นี่เป็นกระทู้แรกค่ะ ถ้าผิดพลาดกระการใดขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ
1. เราอายุ15ปีค่ะ เราโตในครอบครัวที่ฐานะปานกลาง พ่อเป็นเสาหลักของครอบครัวค่ะ
2. บ้านเราไม่ได้อยู่ในเมืองค่ะ ไม่มีแท็กซี่ ไม่มีวิน จะไปไหน ต้องใช้รถส่วนตัวอย่างเดียวค่ะ
3. เราเป็นคนตั้งใจเรียนนะคะ เกรด3.5+ตลอด
4. เราเป็น introvert ค่ะ
5. เราอยากหายไปค่ะ
"อยากหายไป" คือ ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้วค่ะ ไม่ต้องการที่จะอยู่กับเขาแล้ว อยากหายไปเลย อยากหนีออกจากบ้าน ไม่อยากทนแล้ว และ อยากตายค่ะ
เราเหนื่อยกับชีวิตประจำวันที่ไม่เหมือนเพื่อนๆของตัวเองค่ะ เราไม่ได้ออกไปเที่ยวเหมือนคนอื่นๆเลย เหมือนโดนขังอยู่ในบ้านค่ะ ไม่ได้ออกไปไหนจนเราไม่มีเพื่อนเลยแม้แต่คนเดียว
เราโดนบังคับให้ทำหลายๆอย่างตั่งแต่ป.1 ตอนนั้นเขาบังคับให้กวาดบ้านและถูบ้านทุกวันเสาร์ค่ะ และบางครั้งก็โดนตีด้วยไม้เรียวเพราะถูไม่สะอาด พร้อมกับกล่าวหาว่าโกหก และเราไม่สามารถเถียงได้เพราะจะโดนเพิ่ม
ต่อมาเขาก็บังคับให้ทำงานบ้านทุกอย่างตั่งแต่ทำกับข้าว, ซักผ้า/ตากผ้า/รีดผ้า, กวาดบ้าน/ถูบ้าน, ให้อาหารหมา และอีกหลายๆอย่างค่ะ
เขาบังคับให้ตื่นตี4:30ทุกวันค่ะ ตื่นก่อนคนอื่นๆในบ้าน ถ้าไม่ตื่นจะโดนสาดด้วยน้ำเย็นๆค่ะ(เรานอน5ทุ่มค่ะ) ทำอะไรไม่ได้ดั่งใจเขาก็บ่นด่า ถ้าทำอะไรผิด เขาชอบบอกเราว่า "เพราะแบบนี้รึป่าว ถึงไม่มีเพื่อน"
ที่บ้านชอบดูถูกคนอื่นๆค่ะ เขาชอบบอกว่าคนจนๆและคนที่มีลูกก่อนวัยคือคนที่ผลิตคนเพื่อรับใช้เราค่ะ เขาชอบเอาบรรทัดฐานของตัวเองเป็นที่ตั้ง คิดว่าคนอื่นจะเป็นแบบตัวเองค่ะ เขาเคยเจ้าชู้สุดๆค่ะ เขาบอกเขารู้ว่าหนุ่มๆหวังได้แล่วทิ้งอย่างเดียว ฉะนั้นห้ามมีแฟนหรือมีเพื่อนเป็นผู้ชายเด็ดขาด
เวลาเราทำไม่ได้ดั่งใจ เขาชอบเอามรดกมาขู่ค่ะ เขาบอกว่าถ้าทำไม่ดีจะยกให้น้องทั้งหมด(เราเฉยๆค่ะ)
เฉยๆจนมันถึงขีดจำกัดแล้วค่ะ
ตอนนี้รู้สึกว่าทนมามากพอแล้ว อยากจะอยู่เพื่อมรดกนะคะ แต่ตอนนี้แพลนว่าจะอยู่แค่ถึงเรียนจบ แล้วจะไปให้พ้นๆเลยค่ะ ไม่ก็หนีออกไปตอนนี้เลย แต่ไม่รู้ว่าจะหนีไปที่ไหนและจะไปอยู่ยังไงค่ะ รู้สึกพอแล้ว ไม่เอาอะไรแล้ว ยิ่งอยู่ยิ่งหดหู่ค่ะ ไม่รู้ว่าเขาเห็นเป็นลูกหรือเห็นเป็นทาส เหมือนคลอดออกมาให้เป็นตัวเลือกเลยค่ะ ไม่เคยมีความสุขที่ได้อยู่กับพวกเขาเลยค่ะ อ้างนู้นอ้างนี่สารพัด เขากรอกหูบอกว่าเขารักเขาหวงเรามากๆค่ะ การกระทำกับคำพูดตรงข้ามกันเลยค่ะ
เขาชอบอ้างว่าตอนเราเด็กซื้อของเล่นให้เราเยอะกว่าน้องนะ แต่ถ้าเอามาบวกกันจริงๆราคาไม่แรงเท่าที่ให้น้องเลยค่ะ ไม่ได้อิจฉาน้องนะคะ แต่ไม่ชอบที่เขาอ้างค่ะ
บางครั้งก็งงนะคะว่ารักของเขาคืออะไรกัน คือการกดดัน? คือการบังคับ? คือการใช้คำพูดที่รุนแรง? คือการตบหัวแล้วลูบหลัง?
ตอนเพิ่งเกิดเขาให้ไปอยู่กับยายค่ะ เพราะเขาอยากได้ลูกชาย แต่แล้วเขาก็เอากลับมาเลี้ยง ไม่รู้ว่าเลี้ยงเป็นคนใช้รึป่าวนะคะ
ให้ทำงานบ้านทุกอย่างเลย เอะอะๆก็ตี เอะอะๆก็ลงโทษ
ตอนลงโทษเขาชอบให้ไปนั่งนอกบ้านคนเดียวค่ะ(บ้านไม่มีรั้วนะคะ) บางครั้งก็ให้ไปยืนตรงที่มืดๆ ขังในห้องน้ำก็มีค่ะ หนักสุดก็ตีจนเลือดซิบค่ะ
ตอนป่วยก็ไม่พาไปรพ.ค่ะ ต้องเป็นหนักๆก่อนค่อยได้ไป ตอนเด็กๆเราเคยหกล้ม หินเจาะหน้าผากค่ะ เลือดอาบเลยแต่ก็ไม่ได้ไปรพ. แต่ในขณะเดียวกัน น้องแค่วิ่งชนขอบโต๊ะถึงกับพาไปรพ.เลย แถมยังแผลเล็กนิดเดียว
**ย้ำว่าไม่ได้อิจฉาน้องค่ะ** เหมือนทุกอย่างเอียงไปทางน้องหมดเลยค่ะ เราทำอะไรๆก็ผิด น้องถูกไปหมด
บางครั้งก็สงสารตัวเองที่ได้มาเกิดที่นี่นะคะ ที่ๆคนตรรกะป่วยๆเต็มไปหมดแบบนี้ อยากหายไปที่ไหนก็ได้ ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว
ขอบคุณที่อ่านนะคะ
คิดว่าหนูควรทำไงต่อดีคะ? ช่วยแนะนำด้วยค่ะ
อยากหายไปค่ะ ควรทำอย่างไรดีคะ
1. เราอายุ15ปีค่ะ เราโตในครอบครัวที่ฐานะปานกลาง พ่อเป็นเสาหลักของครอบครัวค่ะ
2. บ้านเราไม่ได้อยู่ในเมืองค่ะ ไม่มีแท็กซี่ ไม่มีวิน จะไปไหน ต้องใช้รถส่วนตัวอย่างเดียวค่ะ
3. เราเป็นคนตั้งใจเรียนนะคะ เกรด3.5+ตลอด
4. เราเป็น introvert ค่ะ
5. เราอยากหายไปค่ะ
"อยากหายไป" คือ ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้วค่ะ ไม่ต้องการที่จะอยู่กับเขาแล้ว อยากหายไปเลย อยากหนีออกจากบ้าน ไม่อยากทนแล้ว และ อยากตายค่ะ
เราเหนื่อยกับชีวิตประจำวันที่ไม่เหมือนเพื่อนๆของตัวเองค่ะ เราไม่ได้ออกไปเที่ยวเหมือนคนอื่นๆเลย เหมือนโดนขังอยู่ในบ้านค่ะ ไม่ได้ออกไปไหนจนเราไม่มีเพื่อนเลยแม้แต่คนเดียว
เราโดนบังคับให้ทำหลายๆอย่างตั่งแต่ป.1 ตอนนั้นเขาบังคับให้กวาดบ้านและถูบ้านทุกวันเสาร์ค่ะ และบางครั้งก็โดนตีด้วยไม้เรียวเพราะถูไม่สะอาด พร้อมกับกล่าวหาว่าโกหก และเราไม่สามารถเถียงได้เพราะจะโดนเพิ่ม
ต่อมาเขาก็บังคับให้ทำงานบ้านทุกอย่างตั่งแต่ทำกับข้าว, ซักผ้า/ตากผ้า/รีดผ้า, กวาดบ้าน/ถูบ้าน, ให้อาหารหมา และอีกหลายๆอย่างค่ะ
เขาบังคับให้ตื่นตี4:30ทุกวันค่ะ ตื่นก่อนคนอื่นๆในบ้าน ถ้าไม่ตื่นจะโดนสาดด้วยน้ำเย็นๆค่ะ(เรานอน5ทุ่มค่ะ) ทำอะไรไม่ได้ดั่งใจเขาก็บ่นด่า ถ้าทำอะไรผิด เขาชอบบอกเราว่า "เพราะแบบนี้รึป่าว ถึงไม่มีเพื่อน"
ที่บ้านชอบดูถูกคนอื่นๆค่ะ เขาชอบบอกว่าคนจนๆและคนที่มีลูกก่อนวัยคือคนที่ผลิตคนเพื่อรับใช้เราค่ะ เขาชอบเอาบรรทัดฐานของตัวเองเป็นที่ตั้ง คิดว่าคนอื่นจะเป็นแบบตัวเองค่ะ เขาเคยเจ้าชู้สุดๆค่ะ เขาบอกเขารู้ว่าหนุ่มๆหวังได้แล่วทิ้งอย่างเดียว ฉะนั้นห้ามมีแฟนหรือมีเพื่อนเป็นผู้ชายเด็ดขาด
เวลาเราทำไม่ได้ดั่งใจ เขาชอบเอามรดกมาขู่ค่ะ เขาบอกว่าถ้าทำไม่ดีจะยกให้น้องทั้งหมด(เราเฉยๆค่ะ)
เฉยๆจนมันถึงขีดจำกัดแล้วค่ะ
ตอนนี้รู้สึกว่าทนมามากพอแล้ว อยากจะอยู่เพื่อมรดกนะคะ แต่ตอนนี้แพลนว่าจะอยู่แค่ถึงเรียนจบ แล้วจะไปให้พ้นๆเลยค่ะ ไม่ก็หนีออกไปตอนนี้เลย แต่ไม่รู้ว่าจะหนีไปที่ไหนและจะไปอยู่ยังไงค่ะ รู้สึกพอแล้ว ไม่เอาอะไรแล้ว ยิ่งอยู่ยิ่งหดหู่ค่ะ ไม่รู้ว่าเขาเห็นเป็นลูกหรือเห็นเป็นทาส เหมือนคลอดออกมาให้เป็นตัวเลือกเลยค่ะ ไม่เคยมีความสุขที่ได้อยู่กับพวกเขาเลยค่ะ อ้างนู้นอ้างนี่สารพัด เขากรอกหูบอกว่าเขารักเขาหวงเรามากๆค่ะ การกระทำกับคำพูดตรงข้ามกันเลยค่ะ
เขาชอบอ้างว่าตอนเราเด็กซื้อของเล่นให้เราเยอะกว่าน้องนะ แต่ถ้าเอามาบวกกันจริงๆราคาไม่แรงเท่าที่ให้น้องเลยค่ะ ไม่ได้อิจฉาน้องนะคะ แต่ไม่ชอบที่เขาอ้างค่ะ
บางครั้งก็งงนะคะว่ารักของเขาคืออะไรกัน คือการกดดัน? คือการบังคับ? คือการใช้คำพูดที่รุนแรง? คือการตบหัวแล้วลูบหลัง?
ตอนเพิ่งเกิดเขาให้ไปอยู่กับยายค่ะ เพราะเขาอยากได้ลูกชาย แต่แล้วเขาก็เอากลับมาเลี้ยง ไม่รู้ว่าเลี้ยงเป็นคนใช้รึป่าวนะคะ
ให้ทำงานบ้านทุกอย่างเลย เอะอะๆก็ตี เอะอะๆก็ลงโทษ
ตอนลงโทษเขาชอบให้ไปนั่งนอกบ้านคนเดียวค่ะ(บ้านไม่มีรั้วนะคะ) บางครั้งก็ให้ไปยืนตรงที่มืดๆ ขังในห้องน้ำก็มีค่ะ หนักสุดก็ตีจนเลือดซิบค่ะ
ตอนป่วยก็ไม่พาไปรพ.ค่ะ ต้องเป็นหนักๆก่อนค่อยได้ไป ตอนเด็กๆเราเคยหกล้ม หินเจาะหน้าผากค่ะ เลือดอาบเลยแต่ก็ไม่ได้ไปรพ. แต่ในขณะเดียวกัน น้องแค่วิ่งชนขอบโต๊ะถึงกับพาไปรพ.เลย แถมยังแผลเล็กนิดเดียว
**ย้ำว่าไม่ได้อิจฉาน้องค่ะ** เหมือนทุกอย่างเอียงไปทางน้องหมดเลยค่ะ เราทำอะไรๆก็ผิด น้องถูกไปหมด
บางครั้งก็สงสารตัวเองที่ได้มาเกิดที่นี่นะคะ ที่ๆคนตรรกะป่วยๆเต็มไปหมดแบบนี้ อยากหายไปที่ไหนก็ได้ ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว
ขอบคุณที่อ่านนะคะ
คิดว่าหนูควรทำไงต่อดีคะ? ช่วยแนะนำด้วยค่ะ