เคยลุ้นไหมคะว่าลูกชายบ้านไหนเกิดมาเพื่อเรากันนะ

อาจารย์ลักษณ์ก็ฟันธง ฟันๆ อยู่นั่นแหล่ะว่าราศีนี้มีแฟนแน่นอน แต่สุดท้ายเราก็เป็นเปอร์เซ็นต์น้อยๆอีกตามเคย เข้าเรื่องตัวเองเลยแล้วกันเราเป็นนักศึกษาพยาบาลค่ะ เรียนหนักมากๆ บางวันท้อจนร้องไห้โทรไปเล่าให้แม่ฟัง จนแม่ขี้เกียจรับสายแล้ว ตอนนี้รู้สึกเห็นเพื่อนเมทเดียวกันมีแฟนกันเป็นทหารตำรวจกันหมด(ทำไมต้องอาชีพนี้) เวลาเขาท้อเขาเครียดก็มีคนแชร์มีคนคุยค่ะ ต่างจากเราที่คุยแต่กับแม่และพ่อจนทางบ้านขี้เกียจจะรับสาย น้อยใจนะบางทีก็เรามีแค่พ่อ กับแม่ และพี่สาวที่ไว้สำหรับโทรคุย แต่เขาเหล่านั้นก็ไม่ได้ว่างขนาดนั้น เราโทรคุยกับทางบ้านแค่10นาที แค่นี้แม่ก็ประมาณว่าเหนื่อยแล้ว มีธุระอีกไหม ทำไมไม่อ่านหนังสือ เราก็อ๊ะๆ ยอมวางสายไป แล้วหันไปหาเพื่อนเขาก็คุยกับแฟนกันอิจฉาเพื่อนมากค่ะ เวลา1-2ทุ่มนี่เราอยากเอาไว้พักผ่อนได้คุยกับใครบ้าง แล้วค่อยอ่านหนังสือ ดีกว่าต้องกลับห้องมาอาบน้ำอ่านหนังสือแบบนี้เลย ยิ่งเครียดอยู่แล้วอยากผ่อนคลายบ้าง55555 ตอนมัธยมไม่เคยมีอาการแบบนี้เลย เลิกเรียนกลับบ้านอ่านหนังสือ เขียนนิยาย ชีวิตวนแต่ลูปนี้ ยิ่งปิดเทอมสามารถอยู่บ้านได้ตั้งแต่ปิดยันเปิดเทอมเลยค่ะ แต่ไม่เคยเหงาเลย ทำไมพอเขาระดับอุดมศึกษาถึงเหงาแบบนี้ ชีวิตเราไม่มีใครมาจีบตั้งแต่เกิด มีแค่คนหนึ่งที่หลงเข้ามาเรายอมเปิดใจ คบกันแค่วันเดียวเท่านั้นแหล่ะค่ะ เพราะมีคนมาเตือนว่าหนุ่มคนนี้เจ้าชู้เหลือเกิน เราเลยขอคุยกันแบบเพื่อนดีกว่า ไม่อย่างนั้นอนาคตเราจะลำบากแน่นอนถ้ามีแฟนเจ้าชู้ ไหนจะเรียนหนักๆอีกเนอะ ตั้งแต่วันนั้นไม่มีใครเข้ามาเลยค่ะ นักศึกษาแพทย์ที่ขึ้นฝึกก็ไม่แลตามองน้องเลยTTเพื่อนชายที่วิลัยก็โตเป็นสาวกันหมด การพบปะผู้คนน้อยมาก ยิ่งอาจารย์ตั้งกฎว่าใส่ชุดนศ.พยาบาลมีหมวกหากเพศตรงข้ามมาขอแลกเบอร์หรืออะไรต่างๆห้ามให้เด็ดขาด ฮือๆๆๆ ชีวิตของน้องอาภัพจริงๆTT ตั้งแต่สอบติดเราอยู่วิลัยคือที่พักกับที่เรียนคือตึกเดียวกันไม่ได้ออกไปไหน ตื่นมาไปเรียน เรียนเสร็จขึ้นห้องอาบน้ำ-อ่านหนังสือ-นอน วนอยู่ตึกเดียวจันทร์-ศุกร์ค่ะ มีคนบอกว่าอยากมีแฟนให้เธอออกไปเที่ยวสิ เราลองทำค่ะหลังเลิกเรียนไปเดินตลาดบ้าง ห้างบ้าง แต่ก็ต้องวิ่งหน้าตั้งกลับวิลัยไม่เกิน2ทุ่มเพราะกลัวโดนรุ่นพี่กินหัวค่ะ สรุปคือไปทำไมไปไม่กี่ชั่วโมงก็ต้องรีบกลับ5555
ชีวิตนี้จึงลุ้นมากว่าเราจะพอดีกับใจใคร55555
ปรึกษาค่ะทำอย่างไรถึงจะมีแฟนในสถานการณ์ที่ไม่ค่อยได้ออกไปพบเจอใครเลยคะ เอาตรงๆไม่อ้อมค้อมค่ะ เราได้ยินอาจารย์ท่านหนึ่งบอกว่า เพื่อนอาจารย์เคยเป็นพยาบาล เธอไม่ยอมแต่งงาน ชีวิตมีความสุขมากตอนสาวๆตัวคนเดียวขึ้นเวรมีเงินเหลือกินเหลือใช้เรียนต่อ เป็นสาวโสดที่สนุกกับชีวิตมากๆ จนวันหนึ่งแก่ตัวไปคิดว่าชีวิตนี้เหงามาก พ่อแม่เสีย ญาติพี่น้องห่างกันออกไปเรื่อยๆ ชีวิตตัวคนเดียวไม่มีใครให้คุยให้คำปรึกษา สุดท้ายเป็นโรคซึมเศร้า บำบัดอยู่นานค่ะกว่าจะหาย รุ่นพี่ที่จบไปก็เคยพูดเล่นๆกับเราว่าถ้าน้องไม่อยากขึ้นคาน ให้น้องรีบมีแฟนตอนนี้ เพราะตอนทำงานหมดสิทธิ์ค่ะเพราะจะขึ้นแต่เวร นั่นยิ่งทำให้เรากลัวค่ะ ด้วยหน้าที่เราที่ไม่มีเวลาแบบนี้ กลัวไม่มีแฟนค่ะ55555 (รู้สึกแก่แดดจัง555) แต่บางทีแอบสงสัยมากว่าใครจะมาตกหลุมรัก เรา ไม่เคยได้สัมผัสว่าการอกหักโพสต์สเตตัสเศร้าลงเฟสมันเป็นยังไง และก็ลุ้นมากๆค่ะว่าลูกชายบ้านไหนเขาเกิดมาเพื่อเรา5555555 การมีแฟนต้องทำยังไงคะ แต่อย่าแนะนำให้เราไปแอดหนุ่มๆในเฟสบุ๊คนะคะ เราคุยไม่เป็นไม่รู้จะเริ่มยังไงและกลัวโดนหลอก ขอคำแนะนำด้วยนะคะ เพื่อนๆพี่ๆที่เหงามาแชร์เรื่องราวของตัวเองได้นะคะอยากอ่านค่ะ หรือจะให้คำแนะนำน้องก็ดีค่ะ