ถ้าพูดถึง “ตัวร้าย” ในความทรงจำวัยเด็ก.....
หลายคนอาจนึกถึงพวกสัตว์ประหลาดตัวใหญ่ๆ
เสียงดังๆ น่ากลัวๆ แบบตรงไปตรงมา ....
แต่มันจะมีอยู่ตัวหนึ่ง…ครับ ...
ที่ให้ความรู้สึกแบบ “แปลกๆ และแตกต่างกว่านั้น”
ผมกำลังพูดถึง
“ราชินีเฮเดรียน”
จากขบวนการมนุษย์ไฟฟ้า ( ปี 2524 )
ตอนเด็กๆ ผมไม่ได้เข้าใจเนื้อเรื่องอะไรเท่าไหร่ นะครับ
รู้แค่ว่า…
- เธอโผล่มาทีไร บรรยากาศมันจะ “ตึง” ขึ้นทันที
- หน้าตาไม่ได้โหดแบบปีศาจทั่วไป แต่ “ติดตา” และน่าขนลุก แบบบอกไม่ถูก
- เสียงกับท่าทาง มันมีความ “สยอง” แบบแปลกๆ
จนบางที…ต้องแอบมองทีวีผ่านซอกนิ้วเลย .... อารมณ์เหมือนเห็นผี
พอโตขึ้นมา กลับมาคิดย้อนกลับ
เอ๊ะทำไมเธอถึงดูน่ากลัว....
มันน่าสนใจตรงนี้ครับ…
เธอไม่ใช่ตัวร้าย ที่ใช้ความน่ากลัวแบบตรงๆ
แต่เป็นความรู้สึกแบบ
“ไม่สบายใจ”
“ไม่ไว้ใจ”
“เหมือนจะมีอะไรแฝงอยู่ตลอดเวลา”
ซึ่งสำหรับเด็ก…
ความรู้สึกแบบนี้มัน “หลอนกว่า” การโดนตะโกนใส่อีกนะครับ .....
อีกอย่าง ที่เพิ่งมานึกได้ตอนโต คือ
ดีไซน์ตัวละครยุคนั้น ....
มันไม่ได้พยายาม “สมจริง” แบบสมัยนี้
แต่กลับทำให้มัน “ฝังหัว” มากกว่า
- มงกุฎทรงแหลม ๆ >> ที่แอบเหมือนเขาสัตว์...
- โทนสีเข้ม ตัดกับฉาก
- ท่าทางที่นิ่ง แต่มีพลัง
มันเลยกลายเป็นภาพจำแบบ…
ที่เห็นแว้บเดียวก็รู้เลยว่า “คนนี้ไม่ใช่ฝ่ายดีแน่ๆ”
พอมองในมุมคนดูยุคนี้
ก็อดคิดไม่ได้ว่า
สมัยก่อน เราดูอะไรที่มัน “เรียบ” แต่ “มีผล” มาก ๆ
ไม่ต้องเอฟเฟกต์เยอะ
ไม่ต้องอธิบายแยะ
แต่ทำให้เด็กคนหนึ่ง “รู้สึก” ได้จริง
เลยอยากลองชวนคุยครับ
สำหรับใครที่ทันยุคนั้น
ภาพจำ “ราชินีเฮเดรียน” ให้อารมณ์ยังไงกับคุณตอนเด็ก ?
หรือว่ามี “ตัวร้ายคนไหน” อีกมั้ย ที่คุณมีภาพจำแบบนี้
ที่อาจจะไม่ได้โหดร้ายก็ได้ .... แต่ทำให้รู้สึกไม่ดีแบบอธิบายไม่ถูก
หรือพอโตขึ้น…กลับมาดูแล้ว
มุมมองเปลี่ยนไปยังไงบ้าง ?
เวลาผ่านไปนานแค่ไหน
เนื้อเรื่องอาจจะเลือนไปแล้ว
แต่ความรู้สึกตอนนั้น
ยังเหมือนเดิมเลย ....
ตอนเด็กๆ มีตัวร้ายอยู่คนหนึ่ง ชื่อ ราชินีเฮเดรียน …ที่ผมอธิบายไม่ถูกว่าทำไมถึงกลัว
ถ้าพูดถึง “ตัวร้าย” ในความทรงจำวัยเด็ก.....
หลายคนอาจนึกถึงพวกสัตว์ประหลาดตัวใหญ่ๆ
เสียงดังๆ น่ากลัวๆ แบบตรงไปตรงมา ....
แต่มันจะมีอยู่ตัวหนึ่ง…ครับ ...
ที่ให้ความรู้สึกแบบ “แปลกๆ และแตกต่างกว่านั้น”
ผมกำลังพูดถึง
“ราชินีเฮเดรียน”
จากขบวนการมนุษย์ไฟฟ้า ( ปี 2524 )
ตอนเด็กๆ ผมไม่ได้เข้าใจเนื้อเรื่องอะไรเท่าไหร่ นะครับ
รู้แค่ว่า…
- เธอโผล่มาทีไร บรรยากาศมันจะ “ตึง” ขึ้นทันที
- หน้าตาไม่ได้โหดแบบปีศาจทั่วไป แต่ “ติดตา” และน่าขนลุก แบบบอกไม่ถูก
- เสียงกับท่าทาง มันมีความ “สยอง” แบบแปลกๆ
จนบางที…ต้องแอบมองทีวีผ่านซอกนิ้วเลย .... อารมณ์เหมือนเห็นผี
พอโตขึ้นมา กลับมาคิดย้อนกลับ
เอ๊ะทำไมเธอถึงดูน่ากลัว....
มันน่าสนใจตรงนี้ครับ…
เธอไม่ใช่ตัวร้าย ที่ใช้ความน่ากลัวแบบตรงๆ
แต่เป็นความรู้สึกแบบ
“ไม่สบายใจ”
“ไม่ไว้ใจ”
“เหมือนจะมีอะไรแฝงอยู่ตลอดเวลา”
ซึ่งสำหรับเด็ก…
ความรู้สึกแบบนี้มัน “หลอนกว่า” การโดนตะโกนใส่อีกนะครับ .....
อีกอย่าง ที่เพิ่งมานึกได้ตอนโต คือ
ดีไซน์ตัวละครยุคนั้น ....
มันไม่ได้พยายาม “สมจริง” แบบสมัยนี้
แต่กลับทำให้มัน “ฝังหัว” มากกว่า
- มงกุฎทรงแหลม ๆ >> ที่แอบเหมือนเขาสัตว์...
- โทนสีเข้ม ตัดกับฉาก
- ท่าทางที่นิ่ง แต่มีพลัง
มันเลยกลายเป็นภาพจำแบบ…
ที่เห็นแว้บเดียวก็รู้เลยว่า “คนนี้ไม่ใช่ฝ่ายดีแน่ๆ”
พอมองในมุมคนดูยุคนี้
ก็อดคิดไม่ได้ว่า
สมัยก่อน เราดูอะไรที่มัน “เรียบ” แต่ “มีผล” มาก ๆ
ไม่ต้องเอฟเฟกต์เยอะ
ไม่ต้องอธิบายแยะ
แต่ทำให้เด็กคนหนึ่ง “รู้สึก” ได้จริง
เลยอยากลองชวนคุยครับ
สำหรับใครที่ทันยุคนั้น
ภาพจำ “ราชินีเฮเดรียน” ให้อารมณ์ยังไงกับคุณตอนเด็ก ?
หรือว่ามี “ตัวร้ายคนไหน” อีกมั้ย ที่คุณมีภาพจำแบบนี้
ที่อาจจะไม่ได้โหดร้ายก็ได้ .... แต่ทำให้รู้สึกไม่ดีแบบอธิบายไม่ถูก
หรือพอโตขึ้น…กลับมาดูแล้ว
มุมมองเปลี่ยนไปยังไงบ้าง ?
เวลาผ่านไปนานแค่ไหน
เนื้อเรื่องอาจจะเลือนไปแล้ว
แต่ความรู้สึกตอนนั้น
ยังเหมือนเดิมเลย ....