ไม่ว่าจะเข้ามาอีกซักกี่คน ก็ไม่สามารถทำให้ผมรู้สึกได้เหมือนเขาเลย ผมก็ได้แต่คุยกับเขา อยู่ในลูปเดิมๆ ทั้งๆที่รู้ว่ายังไงเขาก็ไม่เลือกเรา ไม่มีวันนั้นเลย ผมว่าผมเอาตัวเองออกมาจากตรงนั้นไม่ได้เลยครับ เพียงแค่คำพูดดีๆของเขา มันก็ทำให้ผมยอม ตลกดีนะครับ ผมรู้ทั้งรู้ แต่ผมก็ถอนตัวไม่ขึ้น ความรู้สึกไม่ยอมทำตามสมอง มันทั้งสุขและเศร้าในเวลาเดียวกัน ผมพยายามที่สุดแบเวครับแต่มันยากมากจริงๆครับ
#ให้กระทู้นี้เป็นความทรงจำเมื่อผมโตขึ้น
#ขอบคุณทุกความคิดเห็นนะครับ
เคยรอคนๆนึง ทั้งๆที่รู้ว่าสุดท้ายแล้วเราก็เป็นได้แค่คนที่รอมั้ยครับ
#ให้กระทู้นี้เป็นความทรงจำเมื่อผมโตขึ้น
#ขอบคุณทุกความคิดเห็นนะครับ