สวัสดีครับ นี่คือเรื่องราวของผม
ผมเพิ่งเลิกกับแฟนคนล่าสุด เมื่ออาทิตย์กว่า ๆ ที่ผ่านมา ก่อนหน้านี้ผมมีแฟนคนนึง คบกันอยู่ด้วยกัน มา 4 ปี เเต่ด้วยความไม่เข้าใจ เเละทะเลาะกันมากเกินเกินไปจนมันหาผลสรุปที่ลงตัวไม่ได้ ข้อตกลงที่ผมยอมรับ เเต่เธอไม่ยอมรับ มันจึงเป็นจุดจบ ที่เราเราต่างต้องยอมรับมัน เราทั้งคู่ ไม่มีเหลือความเป็นเพื่อน พี่ น้อง อะไรเหลืออยู่เลย
มาเข้าเรื่องปัจจุบันกีกว่า ผมได้เจอกับคนใหม่ หลังจากที่เลิกกับคนที่คบกันมานานไป 5 วัน เธอเป็น พนง. ใหม่ครับ น่ารัก เก่ง ตัวเตี้ย อวบ ๆ ขาวมาก สเปคเลย ผมหลงรักเธอตั้งเเต่วันนั้น เเต่ด้วยความที่ผมเพิ่งเลิกกับแฟน กลัวว่าถ้าไปจีบเธอ มันจะดูไม่สมควร อีกอย่างตำแหน่งงานของเธอ สูงกว่าผม
เเล้ววันนั้นก็มา วันที่ผมตัดสินใจเก็บเสื้อผ้าออกจากห้องของเเฟนเก่า ผมหิ้วกระเป๋ามาที่ทำงาน ซึ่งมันผิดปกติ ปกติผมไม่เคยเอากระเป๋ามาทำงานเลย คืนนั้นผมเลิกงาน เเละได้นั้งกินเหล้ากับเพื่อนที่ทำงาน ทุกคนถามว่าเลิกกันทำไม ผมก็อธิบายตามที่ได้พิมพ์ไปแล้ว หลังจากที่เริ่มเมาได้นิดหน่อย ผมขอตัวเพื่อนออกไปสูบบุหรี่ เเล้วก็มีเพื่อนอีกคนตามาด้วย
เพื่อนผมคนนั้นที่มาสูบบุหรี่ด้วย ได้เอาข่าวดี ที่ผมไม่เคยคาดคิดมาก่อน มาบอกผมว่า เธอคนนั้นเขาชอบผม ผมถึงกับยิ้มเเบบแก้มแทบเเตก เเล้วบอกเพื่อนไปว่า ผมก็ชอบเขาเหมือนกัน เพื่อนถึงกับตกใจบอกว่า "เอ้า อะไรมันจะเหมาะเจาะปานนั้น " ขณะที่นั้งกินเหล้ากันอยู่นั้น มีเพื่อนคนนึง ไม่รู้ไปเอาข่าวมาจากไหน เขาตะโกนลั่นเลยว่า เอ้า ไหนใครชอบกัน แสดงตัวหน่อยเร็ววววววววว จากนั้นผมกับเธอ ก็ออกอาการเขินกันอย่างหนักทั้งคู่ พอกินเหล้ากันเสร็จ เพื่อนผมยุยงให้ผมไปส่งเธอที่รถ เเต่เธอจะไปต่อกับเพื่อน ตอนนั้นผมค่อนข้างเมา จำไม่ได้ว่าพูดอะไรกับเธอไปบ้าง จำได้เเค่ว่า เธอบอกว่า ไม่อยากยุ่งกับของคนอื่น ผมเลยบอกไปว่า มันจบเเล้ว
เช้าวันรุ่งขึ้น เป็นวันทำบุญของที่ทำงาน ผมก็ทำงานตามปกติ พอมาถึงตอนพัก ผมนั่งกินข้าวคนเดียว (กินคนเดียวประจำ) เธอเดินเข้ามากินน้ำ ตอนนั้นไม่มีใครอยู่ เธอได้เดินเขามาหาผม เเล้วบอกว่า ขอคุยด้วยหน่อยดิ ผมเลยบอก อื้อ มีไรหรอ เเล้วเธอบอก เดี๋ยวค่อยคุย เลิกงานก่อนนะ
พอเลิกงาน เธอมาตามผมไปคุยด้วย
ถามว่า จริงหรอที่พูด จริงจังหรือป่าว ผมเลยถามไปว่า เรื่องอะไร เธอก็เขิน ๆ ก็ที่เพื่อนผมบอกนั้นแหละ ก็เลยบอกให้เธอพูดมาดิ เธอบอกที่บอกว่าชอบอะ จริงป่าว ผมก็ตอบตามตรงว่า จริง
เเล้วเราก็คุยกันไปเรื่องแอบชอบ เรื่องที่เลิกกับแฟนอะไรประมาณนี้ที่ผมเลิกกับคนเก่า ประมาณ 5 นาทีได้ เเต่เธอต้องรีบไปทำงานต่อ เพราะยังไม่เลิกงาน ผมเลยขอตัวกลับก่อน เเล้วผมก็กำลังเดินไปที่รถของผม เธอบอกว่าเดี๋ยว ของไลน์หน่อยดิ ผมเลยให้ไป พอเธอเลิก เธอก็ไลน์มา เเล้วเราก็คุยกันไปเรื่อย เรื่องเธอบ้าง เรื่องผมบ้าง เรื่องไร้สาระบ้าง
หลังจากนั้น ไม่กี่วัน ผมกับเธอเลิกงานตรงกัน ผมได้ไปเปลี่ยนชุดพร้อมเธอ เเต่เธอเปลี่ยนในห้องน้ำ ผมเป็นผู้ชาย ก็เปลี่ยนข้างนอก เเล้วเธอก็เดินมาหอมผม ผมนี่สตั้นเลย เห้ย ตุบ ตุบ ตุบ นิ่งทำไรไม่ถูกเลย
วันต่อมา ก็ทำงานปกติ เลิกงานกินเหล้าปกติ เเต่ที่ไม่ปกติคือ เธอนั่งข้างผม พอกินกันเสร็จเริ่มได้ที่ วันนั้นผมบอกว่าจะไปต่อกับเพื่อนนะ เเต่เพื่อนไปกันหมดเเล้ว เช่นเดิมครับ ผมไปส่งเธอที่รถ เเล้วไม่รู้อะไรดลใจ ให้ผมก้มลงไปจูบปากกับเธอ (ที่ต้องก้ม คือเธอเตี้ยกว่าอะนะ )
จากนั้นเธอก็กลับ เเล้วผมก็ไปต่อกับเพื่อน
พอไปถึงร้านเหล้า เพื่อนถึงกับมองกันเป็นสายตาเดียวมาที่ผม เเล้วบอกว่า เฮ้ย ปากอะ ติดลิปสติกนะ เเล้วก็นั้นแหละครับ แซวกันไปตามท้องเรื่อง
จากนั้นเราก็คบกัน กอดกัน หอมกัน เเบบนี้ตลอดหลังเลิกงาน จากนั้นมา ผมไม่เคยคิดเรื่องที่จะฟันเธอเลยสักครั้ง ผมอยากให้มันเป็นเเบบนี้ไปตลอด ผมมีความสุขมาก อยากมาทำงานทุกวัน อยากเจอ อยากกอด อยากหอม อยากจูบเธอตลอดเลย
เเล้ววันนึง วันที่ผมใจสลายเหมือนกับว่าหมดเเล้วเรี่ยวเเรง พลังกาย พลังใจ พลังงาน เธอส่งข้อความมาบอกผมว่า
"ไม่ต้องคบกันเเล้วมั๊ย"
"เป็นเเค่เพื่อนร่วมงาน ดีกว่ามั๊ย"
คือ เเล้วที่ผ่านมา ผมคืออะไร?????
ผมเลยตอบกลับไปว่า
"แล้วผม ทำอะไรได้บ้าง"
จากนั้นทุกอย่างเปลี่ยนไปเลย ความรู้สึกผม หัวใจผม แหลกเลย
วันต่อมา ผมเลิกงาน เปลี่ยนชุดกำลังจะกลับบ้าน พอเดินออกมาจากห้องแต่งตัว ผมเห็นเธอนั่งร้องไห้ ตอนนั้นที่ผมเห็น ผมจุกอกครับ อยากเข้าไปหา เข้าถาม เข้าไปเช็ดน้ำตาให้ เเต่ผมไม่ บางสิ่งบางอย่างบอกผมว่า อย่าเข้าไป นั้นไม่ใช่ที่ของเราเเล้ว คือผมไม่รู้ว่าเธอร้องเพราะอะไร ผมขับรถกลับบ้าน อยู่ ๆ น้ำตาผมก็ไหลออกมา ถามตัวเองว่า ทำไม ทำไมเราไม่ไปปลอบเธอ คุยกับเธอ เช็ดน้ำตาให้เธอ จริง ๆ ผมร้องไห้ยากมาก ๆ เจ็บเเค่ไหน อกหักขนาดไหน ไม่เคยร้องเลย
วันต่อมา เพื่อนผมคนนั่นเเหละ มาบอกว่า เธอร้องให้นะ ผมก็ตอบ อืม ร้องทำไมเรื่องอะไร เกี่ยวไรกับผมมั๊ย มันบอกเกี่ยวมาก เรื่องผมนี่แหละ
เธอร้องให้เพราะเสียใจ เรื่องที่เลิกกับผมนี่เเหละ เพระเธอต้องไปเรียนต่อ ที่เมกา เธอไม่อยากให้ผมรอ มันเหมือนแบบกั๊กเอาไว้ เธอบอกผมควรเจอคนที่พร้อมอยู่ข้าง ๆ เสมอ ไม่จากไปไหน เเละด้วยระยะห่างกันขนาดนั้น มันจะดีกว่ามั๊ย ให้จบไปดีกว่า
จากวันนั้น เราไม่คุยกันอีกเลยครับ ไม่มองหน้า ไม่ทักทาย ทำเหมือนว่าไร้ตัวตนกันทั้งคู่ จากนั้นไม่กี่วัน เธอพาผู้ชายมาที่ทำงานครับ เป็นฝรั่ง เธอพามาทักทายคนที่ทำงาน ดูสนิทกันมาก ทุกคนที่ทำงานถาม นี่แฟนหรอ เเล้วเธอ กับเขา ก็เเบบออกอาการเขิน ๆ กัน แต่ผมไม่ได้สนใจอะไร คิดเเค่ว่า นี่สินะเหตุผลที่เลิกกับเรา กลัวไอ้ฝรั่งนั่นจะรู้อะดิ ว่าแอบมีเราที่ทำงาน
หลังจากนั้น 1 วัน เธอส่งข้อความมาหาผมครับ บอกว่า
เธอ : ขอบคุณนะ ที่เข้ามาเป็นช่วงเวลาดี ๆ ถึงเเม้ว่ามันจะสั้นก็ตาม กำลังพยามลืมอยู่ ยังเป็นห่วงเสมอนะ
ผม : มีคนของคุณอยู่เเล้ว จะมาสนใจผมทำไม
เธอ : นี่ไม่คิดจะถาม หรือให้อธิบายเลยหรอ arthur เขาไม่สบาย ไม่มีใครพาไปหาหมอ เราเลยอาสา พาเขาไป ตอบเเทนเขา ตอนที่เราไม่สบาย เขายังมาดูเเลเรา ก็เเค่นั้น เรากับarthur มันกลับไปไม่ได้
ผม : เเล้วมันสำคัญกับผมยังไง มันเป็นเรื่องของคุณ กับเขา ไม่ใช่เรื่องของเรา หรือผม
เธอ : อยากคบ หรืออยากจบ ตอบมาคำเดียว จะได้อธิบายให้เข้าใจ
ผม : คบ
ผม : ไม่ไป เมกา เเล้วหรอ
เธอ : ก็เเค่นั้น ไม่เห็นยากอะไรเลย
ที่นี้จะพูดกันด้วยเหตุผลได้หรือยัง จะไม่โวยวายเเล้วใช่มั๊ย
ผม : ครับ
เเล้วเธอก็บอกขี้เกียจพิมพ์ จากนั้นเธอก็โทรมาหาผม ตรงนี้ผมไม่ขอพิมพ์อะไรนะครับ มันยาวมาก บอกได้เเค่ว่า มันเป็นเรื่องที่ดีมาก ความรู้ผมที่เสียไป ผมได้ทิ้งมันไปหมดเเล้ว ลืมความเจ็บ ความเสียใจ ความเป็นซอมบี้ในที่ทำงานหมดสิ้นเลย หัวใจผมพองโตอีกครั้ง
เเล้วเรากับมากอดกัน หอมกัน ดีกันอย่างเดิม ทุกอย่างไปได้สวยครับ ที่ทำงานกลายเป็นสีชมพูเลยเเหละ
เเต่เเล้ววันนึง ไม่นานหลังจากที่เรากลับมาเริ่มกันใหม่ ผมรู้สึกว่าเธอสนใจผมน้อยลง คุยกับผมน้อยลง เธอบอกว่า เครียดหลาย ๆ อย่าง เรื่องที่ครอบครัวเธอคาดหวัง เรื่องลาออกจากงาน เรื่องเรียนต่อเมกา เรื่องหัวหน้าเธอใส่ไฟเธอเสีย ๆ หาย
จากนั้นผมไม่สามารถ กอด หอม หรือจูบเธอ ในที่ทำงานได้อีกเเล้ว เธอบอกว่ามันไม่ควร ก็ตามเดิมเเหละครับ "ผม ทำ อะไร ได้ บ้าง "
เราคุยกันน้อยลง ไม่ว่าที่ทำงาน หรือในเเชท เธอไม่ถามผม ว่านอนหรือยัง ถึงบ้านยัง ออกมาทำงานงานยัง และไม่แม้แต่บอกฝันดีนะ คือ มันยุ่งขนาดนั้นเลยหรอ โทรศัพท์อยู่ในมือเเท้ ๆ พักเบรค 1-2 ชั่วโมงแท้ ๆ ไม่ว่างเลยหรอ ความรู้สึกผม เริ่มค่อย ๆ เสียไป เสียลงไปเรื่อย ๆ
แล้ววันนั้น วันที่มันต้องจบ ผมได้ส่งข้อความไปหาเธอ
ผม : ถ้าไม่คุย ก็ไม่ต้องคุยเเล้วนะ
เธอ : ค่ะ ตามนั้น
คือ........ผมเเบบ จุกจนไม่รู้ว่าจะพูดอะไร คำตอบที่ได้มา มันไม่ใช่อย่างที่หวังเอาไว้ ผมเเค่อยากให้รู้ ว่าผมน้อยใจนะ สนใจผมบ้าง
ผมไม่อยากเสียเธอไปเลย วันต่อมาผมไปง้อเธอ ผมบอกขอโทษ ที่พูดไปแบบนั้น เราดีกันนะ เเต่เธอบอกว่า มันไม่ได้เเล้ว ความรู้สึกเธอ มันเสียไปเเล้ว มันกลับมาเหมือนเดิมไม่ได้อีกเเล้ว เธอบอกให้ผมต้องทำใจนะ เเล้วก็ไม่ฟังคำอธิบายอะไรเลย เธอพูดส่งท้ายแค่ว่า ผมยังเด็ก ห่างกันปีกว่า ๆ เองนะ
[ แล้วผมละผมเลือกที่จะทิ้งความรู้สึกที่คุณทำมันเสียไป เพื่อเก็บไว้ซึ่งความรัก เเละรู้สึกดีกับคุณ เเล้ววันนึงผมทำคุณเสียความรู้สึก เเต่คุณเลือกที่จะเก็บความรู้สึกที่เสียนั้นไว้ เพื่อหยุดไว้ซึ่งเรื่องของเรา]
ในวงเล็บ คือสิ่งที่ผมอยากจะพูด เเต่เธอไม่รับรู้ เเละรับฟังอะไรเลย ผมตามง้อเธอตลอด สามสี่วัน เเต่ก็ต้องหยุด เพราะกลัวเธอจะรำคาญ เธอบอก เธอรักผมนะ เเต่กลับมาไม่ได้ "ความรู้สึกมันเสียไปแล้ว"
ผมจะเอาเธอกลับมายังไงได้บ้างครับ
เธออยู่ห่างผมเเค่นี้เอง เเค่เอื้อมมือก็ถึงเเละ เเต่มันทำไม่ได้ครับ อยากกอด อยากหอม แต่ไม่สามารถเข้าถึงเธอได้เลย ต้องทำเหมือนว่า เธอนั้นไร้ตัวตน เธอนั้นไม่ได้อยู่ในสายตาผมเลย มันทรมานนะครับ
อาทิตย์กว่า ๆ มานี้ ผมรักษาระยะห่างระหว่างผมกับเธอเอาไว้ เพราะอยากจะตัดใจ แต่ทุกครั้ง ที่เห็น หรือเจอหน้า ใจมันบอกว่าอยากวิ่งเข้าไปกอดเเทบตาย วันก่อน พักเบรค เพื่อนผมจะออกไปข้างนอก เพื่อนถามว่าผมอยากได้ไรมั๊ย ผมบอก อยากได้เธอกลับคืนมา
เเล้วนั่นเเหละครับ พวกมันเอาไปล้อเธอซะผมนี้นั่งนิ่งเลย
เพื่อนผมบอกเธอว่า "นี่ ๆ ผมพูดอะไรถึงเธอด้วยแหละ เเล้วมันก็ยิ้ม ๆ กัน ดูเธออยากรู้นะครับ เเต่เหมือนเพื่อนผมเเกล้งเธอ ไม่ยอมบอก จนเธอต้องวิ่งตามไล่ถาม
เเล้วเพื่อนผม ก็บอกเธอไปว่า"คือ ตอนพักอะ เราจะไปข้างนอก เลยมาถามผมอยากได้อะไรมั๊ย"
เธอก็ถามเพื่อนผมต่อ ว่า ผมตอบว่าอะไร เพื่อนบอกว่า "ผม อยากได้เธอกลับคืนมา " เเล้วที่นี่เธอเขิน หน้าเเดงเลยครับ อั้นนี้ ไม่รู้จริงมั๊ย เพื่อนมันเล่าให้ฟัง
อยากเข้าไปหา เข้าไปคุย เเต่ไม่รู้จะเริ่มยัง ไม่เคยขอคืนดีกับใครเลย
"ผมต้องทำยังไงให้เธอกลับคืนมาครับ"
ทำไง ให้เธอ ลืมความรู้สึกที่เสียไป
ผมเพิ่งเลิกกับแฟนคนล่าสุด เมื่ออาทิตย์กว่า ๆ ที่ผ่านมา ก่อนหน้านี้ผมมีแฟนคนนึง คบกันอยู่ด้วยกัน มา 4 ปี เเต่ด้วยความไม่เข้าใจ เเละทะเลาะกันมากเกินเกินไปจนมันหาผลสรุปที่ลงตัวไม่ได้ ข้อตกลงที่ผมยอมรับ เเต่เธอไม่ยอมรับ มันจึงเป็นจุดจบ ที่เราเราต่างต้องยอมรับมัน เราทั้งคู่ ไม่มีเหลือความเป็นเพื่อน พี่ น้อง อะไรเหลืออยู่เลย
มาเข้าเรื่องปัจจุบันกีกว่า ผมได้เจอกับคนใหม่ หลังจากที่เลิกกับคนที่คบกันมานานไป 5 วัน เธอเป็น พนง. ใหม่ครับ น่ารัก เก่ง ตัวเตี้ย อวบ ๆ ขาวมาก สเปคเลย ผมหลงรักเธอตั้งเเต่วันนั้น เเต่ด้วยความที่ผมเพิ่งเลิกกับแฟน กลัวว่าถ้าไปจีบเธอ มันจะดูไม่สมควร อีกอย่างตำแหน่งงานของเธอ สูงกว่าผม
เเล้ววันนั้นก็มา วันที่ผมตัดสินใจเก็บเสื้อผ้าออกจากห้องของเเฟนเก่า ผมหิ้วกระเป๋ามาที่ทำงาน ซึ่งมันผิดปกติ ปกติผมไม่เคยเอากระเป๋ามาทำงานเลย คืนนั้นผมเลิกงาน เเละได้นั้งกินเหล้ากับเพื่อนที่ทำงาน ทุกคนถามว่าเลิกกันทำไม ผมก็อธิบายตามที่ได้พิมพ์ไปแล้ว หลังจากที่เริ่มเมาได้นิดหน่อย ผมขอตัวเพื่อนออกไปสูบบุหรี่ เเล้วก็มีเพื่อนอีกคนตามาด้วย
เพื่อนผมคนนั้นที่มาสูบบุหรี่ด้วย ได้เอาข่าวดี ที่ผมไม่เคยคาดคิดมาก่อน มาบอกผมว่า เธอคนนั้นเขาชอบผม ผมถึงกับยิ้มเเบบแก้มแทบเเตก เเล้วบอกเพื่อนไปว่า ผมก็ชอบเขาเหมือนกัน เพื่อนถึงกับตกใจบอกว่า "เอ้า อะไรมันจะเหมาะเจาะปานนั้น " ขณะที่นั้งกินเหล้ากันอยู่นั้น มีเพื่อนคนนึง ไม่รู้ไปเอาข่าวมาจากไหน เขาตะโกนลั่นเลยว่า เอ้า ไหนใครชอบกัน แสดงตัวหน่อยเร็ววววววววว จากนั้นผมกับเธอ ก็ออกอาการเขินกันอย่างหนักทั้งคู่ พอกินเหล้ากันเสร็จ เพื่อนผมยุยงให้ผมไปส่งเธอที่รถ เเต่เธอจะไปต่อกับเพื่อน ตอนนั้นผมค่อนข้างเมา จำไม่ได้ว่าพูดอะไรกับเธอไปบ้าง จำได้เเค่ว่า เธอบอกว่า ไม่อยากยุ่งกับของคนอื่น ผมเลยบอกไปว่า มันจบเเล้ว
เช้าวันรุ่งขึ้น เป็นวันทำบุญของที่ทำงาน ผมก็ทำงานตามปกติ พอมาถึงตอนพัก ผมนั่งกินข้าวคนเดียว (กินคนเดียวประจำ) เธอเดินเข้ามากินน้ำ ตอนนั้นไม่มีใครอยู่ เธอได้เดินเขามาหาผม เเล้วบอกว่า ขอคุยด้วยหน่อยดิ ผมเลยบอก อื้อ มีไรหรอ เเล้วเธอบอก เดี๋ยวค่อยคุย เลิกงานก่อนนะ
พอเลิกงาน เธอมาตามผมไปคุยด้วย
ถามว่า จริงหรอที่พูด จริงจังหรือป่าว ผมเลยถามไปว่า เรื่องอะไร เธอก็เขิน ๆ ก็ที่เพื่อนผมบอกนั้นแหละ ก็เลยบอกให้เธอพูดมาดิ เธอบอกที่บอกว่าชอบอะ จริงป่าว ผมก็ตอบตามตรงว่า จริง
เเล้วเราก็คุยกันไปเรื่องแอบชอบ เรื่องที่เลิกกับแฟนอะไรประมาณนี้ที่ผมเลิกกับคนเก่า ประมาณ 5 นาทีได้ เเต่เธอต้องรีบไปทำงานต่อ เพราะยังไม่เลิกงาน ผมเลยขอตัวกลับก่อน เเล้วผมก็กำลังเดินไปที่รถของผม เธอบอกว่าเดี๋ยว ของไลน์หน่อยดิ ผมเลยให้ไป พอเธอเลิก เธอก็ไลน์มา เเล้วเราก็คุยกันไปเรื่อย เรื่องเธอบ้าง เรื่องผมบ้าง เรื่องไร้สาระบ้าง
หลังจากนั้น ไม่กี่วัน ผมกับเธอเลิกงานตรงกัน ผมได้ไปเปลี่ยนชุดพร้อมเธอ เเต่เธอเปลี่ยนในห้องน้ำ ผมเป็นผู้ชาย ก็เปลี่ยนข้างนอก เเล้วเธอก็เดินมาหอมผม ผมนี่สตั้นเลย เห้ย ตุบ ตุบ ตุบ นิ่งทำไรไม่ถูกเลย
วันต่อมา ก็ทำงานปกติ เลิกงานกินเหล้าปกติ เเต่ที่ไม่ปกติคือ เธอนั่งข้างผม พอกินกันเสร็จเริ่มได้ที่ วันนั้นผมบอกว่าจะไปต่อกับเพื่อนนะ เเต่เพื่อนไปกันหมดเเล้ว เช่นเดิมครับ ผมไปส่งเธอที่รถ เเล้วไม่รู้อะไรดลใจ ให้ผมก้มลงไปจูบปากกับเธอ (ที่ต้องก้ม คือเธอเตี้ยกว่าอะนะ )
จากนั้นเธอก็กลับ เเล้วผมก็ไปต่อกับเพื่อน
พอไปถึงร้านเหล้า เพื่อนถึงกับมองกันเป็นสายตาเดียวมาที่ผม เเล้วบอกว่า เฮ้ย ปากอะ ติดลิปสติกนะ เเล้วก็นั้นแหละครับ แซวกันไปตามท้องเรื่อง
จากนั้นเราก็คบกัน กอดกัน หอมกัน เเบบนี้ตลอดหลังเลิกงาน จากนั้นมา ผมไม่เคยคิดเรื่องที่จะฟันเธอเลยสักครั้ง ผมอยากให้มันเป็นเเบบนี้ไปตลอด ผมมีความสุขมาก อยากมาทำงานทุกวัน อยากเจอ อยากกอด อยากหอม อยากจูบเธอตลอดเลย
เเล้ววันนึง วันที่ผมใจสลายเหมือนกับว่าหมดเเล้วเรี่ยวเเรง พลังกาย พลังใจ พลังงาน เธอส่งข้อความมาบอกผมว่า
"ไม่ต้องคบกันเเล้วมั๊ย"
"เป็นเเค่เพื่อนร่วมงาน ดีกว่ามั๊ย"
คือ เเล้วที่ผ่านมา ผมคืออะไร?????
ผมเลยตอบกลับไปว่า
"แล้วผม ทำอะไรได้บ้าง"
จากนั้นทุกอย่างเปลี่ยนไปเลย ความรู้สึกผม หัวใจผม แหลกเลย
วันต่อมา ผมเลิกงาน เปลี่ยนชุดกำลังจะกลับบ้าน พอเดินออกมาจากห้องแต่งตัว ผมเห็นเธอนั่งร้องไห้ ตอนนั้นที่ผมเห็น ผมจุกอกครับ อยากเข้าไปหา เข้าถาม เข้าไปเช็ดน้ำตาให้ เเต่ผมไม่ บางสิ่งบางอย่างบอกผมว่า อย่าเข้าไป นั้นไม่ใช่ที่ของเราเเล้ว คือผมไม่รู้ว่าเธอร้องเพราะอะไร ผมขับรถกลับบ้าน อยู่ ๆ น้ำตาผมก็ไหลออกมา ถามตัวเองว่า ทำไม ทำไมเราไม่ไปปลอบเธอ คุยกับเธอ เช็ดน้ำตาให้เธอ จริง ๆ ผมร้องไห้ยากมาก ๆ เจ็บเเค่ไหน อกหักขนาดไหน ไม่เคยร้องเลย
วันต่อมา เพื่อนผมคนนั่นเเหละ มาบอกว่า เธอร้องให้นะ ผมก็ตอบ อืม ร้องทำไมเรื่องอะไร เกี่ยวไรกับผมมั๊ย มันบอกเกี่ยวมาก เรื่องผมนี่แหละ
เธอร้องให้เพราะเสียใจ เรื่องที่เลิกกับผมนี่เเหละ เพระเธอต้องไปเรียนต่อ ที่เมกา เธอไม่อยากให้ผมรอ มันเหมือนแบบกั๊กเอาไว้ เธอบอกผมควรเจอคนที่พร้อมอยู่ข้าง ๆ เสมอ ไม่จากไปไหน เเละด้วยระยะห่างกันขนาดนั้น มันจะดีกว่ามั๊ย ให้จบไปดีกว่า
จากวันนั้น เราไม่คุยกันอีกเลยครับ ไม่มองหน้า ไม่ทักทาย ทำเหมือนว่าไร้ตัวตนกันทั้งคู่ จากนั้นไม่กี่วัน เธอพาผู้ชายมาที่ทำงานครับ เป็นฝรั่ง เธอพามาทักทายคนที่ทำงาน ดูสนิทกันมาก ทุกคนที่ทำงานถาม นี่แฟนหรอ เเล้วเธอ กับเขา ก็เเบบออกอาการเขิน ๆ กัน แต่ผมไม่ได้สนใจอะไร คิดเเค่ว่า นี่สินะเหตุผลที่เลิกกับเรา กลัวไอ้ฝรั่งนั่นจะรู้อะดิ ว่าแอบมีเราที่ทำงาน
หลังจากนั้น 1 วัน เธอส่งข้อความมาหาผมครับ บอกว่า
เธอ : ขอบคุณนะ ที่เข้ามาเป็นช่วงเวลาดี ๆ ถึงเเม้ว่ามันจะสั้นก็ตาม กำลังพยามลืมอยู่ ยังเป็นห่วงเสมอนะ
ผม : มีคนของคุณอยู่เเล้ว จะมาสนใจผมทำไม
เธอ : นี่ไม่คิดจะถาม หรือให้อธิบายเลยหรอ arthur เขาไม่สบาย ไม่มีใครพาไปหาหมอ เราเลยอาสา พาเขาไป ตอบเเทนเขา ตอนที่เราไม่สบาย เขายังมาดูเเลเรา ก็เเค่นั้น เรากับarthur มันกลับไปไม่ได้
ผม : เเล้วมันสำคัญกับผมยังไง มันเป็นเรื่องของคุณ กับเขา ไม่ใช่เรื่องของเรา หรือผม
เธอ : อยากคบ หรืออยากจบ ตอบมาคำเดียว จะได้อธิบายให้เข้าใจ
ผม : คบ
ผม : ไม่ไป เมกา เเล้วหรอ
เธอ : ก็เเค่นั้น ไม่เห็นยากอะไรเลย
ที่นี้จะพูดกันด้วยเหตุผลได้หรือยัง จะไม่โวยวายเเล้วใช่มั๊ย
ผม : ครับ
เเล้วเธอก็บอกขี้เกียจพิมพ์ จากนั้นเธอก็โทรมาหาผม ตรงนี้ผมไม่ขอพิมพ์อะไรนะครับ มันยาวมาก บอกได้เเค่ว่า มันเป็นเรื่องที่ดีมาก ความรู้ผมที่เสียไป ผมได้ทิ้งมันไปหมดเเล้ว ลืมความเจ็บ ความเสียใจ ความเป็นซอมบี้ในที่ทำงานหมดสิ้นเลย หัวใจผมพองโตอีกครั้ง
เเล้วเรากับมากอดกัน หอมกัน ดีกันอย่างเดิม ทุกอย่างไปได้สวยครับ ที่ทำงานกลายเป็นสีชมพูเลยเเหละ
เเต่เเล้ววันนึง ไม่นานหลังจากที่เรากลับมาเริ่มกันใหม่ ผมรู้สึกว่าเธอสนใจผมน้อยลง คุยกับผมน้อยลง เธอบอกว่า เครียดหลาย ๆ อย่าง เรื่องที่ครอบครัวเธอคาดหวัง เรื่องลาออกจากงาน เรื่องเรียนต่อเมกา เรื่องหัวหน้าเธอใส่ไฟเธอเสีย ๆ หาย
จากนั้นผมไม่สามารถ กอด หอม หรือจูบเธอ ในที่ทำงานได้อีกเเล้ว เธอบอกว่ามันไม่ควร ก็ตามเดิมเเหละครับ "ผม ทำ อะไร ได้ บ้าง "
เราคุยกันน้อยลง ไม่ว่าที่ทำงาน หรือในเเชท เธอไม่ถามผม ว่านอนหรือยัง ถึงบ้านยัง ออกมาทำงานงานยัง และไม่แม้แต่บอกฝันดีนะ คือ มันยุ่งขนาดนั้นเลยหรอ โทรศัพท์อยู่ในมือเเท้ ๆ พักเบรค 1-2 ชั่วโมงแท้ ๆ ไม่ว่างเลยหรอ ความรู้สึกผม เริ่มค่อย ๆ เสียไป เสียลงไปเรื่อย ๆ
แล้ววันนั้น วันที่มันต้องจบ ผมได้ส่งข้อความไปหาเธอ
ผม : ถ้าไม่คุย ก็ไม่ต้องคุยเเล้วนะ
เธอ : ค่ะ ตามนั้น
คือ........ผมเเบบ จุกจนไม่รู้ว่าจะพูดอะไร คำตอบที่ได้มา มันไม่ใช่อย่างที่หวังเอาไว้ ผมเเค่อยากให้รู้ ว่าผมน้อยใจนะ สนใจผมบ้าง
ผมไม่อยากเสียเธอไปเลย วันต่อมาผมไปง้อเธอ ผมบอกขอโทษ ที่พูดไปแบบนั้น เราดีกันนะ เเต่เธอบอกว่า มันไม่ได้เเล้ว ความรู้สึกเธอ มันเสียไปเเล้ว มันกลับมาเหมือนเดิมไม่ได้อีกเเล้ว เธอบอกให้ผมต้องทำใจนะ เเล้วก็ไม่ฟังคำอธิบายอะไรเลย เธอพูดส่งท้ายแค่ว่า ผมยังเด็ก ห่างกันปีกว่า ๆ เองนะ
[ แล้วผมละผมเลือกที่จะทิ้งความรู้สึกที่คุณทำมันเสียไป เพื่อเก็บไว้ซึ่งความรัก เเละรู้สึกดีกับคุณ เเล้ววันนึงผมทำคุณเสียความรู้สึก เเต่คุณเลือกที่จะเก็บความรู้สึกที่เสียนั้นไว้ เพื่อหยุดไว้ซึ่งเรื่องของเรา]
ในวงเล็บ คือสิ่งที่ผมอยากจะพูด เเต่เธอไม่รับรู้ เเละรับฟังอะไรเลย ผมตามง้อเธอตลอด สามสี่วัน เเต่ก็ต้องหยุด เพราะกลัวเธอจะรำคาญ เธอบอก เธอรักผมนะ เเต่กลับมาไม่ได้ "ความรู้สึกมันเสียไปแล้ว"
ผมจะเอาเธอกลับมายังไงได้บ้างครับ
เธออยู่ห่างผมเเค่นี้เอง เเค่เอื้อมมือก็ถึงเเละ เเต่มันทำไม่ได้ครับ อยากกอด อยากหอม แต่ไม่สามารถเข้าถึงเธอได้เลย ต้องทำเหมือนว่า เธอนั้นไร้ตัวตน เธอนั้นไม่ได้อยู่ในสายตาผมเลย มันทรมานนะครับ
อาทิตย์กว่า ๆ มานี้ ผมรักษาระยะห่างระหว่างผมกับเธอเอาไว้ เพราะอยากจะตัดใจ แต่ทุกครั้ง ที่เห็น หรือเจอหน้า ใจมันบอกว่าอยากวิ่งเข้าไปกอดเเทบตาย วันก่อน พักเบรค เพื่อนผมจะออกไปข้างนอก เพื่อนถามว่าผมอยากได้ไรมั๊ย ผมบอก อยากได้เธอกลับคืนมา
เเล้วนั่นเเหละครับ พวกมันเอาไปล้อเธอซะผมนี้นั่งนิ่งเลย
เพื่อนผมบอกเธอว่า "นี่ ๆ ผมพูดอะไรถึงเธอด้วยแหละ เเล้วมันก็ยิ้ม ๆ กัน ดูเธออยากรู้นะครับ เเต่เหมือนเพื่อนผมเเกล้งเธอ ไม่ยอมบอก จนเธอต้องวิ่งตามไล่ถาม
เเล้วเพื่อนผม ก็บอกเธอไปว่า"คือ ตอนพักอะ เราจะไปข้างนอก เลยมาถามผมอยากได้อะไรมั๊ย"
เธอก็ถามเพื่อนผมต่อ ว่า ผมตอบว่าอะไร เพื่อนบอกว่า "ผม อยากได้เธอกลับคืนมา " เเล้วที่นี่เธอเขิน หน้าเเดงเลยครับ อั้นนี้ ไม่รู้จริงมั๊ย เพื่อนมันเล่าให้ฟัง
อยากเข้าไปหา เข้าไปคุย เเต่ไม่รู้จะเริ่มยัง ไม่เคยขอคืนดีกับใครเลย
"ผมต้องทำยังไงให้เธอกลับคืนมาครับ"