ทำไมชีวิตต้องเจออะไรหนักขนาดนี้ ม.6 อันน่าเศร้า

เป็นเด็ก ผญ ตัวเล็กๆคนหนึ่ง ตอนนี้อยู่ ม.6 อีกไม่กี่เดือนก็จะจบละ ไม่ได้อยู่กับพ่อกับแม่ แต่อยู่กับครูที่สอนพิเศษ ตอนแรกก็จ่ายค่าหอทุกเดือนแหละ แต่ตอนนี้เค้าคงสงสารเลย ไม่ทวงแล้ว รวมๆก็เป็นหมื่นแล้วเหมือนกัน ที่บ้านเมื่อก่อนช่วง ม.5ก็ยังโอเค ไม่ได้ขัดสนอะไร ช่วงปิดเทอม ม.5เราก็ไปทำงาน จ่ายค่าเทอมเองอะไรเอง ช่วงนั้น เริ่มมีหนี้เยอะ แม่ก็ไม่ค่อยสบาย ก็พอเริ่มเข้า ม.6 ยิ่งหนักเข้าไปอีก อยู่หอ ได้ตังใช้วันละ100 ต้องใช้ให้พอใน1วันอะ เช้า เที่ยง เย็น เอาจริงๆก็เครียดแหละ แต่พออยู่กับเพื่อนก็ต้องร่าเริง พอ ม.6 เทอม2 แม่ยิ่งป่วยกว่าเดิม มีเนื้องอกในท้อง นัดผ่าก็ขอเลื่อนหมอไปเรื่อย เนื่องจาก เงินที่มียังไม่พอ พอวันผ่าจริง นี่ก็ได้ไปเฝ้าแค่คืนเดียวอะ ติดสอบนู่นนี่นั่น ที่เหลือก็พอเฝ้า หรือไม่แม่ก็อยู่คนเดียว ให้พยาบาลดูแล เอ้อ ลืมบอกที่บ้านตอนแรกก็เป็นร้านขายของ หลังๆไม่เงินไม่หมุน ไม่มีเงินซื้อของเข้าร้าน ก็เริ่มขายของในบ้านที่พอจะขายได้หมดอะ มอเตอไซ 3คน เครื่องซักผ้า โต๊ะกินข้าว ตู้เย็น คือมีไรขายหมด นี่อยู่หอ ไม่ค่อยได้กลับบ้านก็ไม่ค่อยรู้ พอกลับไปของที่เคยมีมันไม่มีก็เฟลๆหน่อย แต่ก็เลือกไม่ได้อะเนอะ เจ้าหนี้ทวงหนี้ทุกวัน หลังจากที่แม่ผ่าตัด ก็กลับมาอยู่บ้าน พ่อก็ทำงานคนเดียว ขายล็อตเตอรี่บ้าง ขายของที่ตลาดบ้าง เดี๋ยวนี้จะไปบ้านใคร เค้าก็กลัวไปยืมเงินหมดแหละ ไม่มีใครต้อนรับสักเท่าไหร่หรอก ถึงวันหมอนัดฟังผลตรวจ แม่ก็มา แต่ก็ไม่ได้บอกเราว่าตกลงเป็นอะไร วันหนึ่งเรากลับบ้าน เพราะยายกับลุงมาเยี่ยมแม่ที่บ้านเลยอยากเจอเราด้วย พอเจอเราเขาก็กลับกัน ก็มีป้าข้างบ้านมานั่งที่บ้านก็คุยกัน ก็พูดขึ้นมาว่า ดีนะที่น้องทำใจได้ (น้องคือแม่เรา) ระยะไหนแล้วละ แต่แม่เราก็เงียบแล้วก็ขยิบตาใส่ เราก็รู้สึกสงสัยอะ หาผลตรวจทั่วบ้านก็ไม่เจอ แต่ก็รู้อะว่ามันไม่ใช่เนื้อดี มันก็คือเนื้อร้ายระยะแรกนั่นแหละ มาช่วงนี้ แม่ก็ทะเลาะกับพ่อบ่อยขึ้น ไม่ค่อยจะคุยกัน โทไปแม่ก็ไม่ค่อยรับ เราก็ไม่มีตังไปโรงเรียน อาศัย ขายของในเฟสได้นิดหน่อย ก็ไม่พอยิ่ง ม.6 ค่าใช้จ่ายก็ยิ่งเยอะ สงสารพ่อเหมือนกัน สงสารแม่ด้วย สงสารเราด้วย จะไม่เรียนต่อมหาลัยก็เสียดาย สมัครไว้แล้ว เอาจิงเราก็เด็กเรียนโอเคคนหนึ่งอะ ตอนนี้ ก็แค่อยากระบายอะ ตังติดตัวมีไม่ถึง100 พอจะอยู่เสาร์-อาทิตได้ด้วยมาม่า ไม่ได้กลับบ้าน ใครเข้ามาอ่านก็ ให้คำปรึกษาเราได้นะ ขอกำลังใจเล็กน้อยๆ ให้มีแรงผลักดันก็ยังดี