สวัสดีครับ วันนี้ขอมาแชร์ประสบการณ์กันหน่อยนะครับ ผมเป็นนักศึกษาชั้นปีที่3 ผมรู้ว่าผมเป้นก็ตอนปีหนึ่งเทอมสุดท้าย ตอนแรกเหมือนจะทราบสาเหตุ แต่ก็ไม่ ว่าที่เป็นโรคนี่สาเหตุมาจากอะไร เราเองก็เป็นคนร่าเริงตลอด พบได้ลองพบจิตแพทย์ เลยได้พอทราบสาเหตุว่าเป็นเพราะอะไร ใช่แล้วครับ สาเหตุเกิดจากผมเครียดสะสมมาหลายปี เมื่อก่อนผมเป็นเด็กที่ไม่ได้เรียนเก่งอะไรมาก แต่ก็เกรดก็ยังพอดูดีตลอดมา จนกระทั่งเข้ามหาวิทยาลัย ซึ่งเกรดผมตก แล้วครอบครัวดุ ทำให้ผมเริ่มพยายาม แต่พอยิ่งพยายาม เราก็ยังดีไม่พอ ใช่ครับ ผมคิดทุกวันว่าอยากตาย แต่ไม่เคยฆ่าตัวตาย เพราะยังดึงสติได้อยู่ ซึ่งทางครอบครัวผมไม่มีใครรู้นอกจากพี่ของผมว่าผมเป็นโรคนี้ ซึ่งผมคิดว่าถ้าบอกที่บ้านแล้วคงไม่ดี เพราะที่บ้านผม พ่อแม่ท่านหัวโบราณ ไปหาหมอจิตแกคิดว่าบ้า ผมก็เลยได้แค่บอกพี่ผมว่าเนี่ย เป็นงี้นะ เพื่อนสนิทผมก็รู้ส่วนนึงครับว่าผมเป็น แต่เพื่อนที่เข้าใจเราจริงๆมีไม่กี่คนเองครับ บางคนก็จะบอกว่าให้คิดบวกเข้าไว้สิ ครับ การคิดบวกไม่โทษตัวเองมันยากมากเลยครับ สำหรับผม ผมเคยปรึกษาหมอเรื่องนี้เป็นประจำอยู่แล้ว อาการของผมจะเป็นหนักมากในช่วงที่สอบตลอด ตลอดระยะเวลาที่เป็นนั้น พบว่าดีขึ้น แต่ยังไม่หายครับ เลยอยากทราบว่า คนที่เป็นแล้วนานมั้ยครับกว่าจะหาย แล้วมีโอกาสจะกลับมาเป็นได้มั้ยครับ ผมก็อยากหายครับ ขอบคุณครับ ปล.อาจจะพิมพ์วนไปวนมาสักนิดนึงขออภัยด้วยนะครับ
นานมั้ยครับ กว่าจะหายเป็นโรคซึมเศร้า