สวัสดีค่ะ เราไม่แน่ใจว่าต้องแท็กอะไรบ้าง ถ้าผิดพลาดอะไรก็ขอโทษไว้เลยนะคะ
ค่ะ ก็เริ่มเรื่องเลยนะคะ คือเรารู้สึกทุกวันนี้ชีวิตเราเหนื่อยมาก มากจริงๆค่ะ แรกๆเรารู้สึกว่าเออมันยังไม่เป็นไรหรอกมั้ง อาจจะแค่เหนื่อยหรือเครียดสะสม จนมาตอนนี้เราว่ามันแลเริ่มเลยเถิดไปไกลแล้ว
เราเริ่มไม่รู้สึกอะไรเลยในช่วงเวลานึง เหมือนมันว่างเปล่าไปหมดเลยในช่วงเวลานั้น ไม่โกรธ ไม่เศร้า ไม่อยากทำอะไรเลย มันว่างเปล่าไปหมดเลยในตอนนั้น ทำอะไรก็รู้สึกสนุกน้อยลงไปหมด แต่จะเป็นแค่ช่วงเวลานึง ถ้าทำให้ตัวเองหลุดจากช่วงนั้นได้ก็โอเคขึ้นในระดับนึงแหละค่ะ เริ่มเป็นถี่ๆขึ้นช่วงเดือนที่ผ่านมานี้ อยู่ดีๆก็อยากร้องไห้ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าเป็นอะไร หลายวันที่ผ่านมาเรากลับบ้านมาร้องไห้ทุกคืนเลยค่ะ5555 ตอนนอนก็ชอบสะดุ้งตื่นเอง
เราแค่รู้สึกว่ามันเหนื่อย เหนื่อยกับอะไรหลายๆสิ่งที่แบกอยู่ จะวางก็วางไม่ได้ ไม่ว่าจะเรื่องเรียน รัก หรือครอบครัว เริ่มเก็บตัวมากขึ้น จากเดิมเราขึ้นห้องประมาณ3ทุ่ม หลังๆมานี้6โมงก็รีบขึ้นมาแล้ว อยากอยู่คนเดียว เริ่มรู้สึกไม่อยากตื่นไปเรียนหรือทำอะไรทั้งสิ้น
แต่ตอนอยู่กับเพื่อนเราก็ปกติในระดับนึงนะคะคิดว่า ยิ้มหัวเราะอะไรเหมือนเดิม แต่ก็จะมีอยู่วูบนึง คุยกับเพื่อนอยู่ดีๆรู้สึกอยากร้องไห้ อยู่ดีๆก็อยากร้องไห้ขึ้นมาเฉยเลย รู้สึกเหมือนอยู่คนเดียวท่ามกลางเพื่อนที่คุยกันอยู่เฉยเลย แต่เราก็พยายามดึงตัวเองขึ้นมานะ ไม่อยากเป็นแบบนั้น
แต่บางครั้งก็ไม่ค่อยจะไหว พูดน้อยลงถามคำตอบคำ คือเราแค่ไม่อยากคุย ไม่อยากตอบ เราเหนื่อย เหนื่อยที่จะพูด เหนื่อยที่จะต้องตื่นมาในทุกๆเช้า คิดว่านอนๆอยู่แล้วไม่ต้องตื่นเลยได้มั้ย ไม่อยากตื่นมาเจออะไรที่เจออยู่เลย อยากตาย ไม่อยกอยู่ ไม่รู้จะอยู่ไปทำไม ไม่มีเป้าหมายในชีวิต นั่งรถอยู่ดีๆคิดอยากเปิดประตูแล้วปล่อยตัวไปตามถนน เดินลงบันไดอยู่ๆอยากทิ้งตัว เริ่มอยากทำร้ายตัวเอง แรกๆไม่อะไรแค่ลองข่วนแรงๆย้ำๆ มีครั้งนึงเราอยากเอาคัตเตอร์มากรีดมาทำให้เลือดออกมากเลย คิดแค่ว่าถ้าทำแบบนี้จะมีคนมาสนใจเรามั้ย จะมีคนเข้าใจเรารึเปล่า พ่อแม่จะหันมาหามาดูบ้างมั้ยว่าตอนนี้เราพังแค่ไหน แต่ก่อนที่จะทำคือโดนคัตเตอร์บาดก่อนค่ะแล้วเจ็บ เลยนึกขึ้นได้ว่าทำไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอกมั้ง55555
ไม่มีใครเข้าใจเราเลยด้วยมั้งคะ จะคุยเรื่องนี้กับใครก็ไม่ได้ ไม่อยากให้คนรับฟังเขาหนักใจ จะบอกเพื่อนก็ไม่กล้า ไม่สนิทใจพอ ยิ่งในกลุ่มเรามีเพื่อนที่เป็นโรคซึมเศร้าอยู่คนนึงด้วยค่ะ เลยไม่กล้าพูดอะไร กลัวไปกระทบจิตใจ จะบอกครอบครัว อันนี้ยิ่งแล้วใหญ่เลยค่ะ เราไม่สนิทใจกับใครในครอบครัวเลย เคยทะเลาะกับแม่ใหญ่ๆเรื่องที่แม่บอกว่า เราเก็บตัว ไม่เข้าสังคม มัวแต่อยู่คนเดียว ไม่ยิ้มไม่พูดไม่เอาอะไรเลย เราโดนแม่พูดเรื่องนี้ใส่หลายรอบมากๆ จนทนไม่ไหว เลยกลายเป็นสร้างกำแพงบางๆกั้นไว้กับคนในครอบครัวเลย คือเราว่าเราก็พยายามปรับตัวตามที่เขาบอกแล้ว จากที่อยู่บนห้องก็ลงมาอยู่ข้างล่าง พยายามยิ้มให้คนอื่นเเยอะๆ แต่เหมือนแม่จะไม่เห็นเลยค่ะ55555
แต่จริงๆก่อนหน้าที่จะทะเลาะเราสนิทกับแม่มากๆเลยนะคะ มีเรื่องอะไรจากที่โรงเรียนก็เอามาเล่าให้ฟังหมดเลย แต่แม่ไม่ค่อยสนใจเลยค่ะ5555 เราเล่าอะไรไปบางครั้งเหมือนพูดกับกำแพง จนหลังๆเริ่มเล่าน้อยลงจนไม่เล่าอะไรให้ฟังเลย
หลังทะเลาะ เลยกลายเป็น2บุคลิกไปเลย ตอนอยู่กับครอบครัวคือเราพูดน้อยมาก กลายเป็นนิ่งไปตามที่แม่เคยบอกจริงๆ อยู่กับเพื่อนก็อีกแบบนึงไปเลย เหมือนเก็บกดจากที่บ้าน พออยู่กับเพื่อนก็ปล่อยหมด
เลยไม่สนิทใจที่จะพูดอะไร มีเรื่องก็เก็ยไว้คนเดียวจนเกือบจะระเบิด แต่เราไม่กล้าปรึกษาใครจริงๆ
ค่ะก็ แค่นี้แหละ แค่อยากระบายให้ใครสักคนฟัง เราไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร พยายามหาอะไรดึงความสนใจตัวเองออกจากเรื่องพวกนี้ แต่สุดท้ายก็กลายเป็นนอนโง่ๆมองเพดานเฉยๆ ไม่ลุกไปทำอะไรเพราะไม่อยากทำ เหนื่อย
รู้สึกเราพิมพ์คำว่าเหนื่อยไปเยอะมาก แต่มันเหนื่อยจริงๆนะคะ5555 เฉื่อยชากับทุกสิ่งไม่มีความกระตือรือร้นอะไรทั้งสิ้นเลย
จบจริงๆแล้วค่ะ ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้นะคะ อาจจะพิมพ์งงบ้างเพราะคิดได้ก็พิมพ์เลย
ปล. จริงๆคิดอยากไปหาหมอนะคะแต่ไม่อยากให้พ่อแม่รู้ แต่ก็ไม่น่าได้ เรายังอายุไม่ถึง18เลยค่ะ.. เลยตัดความคิดนี้ทิ้งไปเลย เดี๋ยวก็คงดีขึ้นเองมั้งคะ?
รับฟังเราหน่อยได้ไหมคะ
ค่ะ ก็เริ่มเรื่องเลยนะคะ คือเรารู้สึกทุกวันนี้ชีวิตเราเหนื่อยมาก มากจริงๆค่ะ แรกๆเรารู้สึกว่าเออมันยังไม่เป็นไรหรอกมั้ง อาจจะแค่เหนื่อยหรือเครียดสะสม จนมาตอนนี้เราว่ามันแลเริ่มเลยเถิดไปไกลแล้ว
เราเริ่มไม่รู้สึกอะไรเลยในช่วงเวลานึง เหมือนมันว่างเปล่าไปหมดเลยในช่วงเวลานั้น ไม่โกรธ ไม่เศร้า ไม่อยากทำอะไรเลย มันว่างเปล่าไปหมดเลยในตอนนั้น ทำอะไรก็รู้สึกสนุกน้อยลงไปหมด แต่จะเป็นแค่ช่วงเวลานึง ถ้าทำให้ตัวเองหลุดจากช่วงนั้นได้ก็โอเคขึ้นในระดับนึงแหละค่ะ เริ่มเป็นถี่ๆขึ้นช่วงเดือนที่ผ่านมานี้ อยู่ดีๆก็อยากร้องไห้ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าเป็นอะไร หลายวันที่ผ่านมาเรากลับบ้านมาร้องไห้ทุกคืนเลยค่ะ5555 ตอนนอนก็ชอบสะดุ้งตื่นเอง
เราแค่รู้สึกว่ามันเหนื่อย เหนื่อยกับอะไรหลายๆสิ่งที่แบกอยู่ จะวางก็วางไม่ได้ ไม่ว่าจะเรื่องเรียน รัก หรือครอบครัว เริ่มเก็บตัวมากขึ้น จากเดิมเราขึ้นห้องประมาณ3ทุ่ม หลังๆมานี้6โมงก็รีบขึ้นมาแล้ว อยากอยู่คนเดียว เริ่มรู้สึกไม่อยากตื่นไปเรียนหรือทำอะไรทั้งสิ้น
แต่ตอนอยู่กับเพื่อนเราก็ปกติในระดับนึงนะคะคิดว่า ยิ้มหัวเราะอะไรเหมือนเดิม แต่ก็จะมีอยู่วูบนึง คุยกับเพื่อนอยู่ดีๆรู้สึกอยากร้องไห้ อยู่ดีๆก็อยากร้องไห้ขึ้นมาเฉยเลย รู้สึกเหมือนอยู่คนเดียวท่ามกลางเพื่อนที่คุยกันอยู่เฉยเลย แต่เราก็พยายามดึงตัวเองขึ้นมานะ ไม่อยากเป็นแบบนั้น
แต่บางครั้งก็ไม่ค่อยจะไหว พูดน้อยลงถามคำตอบคำ คือเราแค่ไม่อยากคุย ไม่อยากตอบ เราเหนื่อย เหนื่อยที่จะพูด เหนื่อยที่จะต้องตื่นมาในทุกๆเช้า คิดว่านอนๆอยู่แล้วไม่ต้องตื่นเลยได้มั้ย ไม่อยากตื่นมาเจออะไรที่เจออยู่เลย อยากตาย ไม่อยกอยู่ ไม่รู้จะอยู่ไปทำไม ไม่มีเป้าหมายในชีวิต นั่งรถอยู่ดีๆคิดอยากเปิดประตูแล้วปล่อยตัวไปตามถนน เดินลงบันไดอยู่ๆอยากทิ้งตัว เริ่มอยากทำร้ายตัวเอง แรกๆไม่อะไรแค่ลองข่วนแรงๆย้ำๆ มีครั้งนึงเราอยากเอาคัตเตอร์มากรีดมาทำให้เลือดออกมากเลย คิดแค่ว่าถ้าทำแบบนี้จะมีคนมาสนใจเรามั้ย จะมีคนเข้าใจเรารึเปล่า พ่อแม่จะหันมาหามาดูบ้างมั้ยว่าตอนนี้เราพังแค่ไหน แต่ก่อนที่จะทำคือโดนคัตเตอร์บาดก่อนค่ะแล้วเจ็บ เลยนึกขึ้นได้ว่าทำไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอกมั้ง55555
ไม่มีใครเข้าใจเราเลยด้วยมั้งคะ จะคุยเรื่องนี้กับใครก็ไม่ได้ ไม่อยากให้คนรับฟังเขาหนักใจ จะบอกเพื่อนก็ไม่กล้า ไม่สนิทใจพอ ยิ่งในกลุ่มเรามีเพื่อนที่เป็นโรคซึมเศร้าอยู่คนนึงด้วยค่ะ เลยไม่กล้าพูดอะไร กลัวไปกระทบจิตใจ จะบอกครอบครัว อันนี้ยิ่งแล้วใหญ่เลยค่ะ เราไม่สนิทใจกับใครในครอบครัวเลย เคยทะเลาะกับแม่ใหญ่ๆเรื่องที่แม่บอกว่า เราเก็บตัว ไม่เข้าสังคม มัวแต่อยู่คนเดียว ไม่ยิ้มไม่พูดไม่เอาอะไรเลย เราโดนแม่พูดเรื่องนี้ใส่หลายรอบมากๆ จนทนไม่ไหว เลยกลายเป็นสร้างกำแพงบางๆกั้นไว้กับคนในครอบครัวเลย คือเราว่าเราก็พยายามปรับตัวตามที่เขาบอกแล้ว จากที่อยู่บนห้องก็ลงมาอยู่ข้างล่าง พยายามยิ้มให้คนอื่นเเยอะๆ แต่เหมือนแม่จะไม่เห็นเลยค่ะ55555
แต่จริงๆก่อนหน้าที่จะทะเลาะเราสนิทกับแม่มากๆเลยนะคะ มีเรื่องอะไรจากที่โรงเรียนก็เอามาเล่าให้ฟังหมดเลย แต่แม่ไม่ค่อยสนใจเลยค่ะ5555 เราเล่าอะไรไปบางครั้งเหมือนพูดกับกำแพง จนหลังๆเริ่มเล่าน้อยลงจนไม่เล่าอะไรให้ฟังเลย
หลังทะเลาะ เลยกลายเป็น2บุคลิกไปเลย ตอนอยู่กับครอบครัวคือเราพูดน้อยมาก กลายเป็นนิ่งไปตามที่แม่เคยบอกจริงๆ อยู่กับเพื่อนก็อีกแบบนึงไปเลย เหมือนเก็บกดจากที่บ้าน พออยู่กับเพื่อนก็ปล่อยหมด
เลยไม่สนิทใจที่จะพูดอะไร มีเรื่องก็เก็ยไว้คนเดียวจนเกือบจะระเบิด แต่เราไม่กล้าปรึกษาใครจริงๆ
ค่ะก็ แค่นี้แหละ แค่อยากระบายให้ใครสักคนฟัง เราไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร พยายามหาอะไรดึงความสนใจตัวเองออกจากเรื่องพวกนี้ แต่สุดท้ายก็กลายเป็นนอนโง่ๆมองเพดานเฉยๆ ไม่ลุกไปทำอะไรเพราะไม่อยากทำ เหนื่อย
รู้สึกเราพิมพ์คำว่าเหนื่อยไปเยอะมาก แต่มันเหนื่อยจริงๆนะคะ5555 เฉื่อยชากับทุกสิ่งไม่มีความกระตือรือร้นอะไรทั้งสิ้นเลย
จบจริงๆแล้วค่ะ ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้นะคะ อาจจะพิมพ์งงบ้างเพราะคิดได้ก็พิมพ์เลย
ปล. จริงๆคิดอยากไปหาหมอนะคะแต่ไม่อยากให้พ่อแม่รู้ แต่ก็ไม่น่าได้ เรายังอายุไม่ถึง18เลยค่ะ.. เลยตัดความคิดนี้ทิ้งไปเลย เดี๋ยวก็คงดีขึ้นเองมั้งคะ?