ตามชื่อกระทู้เลยค่ะ วันนี้เราจะมาแบ่งปันเรื่องราวความรักของเรา ที่เกิดขึ้นในใจของ(อดีต)เด็กม.3 ที่ตกหลุมรักรุ่นพี่คนหนึ่ง เพียงแค่ได้เห็นหน้าเค้าบนบิลบอร์ดหน้าโรงเรียน....ซึ่งรักครั้งนั้นเกิดขึ้น เมื่อปี พ.ศ.2552 ฮ่าฮ่า บวกลบคูณหารอายุตอนนี้ก็ไม่น้อยเลยทีเดียว (บังเอิญวันนี้ได้จัดห้องแล้วพบไดอารี่ในช่วงวัยนั้น ทำให้เราเกิดคิดถึงเรื่องราวในวันนั้น)
ก่อนอื่นต้องบอกก่อนเลยนะคะ ว่าความน่ารักของสมัยนั้นคือแลกเหรียญเพื่อนำไปหยอดตู้โทรศัพท์ การรอ MSN ข้ามวันเพื่อรอเขาตอบ หรือแม้กระทั่งการไถ Hi5 เพื่อส่องรูปภาพ ฮ่าฮ่า เด็กวัยนั้นคงต้องคุ้นเคยกันดีเนอะ..เข้าเรื่องดีกว่า ย้อนไปเมื่อ 9 ปีที่แล้ว ตอนนั้นเราเรียนโรงเรียนหนึ่งที่อยู่ไกลจากบ้านพอสมควร ในตอนเช้าของทุกๆวันเราต้องผ่านสี่แยกหนึ่ง ซึ่งสี่แยกนี่แหละเป็นจุดที่ทำให้รู้จักพี่คนนึงผ่านป้ายบิลบอร์ดหน้าโรงเรียนของเขา ซึ่งตอนนั้นเรายังจำได้ว่าพี่เขาไปประกวดงานๆนึง แล้วได้รางชนะเลิศอันดับหนึ่งของประเทศ ในตอนนั้นที่ได้เห็นป้ายทำให้เรารู้สึกว่า พี่คนนี้เก่งจังเลย และทุกๆวันเราก็จะมองรูปพี่เขาและอ่านชื่อพี่เขาทุกวัน จนผ่านไปเทอมสองของ ม.3 เราก็เริ่มเจรจากับแม่ว่าเราจะย้ายโรงเรียน เราจะย้ายเข้ามาเรียนโรงเรียนนี้ ซึ่งโรงเรียนที่ว่าอยู่ใกล้บ้านเรามาก เราก็ให้เหตุผลว่า เราเหนื่อยที่จะนั่งรถไปเรียนไกลๆแล้ว แม่ก็รู้ว่าหนูชอบตื่นสาย หนูขี้เกียจวิ่งตามรถโรงเรียน บลาๆๆๆ จนแม่ใจอ่อนให้เราย้ายโรงเรียน โดยมีเงื่อนไขว่า ถ้าเราจะย้าย ร.ร. เราต้องสอบเข้าห้องเรียนพิเศษของโรงเรียนนี้ให้ได้น่ะ ถ้าหากไม่ติดก็ไม่ต้องย้าย O0O อื้อหือออ งานนี้ไม่ง่ายเลยเว๊ยยยย !!! (เอาว่ะ ยังไงก็ต้องลองสักตั้ง ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จย่อมอยู่ที่นั่น ท่องไว้ๆๆ เพื่อให้ได้เจอพี่A เอ๊ยเพื่อการนอนที่ยาวนานมากขึ้น เราต้องทำได้!!) ซึ่งเทอมสองของ ม.3 นี่แหละที่ทำให้เราเริ่มคิดว่า ถ้าหากเราติดโรงเรียนนี้จริงๆ เราจะมีโอกาสได้รู้จักพี่คนนี้ไหมน่ะ พี่เขาจะใจดีเหมือนหน้าตาเขาไหมนะ ตอนนั้นความเพ้อฝันของเด็กน้อยวัยฮอร์โมนพลุ้งพล่านอ่าน่ะ 5555 (1)
รักแรกบนบิลบอร์ด
ก่อนอื่นต้องบอกก่อนเลยนะคะ ว่าความน่ารักของสมัยนั้นคือแลกเหรียญเพื่อนำไปหยอดตู้โทรศัพท์ การรอ MSN ข้ามวันเพื่อรอเขาตอบ หรือแม้กระทั่งการไถ Hi5 เพื่อส่องรูปภาพ ฮ่าฮ่า เด็กวัยนั้นคงต้องคุ้นเคยกันดีเนอะ..เข้าเรื่องดีกว่า ย้อนไปเมื่อ 9 ปีที่แล้ว ตอนนั้นเราเรียนโรงเรียนหนึ่งที่อยู่ไกลจากบ้านพอสมควร ในตอนเช้าของทุกๆวันเราต้องผ่านสี่แยกหนึ่ง ซึ่งสี่แยกนี่แหละเป็นจุดที่ทำให้รู้จักพี่คนนึงผ่านป้ายบิลบอร์ดหน้าโรงเรียนของเขา ซึ่งตอนนั้นเรายังจำได้ว่าพี่เขาไปประกวดงานๆนึง แล้วได้รางชนะเลิศอันดับหนึ่งของประเทศ ในตอนนั้นที่ได้เห็นป้ายทำให้เรารู้สึกว่า พี่คนนี้เก่งจังเลย และทุกๆวันเราก็จะมองรูปพี่เขาและอ่านชื่อพี่เขาทุกวัน จนผ่านไปเทอมสองของ ม.3 เราก็เริ่มเจรจากับแม่ว่าเราจะย้ายโรงเรียน เราจะย้ายเข้ามาเรียนโรงเรียนนี้ ซึ่งโรงเรียนที่ว่าอยู่ใกล้บ้านเรามาก เราก็ให้เหตุผลว่า เราเหนื่อยที่จะนั่งรถไปเรียนไกลๆแล้ว แม่ก็รู้ว่าหนูชอบตื่นสาย หนูขี้เกียจวิ่งตามรถโรงเรียน บลาๆๆๆ จนแม่ใจอ่อนให้เราย้ายโรงเรียน โดยมีเงื่อนไขว่า ถ้าเราจะย้าย ร.ร. เราต้องสอบเข้าห้องเรียนพิเศษของโรงเรียนนี้ให้ได้น่ะ ถ้าหากไม่ติดก็ไม่ต้องย้าย O0O อื้อหือออ งานนี้ไม่ง่ายเลยเว๊ยยยย !!! (เอาว่ะ ยังไงก็ต้องลองสักตั้ง ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จย่อมอยู่ที่นั่น ท่องไว้ๆๆ เพื่อให้ได้เจอพี่A เอ๊ยเพื่อการนอนที่ยาวนานมากขึ้น เราต้องทำได้!!) ซึ่งเทอมสองของ ม.3 นี่แหละที่ทำให้เราเริ่มคิดว่า ถ้าหากเราติดโรงเรียนนี้จริงๆ เราจะมีโอกาสได้รู้จักพี่คนนี้ไหมน่ะ พี่เขาจะใจดีเหมือนหน้าตาเขาไหมนะ ตอนนั้นความเพ้อฝันของเด็กน้อยวัยฮอร์โมนพลุ้งพล่านอ่าน่ะ 5555 (1)