ผมเลิกกับแฟนคนล่าสุดได้เกือบปีแล้ว ตั้งแต่เลิกกัน เขาเองก็ไม่มีใคร แต่ดูจะโฟกัสกับงานมากกว่า ส่วนผมก็มีคุยกับคนอื่นบ้าง แต่คุยแล้วรู้สึกว่ายังไม่ใช่ ปัจจุบันก็เลยคุยแค่กับแฟนเก่าคนนี้
ครอบครัวและสไตล์บางอย่างเราคล้ายกันครับ เขาไม่เที่ยวกลางคืน นอนไว วันหยุดจะอยู่ติดบ้านกับพ่อแม่ ครอบครัวอบอุ่น ผมเองก็ไม่ชอบเที่ยวกลางคืน ชอบเที่ยวต่างจังหวัดมากกว่า วันหยุดจะอยู่ติดบ้าน อยู่กับแม่ หลายอย่างระหว่างผมและเขาลงตัวมาก บ้านก็ไม่ได้ไกลกันมาก ด้านครอบครัว ทั่งฝั่งเขาและฝั่งผมรู้จักกันแล้ว และผู้ใหญ่ก็โอเคทั้งสองฝ่าย เข้านอกออกบ้านกันได้สบายมาก ถ้าไม่ติดที่เจ้าตัว ทุกอย่างคงลงตัวไปแล้ว
ตอนเลิกกันส่วนนึงเขาให้เหตุผลว่า ตัวเองมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบเยอะ ทั้งงาน ทั้งภาระหนี้สินที่ต้องจัดการ จนรู้สึกว่าตัวเองไม่มีเวลาให้ใคร หรือเป็นห่วงใคร เลยเลือกที่จะลดสถานะความสัมพันธ์ เป็นพี่น้องกัน และอีกส่วนคือนิสัยผมตอนนั้นคือค่อนข้างเยอะ และเป๊ะกับทุกเรื่อง จนเขารู้สึกอัดอัด ชอบคิดแทนในหลายๆเรื่อง ไม่ปล่อยช่องว่างให้ห่างกัน ว่างเป็นเจอกันตลอด คุยโทรไลน์หลับไปด้วยกันทุกคืน และผมไม่ค่อยฟังความคิดเห็นเขาเท่าไหร่ ยึดความคิดตัวเองและชอบเอาสิ่งที่เราคิดไปใส่เขา
แต่ปัจจุบันที่เป็นพี่น้องกันทุกอย่างก็ยืดหยุ่นขึ้นครับ เว้นระยะห่างออกมามาก ว่างก็เจอ ว่างก็คุย บางช่วง วันๆคุยกันไม่กี่คำ แต่ถ้ามีโอกาสเขาก็จะนัดเจอบ้าง ส่วนมากผมจะเป็นฝ่ายรอเขาชวนครับ เลือกที่จะอยู่นิ่งๆ คุยกับเขาไปเรื่อยๆมากกว่า
หลังจากเลิกกัน ก็ยังคุยไลน์กันปกติ มีเจอกันบ้าง ไปกินข้าวกันบ้าง ส่วนมากผมจะไปรับเขาหลังเลิกงาน หรือเวลาเขาจะไปไหน จะทำอะไรที่ต้องการให้พาไป เขาจะนึกถึงและถามผมว่าสะดวกมั้ย และก็ยังเป็นที่ปรึกษาที่ดีต่อกัน ตัวเขาเองดูสนิทใจกับความเป็นพี่น้องกับผมมาก แต่ฝั่งผมเอง ที่แอบมีหวัง ว่าสักวันจะได้กลับมาคบกัน ผมเคยถามเรื่องนี้กับเขา เขาบอกอนาคตไม่รู้ แต่ตอนนี้ยัง ยังรู้สึกอยากมีอิสระ อยากใช้หนี้ อยากเคลียร์ปัญหาในชีวิตตัวเองให้ลงตัวกว่านี้ก่อน (บอกมาแบบนี้ผมยิ่งอยากรอ)
อยากรู้ว่ากรณีนี้ อนาคตมีโอกาสกลับมาคบกันมั้ยครับ หรือใครเคยมีฟิลแบบที่ผมกำลังเป็นอยู่บ้างครับ ผมแทบจะมองข้ามคำว่าแฟนกับคนนี้ไปแล้ว คิดไปถึงจุดที่แต่งงานเลยมากกว่า เพราะรู้จักกันมา จะ 4 ปีแล้ว ผมสับสนในความคิดตัวเองครับ ใจนึงก็อยากรอให้สุด รอจนกว่าวันนึงเขาจะไม่เลือกเราแล้วแต่งงานกับอีกคน หรือถ้าเข้าข้างตัวเองหน่อยว่าวันนึงคนๆนั้นอาจเป็นผม อีกใจนึงก็คิดจะถอดใจเหมือนกันครับ เพราะกลัวจะเสียเวลา
ปล.ตอนนี้ผมอายุ 31 แล้ว ก็ไม่ได้อยากเริ่มต้นใหม่บ่อยๆ อยากมีหลักมีฐานและมีครอบครัวตามวัยที่ควรจะเป็นครับ
เลิกกันแล้ว แต่ยังคุยกันตลอด ยังเจอกันบ้าง ต่างคนต่างไม่มีใคร มีโอกาสรีเทิร์นมั้ย?
ครอบครัวและสไตล์บางอย่างเราคล้ายกันครับ เขาไม่เที่ยวกลางคืน นอนไว วันหยุดจะอยู่ติดบ้านกับพ่อแม่ ครอบครัวอบอุ่น ผมเองก็ไม่ชอบเที่ยวกลางคืน ชอบเที่ยวต่างจังหวัดมากกว่า วันหยุดจะอยู่ติดบ้าน อยู่กับแม่ หลายอย่างระหว่างผมและเขาลงตัวมาก บ้านก็ไม่ได้ไกลกันมาก ด้านครอบครัว ทั่งฝั่งเขาและฝั่งผมรู้จักกันแล้ว และผู้ใหญ่ก็โอเคทั้งสองฝ่าย เข้านอกออกบ้านกันได้สบายมาก ถ้าไม่ติดที่เจ้าตัว ทุกอย่างคงลงตัวไปแล้ว
ตอนเลิกกันส่วนนึงเขาให้เหตุผลว่า ตัวเองมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบเยอะ ทั้งงาน ทั้งภาระหนี้สินที่ต้องจัดการ จนรู้สึกว่าตัวเองไม่มีเวลาให้ใคร หรือเป็นห่วงใคร เลยเลือกที่จะลดสถานะความสัมพันธ์ เป็นพี่น้องกัน และอีกส่วนคือนิสัยผมตอนนั้นคือค่อนข้างเยอะ และเป๊ะกับทุกเรื่อง จนเขารู้สึกอัดอัด ชอบคิดแทนในหลายๆเรื่อง ไม่ปล่อยช่องว่างให้ห่างกัน ว่างเป็นเจอกันตลอด คุยโทรไลน์หลับไปด้วยกันทุกคืน และผมไม่ค่อยฟังความคิดเห็นเขาเท่าไหร่ ยึดความคิดตัวเองและชอบเอาสิ่งที่เราคิดไปใส่เขา
แต่ปัจจุบันที่เป็นพี่น้องกันทุกอย่างก็ยืดหยุ่นขึ้นครับ เว้นระยะห่างออกมามาก ว่างก็เจอ ว่างก็คุย บางช่วง วันๆคุยกันไม่กี่คำ แต่ถ้ามีโอกาสเขาก็จะนัดเจอบ้าง ส่วนมากผมจะเป็นฝ่ายรอเขาชวนครับ เลือกที่จะอยู่นิ่งๆ คุยกับเขาไปเรื่อยๆมากกว่า
หลังจากเลิกกัน ก็ยังคุยไลน์กันปกติ มีเจอกันบ้าง ไปกินข้าวกันบ้าง ส่วนมากผมจะไปรับเขาหลังเลิกงาน หรือเวลาเขาจะไปไหน จะทำอะไรที่ต้องการให้พาไป เขาจะนึกถึงและถามผมว่าสะดวกมั้ย และก็ยังเป็นที่ปรึกษาที่ดีต่อกัน ตัวเขาเองดูสนิทใจกับความเป็นพี่น้องกับผมมาก แต่ฝั่งผมเอง ที่แอบมีหวัง ว่าสักวันจะได้กลับมาคบกัน ผมเคยถามเรื่องนี้กับเขา เขาบอกอนาคตไม่รู้ แต่ตอนนี้ยัง ยังรู้สึกอยากมีอิสระ อยากใช้หนี้ อยากเคลียร์ปัญหาในชีวิตตัวเองให้ลงตัวกว่านี้ก่อน (บอกมาแบบนี้ผมยิ่งอยากรอ)
อยากรู้ว่ากรณีนี้ อนาคตมีโอกาสกลับมาคบกันมั้ยครับ หรือใครเคยมีฟิลแบบที่ผมกำลังเป็นอยู่บ้างครับ ผมแทบจะมองข้ามคำว่าแฟนกับคนนี้ไปแล้ว คิดไปถึงจุดที่แต่งงานเลยมากกว่า เพราะรู้จักกันมา จะ 4 ปีแล้ว ผมสับสนในความคิดตัวเองครับ ใจนึงก็อยากรอให้สุด รอจนกว่าวันนึงเขาจะไม่เลือกเราแล้วแต่งงานกับอีกคน หรือถ้าเข้าข้างตัวเองหน่อยว่าวันนึงคนๆนั้นอาจเป็นผม อีกใจนึงก็คิดจะถอดใจเหมือนกันครับ เพราะกลัวจะเสียเวลา
ปล.ตอนนี้ผมอายุ 31 แล้ว ก็ไม่ได้อยากเริ่มต้นใหม่บ่อยๆ อยากมีหลักมีฐานและมีครอบครัวตามวัยที่ควรจะเป็นครับ