม พ่อกับน้องไม่คุยกับเราเลยค่ะ มีแค่แม่ค่อยไถ่ถามบ้าง และแม่ก็คอยมาเกลี้ยกล่อมให้เอาเด็กออกอีกตามเคย
จุดจบ - เราตัดสินใจไปฝากครรภ์ตอนอายุครรภ์ประมาณ 4 สัปดาห์ค่ะ ตอนนี้อายุครรภ์ประมาณ 2 เดือน คุณหมอเจาะเลือดหาชนิดความรุนแรงของธาลัสซีเมียแบบละเอียด คือ เราพยายามขอให้ผู้ชายไปตรวจเลือดและส่งรูปผลเลือดมาให้ก็ได้ถ้าไม่มาเจอ แต่เขาก็ไม่ทำให้ เราติดต่อไปประมาณ 2-3 ครั้ง เขาบอกว่ายังไม่ไปตรวจ เราเลยตัดใจค่ะ ตัดเขาออกจากชีวิต ความเสี่ยงทุกอย่างเราต้องรับผิดชอบเองคนเดียว ตอนนี้ยังไม่ได้ซาว์นดูลูกเลยว่าเขาเป็นยังไงบ้าง หัวใจเต้นรึยัง เราเป็นห่วงเด็กมากตอนนี้อยากเห็นเขาแล้ว แต่กว่าจะเจอหมออีกทีก็เดือนมกราคม 62 ค่ะ
ตอนนี้เรารู้สึกเสียใจมาก ครอบครัวผิดหวังเพราะเรา เกือบทุกวันเราเฝ้าโทษตัวเองค่ะ เหมือนเราเลือกลูก แต่เราก็ต้องเสี่ยงที่จะสูญเสียครอบครัวของเราไปด้วย พ่อกับแม่ยังไม่ยอมเข้าใจ ท่านรับไม่ได้ คิดมาก อับอาย ... เราไม่รู้ว่าจะต้องอธิบายถึงความรู้สึกนี้ให้เข้าใจยังไงดี (ภาวนานให้คุณๆเข้าใจเราด้วยค่ะ) ก็มีแค่เพื่อนคอยเตือนว่าไม่ได้ตัวคนเดียวแล้วนะ เครียดมากไม่ดีกับลูกต้องนึกถึงลูกมากๆ เราก็เลิกคิดได้เป็นบางเวลา พยายามที่สุดของที่สุด คิดถึงลูกให้มากที่สุด วันข้างหน้าจะเป็นยังไงเราก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ก็ต้องสู้ กลัวที่จะเสียลูก กลัวที่จะเสียพ่อกับแม่ไป แต่เราทำอะไรไม่ได้แล้ว เราแค่ต้องรับผิดชอบกับสิ่งที่เราทำ เพราะความรักสนุกของเราคนเดียว เราต้องอุ้มท้องเขาทำให้เขาปลอดภัย ตอนนี้เราต้องทำหน้าที่นี้ให้ดีที่สุด เท่านี้ที่เรานึกออก
(ส่วนเรากับพี่ผู้หญิง เวลาเจอก็เฉยๆ นางคงไม่รู้เรื่องราวต่อไป และคงยังเป็นปกติกับผู้ชายคนนั้นดีมั้ง เห็นร่าเริงดี)
*หวังว่าเรื่องราวของเราจะเป็นอุทาหรณ์เตือนใจคนที่ยังรักสนุก ไม่อยากให้พลาดเหมือนเรา ยาคุมฉุกเฉินคุมได้แค่ร้อยละ 85 คุณอาจจะโชคดีตกอยู่ในกลุ่มเสี่ยงร้อยละ 15 เหมือนเราที่อสุจิแข็งแรง ผ่านฤทธิ์ยามาได้ และสิ่งสำคัญที่สุดที่เราตัดสินใจตั้งกระทู้ เพราะเราต้องการกำลังใจและคำสั่งสอนจากทุกท่านนะค่ะ (ด่าได้แต่อย่าแรงนะคะ กลัวลูกตกใจค่ะ ) ขอให้ทุกท่านมีความสุขในวันคริสต์มาสนี้ค่ะ ขอบคุณค่ะ
#เรื่องราวในวันคริสต์มาส2561
การก้าวผ่านการตั้งครรภ์ ในเวลาที่เรายังไม่พร้อมยังไงดี
จุดเริ่มต้น - เราอายุ 28 ได้รู้จักผู้ชายคนนึงผ่านพี่ที่ทำงานด้วยกันติดต่อกันเพราะกิจธุระ มาทราบทีหลังว่าเขาทั้งสองก็คุยๆคบๆกันอยู่ แต่พี่ผู้หญิงก็มีแฟนอยู่แล้ว และพี่ผู้ชายมีครอบครัวแล้ว มีลูก 1 คน ค่ะ ตอนแรกเรากับพี่ผู้ชายคุยกันปกติค่ะ เขาทักมาคุยด้วยทุกวันจนเริ่มสนิทกัน ออกไปทานข้าวด้วยกันบ่อยขึ้น เรารู้ว่าพี่เขาไม่จริงจัง และเราก็ไม่ได้จะจริงจังกับเขาเหมือนกัน เวลามันผ่านมาถึงวันหนึ่งที่เราสองคนพลาดมีอะไรกันแบบมีสติครบถ้วนทั้งสองคน วันนั้นเราไม่ได้ป้องกัน และเขาไม่ใส่ถุง แต่หลังจากนั้นไม่เกิน 12 ชม. เราทานยาคุมฉุกเฉินค่ะ
...เวลาล่วงเลย ผ่านไป เราไม่ได้คิดเอะใจอะไรเลยค่ะ ถ้าเขาว่างเขาจะมาหาเราบ้าง หลังจากนั้น เรามีอะไรกันประมาณ 1-2 ครั้ง
เราเริ่มดูวันที่ที่ ปจด.เราจะมาแล้ว แต่มันก็ยังไม่มา ผ่านไปประมาณ 3 วัน เราก็บอกเขาว่า ปจด.ยังไม่มานะ เขาก็บอกว่าอาจเป็นผลข้างเคียงของยาคุมที่ทำให้เลื่อนนะ อย่าคิดมาก จนผ่านไปเกือบ 2 สัปดาห์ เขามาหา เราก็คุยกับเขาว่า "ปจด.ยังไม่มานะ จะให้ทำยังไง ตอนนี้ยังไม่ได้ตรวจเลย ถ้าท้องจริงๆจะให้ทำยังไง" เขาตอบว่า "ถ้ามีจริงๆ ก็ต้องเลี้ยงสิ"
อาการของเราเริ่มไม่ปกติ ตอนเช้าจะอยากอ้วกมาก กลางวันง่วง กินน้อย เจ็บหน้าอก เริ่มเข้ามาหาข้อมูลในพันทิปจากกระทู้ของพี่ๆหลายๆคน เช้าวันนั้นเราขอให้เขามาหาเราตอนเย็นบอกเขาไปว่าอาการเริ่มไม่ปกติแล้วนะ และซื้อที่ตรวจครรภ์มาให้ด้วย แต่เขาตอบว่า "ไม่ว่างครับ ต้องไปธุระต่างอำเภอ อย่าคิดมากไม่ท้องหรอก" เราก็โอเค ไม่ไหวแล้วอาการขนาดนี้แล้ว เราตัดสินใจไม่รอเขาเพื่อจะรู้ผลตรวจพร้อมกันแล้ว เราฝากรุ่นพี่ที่สนิทซื้อที่ตรวจครรภ์มา 2 อัน ได้มาประมาณก่อนเที่ยง เราตัดสินใจเข้าห้องน้ำที่ทำงานตอนนั้นเลย ทำใจอยู่นานค่ะ ผลตรวจ ขึ้นสองขีด ไม่จางสักนิดเลย แดงเข้มทั้งสองขีด ตอนนั้นเราสั่นมาก ออกจากห้องน้ำมาบอกผลกับรุ่นพี่ ตอนนั้นได้แต่ต้องดึงสติ คิดว่าจะทำยังไงต่อไปดี ต้องบอกพ่อแม่ยังไง ... มันไม่มีทางออก รุ่นพี่แนะนำให้เอาออก แต่เราใจไม่แข็งพอ และก็ยังไม่ได้บอกให้ผู้ชายทราบ
รุ่งขึ้นเรามาทำงานปกติ ด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน เราเงียบ ไม่ค่อยออกไปไหนกับเพื่อน ในหัวคิดตลอดเวลากับเรื่องที่ทำ ที่เจอ ที่เกิดขึ้น สติบอกเราว่า "เราทำพลาดยิ่งใหญ่มาก ทำผิดกับตัวเอง เราพาตัวเองไปเจอสิ่งที่แย่ๆ สำคัญที่สุด คือ ทำผิดกับพ่อ แม่ ครอบครัวเรา แต่เมื่อเราพลาดไปแล้ว สิ่งที่เราทำได้คือ ต้องรับผิดชอบและยอมรับกับผลของการกระทำของตัวเอง" ตกเย็นวันนั้นเราตัดสินใจบอกเขา ส่งรูปที่ตรวจให้เขาดู เขาอึ้ง และถามเราว่า "จะทำไงต่อดี" เราตอบว่า "เราไม่กล้าเอาออกนะ เรากลัว ขอเลี้ยงได้ไหม ถ้าคุณจะไม่ออกมารับว่าทำเราท้อง เราจะไม่บอกใครว่าพ่อของเด็กเป็นใคร เรื่องส่งเสียลูกตั้งแต่ตั้งครรภ์จนคลอดให้คุณพิจารณาดูเองแล้วกัน" เขาบอกว่าเรื่องส่งเสียไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย แต่เราจะบอกที่บ้านว่ายังไง จะบอกที่ทำงานว่ายังไง ... วันนั้นเราสังหรณ์ใจเลยเข้าไปดูไอจี เราเจอรูปที่เขาไปกับรุ่นพี่คนนั้น เราชอค ชอคเป็นครั้งที่ 2 ตอนนั้นความรู้สึกประดังประเดมาก คิดมากไปหมด โทษตัวเอง โทษเขาว่าทำยังงี้กับเราได้ยังไง โกรธตัวเอง โกรธผู้ชายและผู้หญิงคนนั้น มันเป็นอะไรที่เสียใจมากที่สุดเลยค่ะ ทำไม ทำไม ทำไม เต็มไปหมด ทั้งๆที่เราขอให้มาหาเราพร้อมเอาที่ตรวจมาด้วย ก็ไม่มา แต่ดันไปกับอีกคนนี่นะ...เห้อ มีอะไรที่เลวร้ายกว่านี้อีกไหม????? (เพิ่ม *หลังๆเขาขอให้เราเอาออกค่ะ แต่เราปฏิเสธ และเราก็ขอให้เขาเลิกคุยกับคนนั้นได้ไหม เราไม่สบายใจมี่ต้องรับรู้ เขาบอกว่าเลิกไม่ได้ เราเลยเป็นฝ่ายตัดใจโดยไม่เรียกร้องอะไรเลย)
คืนนั้นเรานอนไม่หลับเลย เอาแต่ร้องไห้ รุ่งขึ้นก็ไปทำงานไปแบบไร้วิญญาณ ทั้งวันคือทำงานพลาดทุกอย่าง เหมือนสติหลุดไปแล้ว อีกวันเราไปหาเพื่อนสนิทคนเดียวที่มี ตัดสินใจบอกเพื่อน เพื่อนก็เป็นกำลังใจ ให้คำปรึกษาที่ดี ประกอบกับเข้ามาหากำลังใจจากกระทู้ในพันทิปที่พี่ๆตั้งไว้ ความรู้ ประสบการณ์ของพวกคุณหลายๆคน ช่วยให้เราเข้มแข็งขึ้นมากจากวันนั้น
เราตัดสินใจบอกที่บ้าน ทำใจนอนคิดมาแล้ว 3 วัน คิดว่าเรื่องนี้ต้องบอกที่บ้านให้เร็วที่สุด ผลจะเป็นยังไงก็ต้องยอมรับ ...ผลปรากฎว่า ทุกคนอึ้ง ไม่เชื่อ ผิดหวังในตัวเรามาก พ่อกับแม่บอกให้เราเอาเด็กออก เพราะท่านเป็นห่วงสุขภาพของเรา (เรามีพาหะธาลัสซีเมีย ถ้าป่วยเม็ดเลือดแดงเราจะแตก) เรารู้ว่าท่านเป็นห่วงเรามาก ถ้าเรายังอุ้มท้องต่อ ทารกก็จะต้องใช้สารอาหารจากเรา เราตอบท่านว่า "ขอไม่เอาออกได้ไหม ขอไปฝากครรภ์และตรวจเลือดก่อนได้ไหม ถ้าหมอบอกว่าอันตราย จำเป็นต้องยุติการตั้งครรภ์ เราจะไม่ขัดขืนต่ออีกเลย" บรรยากาศที่บ้านทุกวันนี้ครอบครัวเราเปลี่ยนไปเลยค่ะ พ่อกับแม่ไม่ร่าเริงเหมือนเดิม พ่อกับน้องไม่คุยกับเราเลยค่ะ มีแค่แม่ค่อยไถ่ถามบ้าง และแม่ก็คอยมาเกลี้ยกล่อมให้เอาเด็กออกอีกตามเคย
จุดจบ - เราตัดสินใจไปฝากครรภ์ตอนอายุครรภ์ประมาณ 4 สัปดาห์ค่ะ ตอนนี้อายุครรภ์ประมาณ 2 เดือน คุณหมอเจาะเลือดหาชนิดความรุนแรงของธาลัสซีเมียแบบละเอียด คือ เราพยายามขอให้ผู้ชายไปตรวจเลือดและส่งรูปผลเลือดมาให้ก็ได้ถ้าไม่มาเจอ แต่เขาก็ไม่ทำให้ เราติดต่อไปประมาณ 2-3 ครั้ง เขาบอกว่ายังไม่ไปตรวจ เราเลยตัดใจค่ะ ตัดเขาออกจากชีวิต ความเสี่ยงทุกอย่างเราต้องรับผิดชอบเองคนเดียว ตอนนี้ยังไม่ได้ซาว์นดูลูกเลยว่าเขาเป็นยังไงบ้าง หัวใจเต้นรึยัง เราเป็นห่วงเด็กมากตอนนี้อยากเห็นเขาแล้ว แต่กว่าจะเจอหมออีกทีก็เดือนมกราคม 62 ค่ะ
ตอนนี้เรารู้สึกเสียใจมาก ครอบครัวผิดหวังเพราะเรา เกือบทุกวันเราเฝ้าโทษตัวเองค่ะ เหมือนเราเลือกลูก แต่เราก็ต้องเสี่ยงที่จะสูญเสียครอบครัวของเราไปด้วย พ่อกับแม่ยังไม่ยอมเข้าใจ ท่านรับไม่ได้ คิดมาก อับอาย ... เราไม่รู้ว่าจะต้องอธิบายถึงความรู้สึกนี้ให้เข้าใจยังไงดี (ภาวนานให้คุณๆเข้าใจเราด้วยค่ะ) ก็มีแค่เพื่อนคอยเตือนว่าไม่ได้ตัวคนเดียวแล้วนะ เครียดมากไม่ดีกับลูกต้องนึกถึงลูกมากๆ เราก็เลิกคิดได้เป็นบางเวลา พยายามที่สุดของที่สุด คิดถึงลูกให้มากที่สุด วันข้างหน้าจะเป็นยังไงเราก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ก็ต้องสู้ กลัวที่จะเสียลูก กลัวที่จะเสียพ่อกับแม่ไป แต่เราทำอะไรไม่ได้แล้ว เราแค่ต้องรับผิดชอบกับสิ่งที่เราทำ เพราะความรักสนุกของเราคนเดียว เราต้องอุ้มท้องเขาทำให้เขาปลอดภัย ตอนนี้เราต้องทำหน้าที่นี้ให้ดีที่สุด เท่านี้ที่เรานึกออก
(ส่วนเรากับพี่ผู้หญิง เวลาเจอก็เฉยๆ นางคงไม่รู้เรื่องราวต่อไป และคงยังเป็นปกติกับผู้ชายคนนั้นดีมั้ง เห็นร่าเริงดี)
*หวังว่าเรื่องราวของเราจะเป็นอุทาหรณ์เตือนใจคนที่ยังรักสนุก ไม่อยากให้พลาดเหมือนเรา ยาคุมฉุกเฉินคุมได้แค่ร้อยละ 85 คุณอาจจะโชคดีตกอยู่ในกลุ่มเสี่ยงร้อยละ 15 เหมือนเราที่อสุจิแข็งแรง ผ่านฤทธิ์ยามาได้ และสิ่งสำคัญที่สุดที่เราตัดสินใจตั้งกระทู้ เพราะเราต้องการกำลังใจและคำสั่งสอนจากทุกท่านนะค่ะ (ด่าได้แต่อย่าแรงนะคะ กลัวลูกตกใจค่ะ ) ขอให้ทุกท่านมีความสุขในวันคริสต์มาสนี้ค่ะ ขอบคุณค่ะ
#เรื่องราวในวันคริสต์มาส2561