คือว่าแฟนเราเป็นพ่อหม้ายลูกติด 2 คนค่ะ ลูกอยู่กับแฟนเรา วันหนึ่งเมีบเก่าแฟนเราเขามาเยี่ยมลูกๆเขา เราก็ไม่ได้ว่าอะไรนะคะ แค่ไม่ยอมให้นอนที่บ้าน แต่แม่แฟนเรากลับยอมให้แฟนเก่าแฟนเรามานอนที่บ้าน โดยไม่สนใจความรู้สึกของเราเลย ทั้งๆที่เรากับแฟนก็ยังอยู่ในบ้านหลังนั้น แฟนเก่าแฟนใหม่จะมานอนบ้านเดียวกันได้ไง เราขอร้องไม่ให้เขามานอนที่บ้านแม่แฟนก็ไม่สนใจ บ้านแม่ แม่คือเจ้าของบ้านไม่เห็นหัวใครทั้งนั้น
เราเลยแยกครอบครัวออกมา เพราะยังไงก็นอนร่วมบ้านเดียวกันไม่ได้มันรู้สึกไม่ดี เราไม่สนใจใยดีกับบ้านหลังนั้นอีกเลย ทั้งๆที่เราตั้งใจจะอยู่กับแม่แฟนดูแลท่านเหมือนแม่เรา ทุกอย่างจบ บ้านหลังนั้นจะรกจะสกปรกยังไงหรือใครทำอะไรให้ใครมาอยู่มานอนเราไม่สน แยกออกมาอย่างอิสระ
จนเราท้องคลอดลูกชายออกมาเป็นครอบครัวเล็กๆที่อบอุ่น ส่วนแม่ของสามีก็ไม่เคยรับขวัญหลานเหมือนย่าคนอื่นทั้งๆที่มีเงินมีทอง ตังแค่สิบบาทยังไม่เคยให้หลาน วันครบรอบ 1 ขวบ 2 ขวบก็ไม่เคยมีอะไรให้ เราก็น้อยใจแต่ไม่คิดไรมาก ช่างเถอะ
แล้ววันหนึ่งแม่สามีขอมาอยู่บ้านเราเพราะอยากให้เราดูแล เราก็ดูแลแม่สามีอย่างดีทั้งๆในใจยังคงน้อยใจและไม่พอใจอยู่คิดแค่ว่ามันผ่านมาแล้ว ให้อภัย ไม่ถือสา ได้บุญ แฟนเราได้สบายใจ ไม่อึดอัด แต่เป็นเราอึดอัดแทน
จนมีเหตุการณ์หนึ่งที่ลูกสาวแฟนเรากับแฟนเก่าทำตัวเกเร เหลวไหล แม่แฟนเราก็มาโทษเรา ด่าเรา ว่าเราไปแย่งผัวเขามาแล้วมาทำร้ายลูกเขาให้เสียคนอย่างนั้นอย่างนี้ นิสัยไม่ดีเหมือนแม่เรา แม่เราตัวดีตัวยุยง โทษเราด่าเราเสียๆหายๆยังไม่พอด่าแม่เราด้วย ทั้งๆที่เขาไม่ได้รู้จักแม่เราเลย
ส่วนแฟนเราเลิกกับแฟนเก่าได้สองปีกว่าถึงมารู้จักเรา ตอนนั้นลูกสาวเขาแค่ 5 ขวบเราก็เป็นคนเลี้ยงอาบน้ำชักผ้าให้รักเหมือนลูกเหมือนน้องไม่เคยตีสักครั้ง พอเขาโตเราก็แค่แม่เลี้ยงที่เด็กไม่ได้รักอะไร ไม่ชอบเราด้วยซ้ำ
เหตุการณ์นี้ที่เกิดขึ้นยิ่งตอกย้ำความน้อยใจที่มีต่อแม่แฟนในอดีตให้เพิ่มขึ้น ปัจจุบันแม่แฟนก็ยังมาอยู่บ้านเราให้เราดูแลเขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ใจเราเป็นแผลลึกละ เราอึดอัด ไม่ชอบใจที่ต้องมาดูแลคนที่ไม่แคร์ความรู้สึกเรา คนที่ไม่เคยให้อะไร แม้แต่ความทรงจำดีๆความรู้สึกดีๆ ก็ไม่เคยมี
แต่เราก็ปฏิเสธในการดูแลเขาไม่ได้เพราะห่วงความรู้สึกแฟน แต่เราอึดอัดไม่สบายใจแฟนเราเขาก็คงเข้าใจความรู้สึกเรา เขาก็คงลำบากใจ เราจะทำยังไงดี ถึงจะสลัดความรู้สึกไม่ดีนี้ออกไปได้ ให้อภัยแม่แฟนได้ ผิดไหมที่เรารู้สึกแบบนี้กับแม่แฟนตัวเอง
พี่ชายแท้ๆของแฟนเราเขาก็ไม่ดูแลแม่ตัวเอง ทั้งๆที่ขออะไรแม่เขาก็ให้ตลอด หลานสาวแท้ๆสองคนที่เขาเลี้ยงมาเขาก็ไม่ดูแลย่าเขา แล้วทำไมหน้าที่ดูแลทำไมเป็นเรา คนที่เขาไม่เคยให้อะไร คนที่เขาไม่เคยสนใจความรู้สึก
ถ้าพิมพ์ผิดหรืออ่านแล้วไม่เข้าใจต้องขอโทษด้วยนะคะ เพราะไม่รู้จะเรียบเรียงยังไง มันเยอะมากมันบรรยายความรู้สึกไม่ถูก ไม่หมดจริงๆค่ะ อึดอัดค่ะจะปรึกษาเพื่อนหรือคนรู้จักคงไม่ดี ไม่เหมาะ เพื่อน ๆ แนะนำด้วยนะคะ
ไม่พอใจแม่แฟน อึดอัดเมื่ออยู่ใกล้ ไม่อยากดูแล
เราเลยแยกครอบครัวออกมา เพราะยังไงก็นอนร่วมบ้านเดียวกันไม่ได้มันรู้สึกไม่ดี เราไม่สนใจใยดีกับบ้านหลังนั้นอีกเลย ทั้งๆที่เราตั้งใจจะอยู่กับแม่แฟนดูแลท่านเหมือนแม่เรา ทุกอย่างจบ บ้านหลังนั้นจะรกจะสกปรกยังไงหรือใครทำอะไรให้ใครมาอยู่มานอนเราไม่สน แยกออกมาอย่างอิสระ
จนเราท้องคลอดลูกชายออกมาเป็นครอบครัวเล็กๆที่อบอุ่น ส่วนแม่ของสามีก็ไม่เคยรับขวัญหลานเหมือนย่าคนอื่นทั้งๆที่มีเงินมีทอง ตังแค่สิบบาทยังไม่เคยให้หลาน วันครบรอบ 1 ขวบ 2 ขวบก็ไม่เคยมีอะไรให้ เราก็น้อยใจแต่ไม่คิดไรมาก ช่างเถอะ
แล้ววันหนึ่งแม่สามีขอมาอยู่บ้านเราเพราะอยากให้เราดูแล เราก็ดูแลแม่สามีอย่างดีทั้งๆในใจยังคงน้อยใจและไม่พอใจอยู่คิดแค่ว่ามันผ่านมาแล้ว ให้อภัย ไม่ถือสา ได้บุญ แฟนเราได้สบายใจ ไม่อึดอัด แต่เป็นเราอึดอัดแทน
จนมีเหตุการณ์หนึ่งที่ลูกสาวแฟนเรากับแฟนเก่าทำตัวเกเร เหลวไหล แม่แฟนเราก็มาโทษเรา ด่าเรา ว่าเราไปแย่งผัวเขามาแล้วมาทำร้ายลูกเขาให้เสียคนอย่างนั้นอย่างนี้ นิสัยไม่ดีเหมือนแม่เรา แม่เราตัวดีตัวยุยง โทษเราด่าเราเสียๆหายๆยังไม่พอด่าแม่เราด้วย ทั้งๆที่เขาไม่ได้รู้จักแม่เราเลย
ส่วนแฟนเราเลิกกับแฟนเก่าได้สองปีกว่าถึงมารู้จักเรา ตอนนั้นลูกสาวเขาแค่ 5 ขวบเราก็เป็นคนเลี้ยงอาบน้ำชักผ้าให้รักเหมือนลูกเหมือนน้องไม่เคยตีสักครั้ง พอเขาโตเราก็แค่แม่เลี้ยงที่เด็กไม่ได้รักอะไร ไม่ชอบเราด้วยซ้ำ
เหตุการณ์นี้ที่เกิดขึ้นยิ่งตอกย้ำความน้อยใจที่มีต่อแม่แฟนในอดีตให้เพิ่มขึ้น ปัจจุบันแม่แฟนก็ยังมาอยู่บ้านเราให้เราดูแลเขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ใจเราเป็นแผลลึกละ เราอึดอัด ไม่ชอบใจที่ต้องมาดูแลคนที่ไม่แคร์ความรู้สึกเรา คนที่ไม่เคยให้อะไร แม้แต่ความทรงจำดีๆความรู้สึกดีๆ ก็ไม่เคยมี
แต่เราก็ปฏิเสธในการดูแลเขาไม่ได้เพราะห่วงความรู้สึกแฟน แต่เราอึดอัดไม่สบายใจแฟนเราเขาก็คงเข้าใจความรู้สึกเรา เขาก็คงลำบากใจ เราจะทำยังไงดี ถึงจะสลัดความรู้สึกไม่ดีนี้ออกไปได้ ให้อภัยแม่แฟนได้ ผิดไหมที่เรารู้สึกแบบนี้กับแม่แฟนตัวเอง
พี่ชายแท้ๆของแฟนเราเขาก็ไม่ดูแลแม่ตัวเอง ทั้งๆที่ขออะไรแม่เขาก็ให้ตลอด หลานสาวแท้ๆสองคนที่เขาเลี้ยงมาเขาก็ไม่ดูแลย่าเขา แล้วทำไมหน้าที่ดูแลทำไมเป็นเรา คนที่เขาไม่เคยให้อะไร คนที่เขาไม่เคยสนใจความรู้สึก
ถ้าพิมพ์ผิดหรืออ่านแล้วไม่เข้าใจต้องขอโทษด้วยนะคะ เพราะไม่รู้จะเรียบเรียงยังไง มันเยอะมากมันบรรยายความรู้สึกไม่ถูก ไม่หมดจริงๆค่ะ อึดอัดค่ะจะปรึกษาเพื่อนหรือคนรู้จักคงไม่ดี ไม่เหมาะ เพื่อน ๆ แนะนำด้วยนะคะ