เเอบชอบเพื่อนเเต่กลัวเสียเพื่อน

ก่อนอื่นขอบอกก่อนเลยตอนนี้ผมอยู่ชั้นมัธยมปลายครับ ซึ่งอยากจะมาเล่าเรื่องของตัวเองตอนนี้ซักเล็กน้อย ผมเคยชอบเพื่อนผญ.ในห้องคนนึงก่อนหน้าคนที่ชอบอยู่ ณ ปัจจุบันจอนนั้นคนที่ผมเคยชอบเขาเหมือนเป็นคนที่เข้ากับคนอื่นได้ง่ายอะไรทำนองนี้ผมจึงชอบเขาครับ เเต่เขาเกิดเหตุจำเป็นที่ต้องย้ายบ้านกระทันหันผมจึงบอกชอบเขาไป สรุปเขาคิดกับผมเเค่เพื่อน ผมอ่านกระทู้หลายๆกระทู้ในพันทิปมีเเต่บอกว่า"บอกชอบไปเลยอะไรทำนองนี้" ผมว่ามันก็ดีนะโล่งจริงๆเเต่มันต้องรับความรู้สึกตอนนั้นให้ได้คือ เเบบเเย่มากเลยนะสำหรับผม เพราะผมไม่ค่อยเจอกับความรู้สึกเเย่ๆเท่าไหร่ตอนนั้นเเบบเเย่ ซึมเป็นส้วมเลย จากนั้นผมก็ลืมๆเขาไปล่ะครับ
คราวนี้ ณ ปัจจุบัน
เอาอีกเเล้ว!!!
ชอบเพื่อนอีกเเล้ว
ความรู้สึกใกล้ๆจะเหมือนเดิมอีกล่ะ
คราวนี้น่าจะเเย่กว่าเดิมหน่อยๆ เพราะผมไม่ได้ชอบผญ.คนนี้เเค่คนเดียวเเต่คนอื่นก็ชอบด้วย เธอไม่ได้สวยมาก เเต่ผมว่าเธอสวยนะสวยจริงๆ จิตใจนี่คือยิ่งเเบบ ผมพูดเต็มปากเต็มคำเลยต่อให้หน้าเธอเเย่ผมก็คงชอบเธออยู่ดี เพราะนิสัยเธอก็ดีเช่นกัน
คราวนี้ เธออยู่คนละระดับชั้นกับผม
เเต่ผมต้องเจอหน้าเธอบ่อยๆ
อยากได้ความคิดเห็นของเพื่อนๆพี่ๆน้าๆ
ผมควรทำอย่างไรดี เจอความรู้สึกเเบบตอนเเรกก็ไม่ไหว หรือผมควรเก็บความรู้สึกเเบบนี้ไว้ดี เเต่ตอนนี้ผมเริ่มจะชอบเธอเพิ่มมากขึ้น
เพราะเริ่มเจอโซเชียลที่เธอเล่นต่างๆ
เริ่มเข้าใจเพื่อนเวลาเห็นรูปBNKเเล้วเขินเลย
อยากเป็นวัยรุ่นนานๆจัง