เริ่มยังไงดีละ เราชื่อซี เราเป็นคนเรีอกว่าเราไม่เปิดใจกับผู้ชายเท่าไหร่ คือถ้าแซวๆกันก็โอเค เรามีคนคุยนะ คนคุยจัดว่าเยอะ แต่แค่คุยนะไม่เคยไปเจอหรือเดท ไม่เคยคบใครเลยยยย ง่ายๆเราไม่เคยมีแฟน ต้องบอกก่อนว่าซีเป็นโรคซึมเศร้า หมอบอกให้พยายามหาความสุขใส่ตัว (เราซึมเศร้าเพราะครอบครัว)เราเลยไม่ค่อยอะไรกับความรักเราแยกเรื่องเศร้าของครอบครัวกับความรักออกจากกัน ต่อคือเราโหลดแอพๆนึ่งมาตั้งแต่ สงกรานต์ก็เล่นบ้างไม่เล่นบ้าง แล้วก็มีช่วงนึงติด
แล้วในแอพมันมีเกมให้เล่น เราติดเล่มในแอพนั้น ก็มีพี่เค้านี้แหละที่เข้ามาเล่นแกมเป็นเพื่อนเราติดอยู่หนักมาก ก็เล่นไปเรื่อยๆที่แรกไม่ค่อยคุยกันเท่าไหร์ จนเริ่มเบื่อๆ เลยคุยกันในเกม พี่เค้าช่วนโหลดrovมาเล่นด้วยกัน ก็เลยหลังไมค์คุยกันแต่หลังไมค์ในแอพนะ คือถ้าเห็นพี่เค้าอ่ะสามเดือนแล้ว สามเดือนพึ่งได้คุยกันเรื่องเกม ก็คุยไปเรื่อยๆ ไม่ได้คิดอะไรแรกๆก็คิดว่าเป็นพี่คนนึงไว้ตอนเล่นเกมคลายเครียด จนวันนึ่งพี่เค้าหายไปสองวัน วันที่สามเราก็ทักไป rovป่ะ นางก็ตอบแบบเย็นชามาก ไม่เหมือนเดินถามคำตอบคำ จนเราหงุดหงิด ก็นั้นแหละนับวันนั้นเป็นวันแรก ที่นางหายไปคือนางแกล้งเรา คือทุกๆครั้งเราจะเป็นประเภทแอบชอบคนอื่นไรงี้ แบบเริ่มจะ100 แล้วก็เลยชอบแล้วก็ถึงชอบแค่ไหนก็ไม่คบ 55 แต่ครั้งนี้มันเริ่มจาก0 มันแปลกใหม่ สำหรับเราจริงๆ ยิ่งคุยกันความรู้สักดีก็เพิ่มขึ้นมันเรื่อยๆแบบที่เราไม่เบื่อ เราคุยกันทุกวันแต่อาจจะไม่ได้คุยเยอะเหมือนคนอื่น แต่เราก็ชอบนะมันไม่ได้หวานเลี่ยนแต่เป็นวันกำลังอร่อยอ่ะเข้าใจใช่ปะ นั้นแหละสุดท้ายก็ได้แอดไลน์ โทรคุยก็มีนะ แต่ประเด็นคือเราไม่เคยเห็นหน้านางเลยย เคยเห็นแต่รูปวาดนาง แต่นางเคยเห็นเรานะ จะในไลน์ ไอจี เฟส ก็ไม่โพสต์อะไรเลย จะมีอยู่รูปเดียวคือรูปวาดนาง แต่เราเคยเห็นหลานพี่เค้านะ เรารู้แค่ชื่อเล่น อายุ ทำงานอะไร อยู่แถวไหน แต่เรื่องส่วนตัวนางก็ไม่ได้ปิดเรานะ จะมีแต่ชื่อจริงและรูป นอกนั้นนางก็บอกหมด ก็เคยคุยๆนะถ้าวันนึงเจอกันละอะไรประมาณนี้แต่ก็ไม่ได้จริงจังอะไร มันจะเป็นอะไรไหมที่เราคุยกันในทุกๆวันแต่ไม่เคยเห็นหน้าเค้าเลย คิดว่ามันโอเครึป่าวอ่ะ เราไม่ได้คิดเรื่องรูปลักภายนอกว่าจะหน้าตาไม่ดีอะไรอย่างนี้นะ เราแค่อยากฟังความคิดของคนที่ได้อ่าน เรายอมรับนะว่าเวลาที่โรคของเรามันรุมเร้าเรามีความสุขนะที่มีพี่เค้าอยู่ข้างๆเหมือนมันลืมว่าตัวเศร้าไปพักนึง ก็นั้นแหละใครคิดยังก็คอมเม้นต์ไว้เราอยากฟังความคิดเห็นของทุกคน^^
คุยกับผู้ชายคนนึงที่ไม่เคยเห็นหน้ามาหนึ่งเดือนแล้ว เอาไงดี
แล้วในแอพมันมีเกมให้เล่น เราติดเล่มในแอพนั้น ก็มีพี่เค้านี้แหละที่เข้ามาเล่นแกมเป็นเพื่อนเราติดอยู่หนักมาก ก็เล่นไปเรื่อยๆที่แรกไม่ค่อยคุยกันเท่าไหร์ จนเริ่มเบื่อๆ เลยคุยกันในเกม พี่เค้าช่วนโหลดrovมาเล่นด้วยกัน ก็เลยหลังไมค์คุยกันแต่หลังไมค์ในแอพนะ คือถ้าเห็นพี่เค้าอ่ะสามเดือนแล้ว สามเดือนพึ่งได้คุยกันเรื่องเกม ก็คุยไปเรื่อยๆ ไม่ได้คิดอะไรแรกๆก็คิดว่าเป็นพี่คนนึงไว้ตอนเล่นเกมคลายเครียด จนวันนึ่งพี่เค้าหายไปสองวัน วันที่สามเราก็ทักไป rovป่ะ นางก็ตอบแบบเย็นชามาก ไม่เหมือนเดินถามคำตอบคำ จนเราหงุดหงิด ก็นั้นแหละนับวันนั้นเป็นวันแรก ที่นางหายไปคือนางแกล้งเรา คือทุกๆครั้งเราจะเป็นประเภทแอบชอบคนอื่นไรงี้ แบบเริ่มจะ100 แล้วก็เลยชอบแล้วก็ถึงชอบแค่ไหนก็ไม่คบ 55 แต่ครั้งนี้มันเริ่มจาก0 มันแปลกใหม่ สำหรับเราจริงๆ ยิ่งคุยกันความรู้สักดีก็เพิ่มขึ้นมันเรื่อยๆแบบที่เราไม่เบื่อ เราคุยกันทุกวันแต่อาจจะไม่ได้คุยเยอะเหมือนคนอื่น แต่เราก็ชอบนะมันไม่ได้หวานเลี่ยนแต่เป็นวันกำลังอร่อยอ่ะเข้าใจใช่ปะ นั้นแหละสุดท้ายก็ได้แอดไลน์ โทรคุยก็มีนะ แต่ประเด็นคือเราไม่เคยเห็นหน้านางเลยย เคยเห็นแต่รูปวาดนาง แต่นางเคยเห็นเรานะ จะในไลน์ ไอจี เฟส ก็ไม่โพสต์อะไรเลย จะมีอยู่รูปเดียวคือรูปวาดนาง แต่เราเคยเห็นหลานพี่เค้านะ เรารู้แค่ชื่อเล่น อายุ ทำงานอะไร อยู่แถวไหน แต่เรื่องส่วนตัวนางก็ไม่ได้ปิดเรานะ จะมีแต่ชื่อจริงและรูป นอกนั้นนางก็บอกหมด ก็เคยคุยๆนะถ้าวันนึงเจอกันละอะไรประมาณนี้แต่ก็ไม่ได้จริงจังอะไร มันจะเป็นอะไรไหมที่เราคุยกันในทุกๆวันแต่ไม่เคยเห็นหน้าเค้าเลย คิดว่ามันโอเครึป่าวอ่ะ เราไม่ได้คิดเรื่องรูปลักภายนอกว่าจะหน้าตาไม่ดีอะไรอย่างนี้นะ เราแค่อยากฟังความคิดของคนที่ได้อ่าน เรายอมรับนะว่าเวลาที่โรคของเรามันรุมเร้าเรามีความสุขนะที่มีพี่เค้าอยู่ข้างๆเหมือนมันลืมว่าตัวเศร้าไปพักนึง ก็นั้นแหละใครคิดยังก็คอมเม้นต์ไว้เราอยากฟังความคิดเห็นของทุกคน^^