ในวันที่ฟ้ามืด ฝนตก ฟ้าร้อง เเล้วต้องอยู่คนเดียว เคยคิดถึงใครบางคนบ้างไหมคะ

บนฟ้าแต้มสีเทาเทาดูเศร้านัก หมู่มวลปักษารีบบินหลบหลบฉากไป แว่วเสียงดังกัมปนาทนั้นบาดใจ ฟ้าร้องเปรี้ยงเหมือนใครกำลังทำcpr ฝนเทมากระหน่ำซ้ำซ้ำชอกทรวง จำบอกผ่านบทกลอนสื่อนำพา พูดไม่เก่งเกร็งตลอดเมื่อพบห

บางครั้งก็เป็นแบบนี้ มืดครึ้มมาเลย แถมฟ้าร้องซะยังกะจะตกหนัก สุดท้ายมีแต่เสียงฟ้าร้องกะลม แค่เนี้ยะเองอ่ะ แต่บางทีก็ได้กลิ่นฝนอ่อนมาจากไกล ๆ เลยเดาว่า เออ แถวที่เราอยู่ไม่ตก ที่ไกลออกไปก็คงตกแทน อัน

อย่างหน้าร้อน หน้าฝนตี 5 ฟ้าเริ่มสว่าง ส่วนหน้าหนาว กว่าฟ้าจะเริ่มสว่างก็ปาไป 6 โมงเช้าไปแล้ว 6 โมงเย็นยังไม่ทุ่มนึงก็มืดตึ๊บไปแล้ว รู้สึกว่ามันไม่ได้ต่างกันมาก ไม่เหมือนแถบอื่น โซนอื่น ต่างกันยิ่งกว

เธอกลัวความมืดของท้องฟ้า กลัวเสียงฟ้าร้อง เวลาฟ้าคำราม หรือเธอกลัวเปียกฝน กลัวสายฝนทำให้เสื้อผ้าเธอเปียก แล้วเมื่อไหร่เธอจะหุบร่มที่ถือไว้ในมือ

รู้มั้ยทำไมเวลาฝนตกถึง รู้สึกเหงา และคิดถึงบางสิ่งขึ้นมา....ผมมีเรื่องเล่าเกี่ยวกับฝน และความเหงา เฝ้าคิดถึง นานมาแล้วโลกทั้งใบ มีเพียงแค่ "ท้องฟ้า" และ "ผืนดิน&quo

ค่ะตามหัวข้อเลย เราเป็นคนเดียวรึเปล่าที่กลัวเวลาฟ้าแลบ รู้สึกไม่กล้าอยู่อะไรแบบไม่มีที่บังหัวอ่ะค่ะ เราชอบคิดไปเองว่าฟ้าจะฝ่าใส่หัวเรา ตัวเราสั่นแปลกๆ ไม่กล้าที่จะอยู่ในที่โล่งคนเดียว เราเป็นแบบนี่เฉพ