คือผมเป็นวัยรุ่นที่สนใจการปฏิบัติทางพุทธศาสนา ขอถามเกี่ยวกับเรื่องการนั่งภาวนาครับ
ผมเคยฝึกการนั่งมาเเล้วว่าต้องนั่งยังไงดูจิตยังไง เเต่วันนึงที่ผมได้นั่งครับ เรื่องมีอยู่ว่า ผมสวดมนต์เสร็จก็เข้ากรรมฐานต่อเลย ไม่ได้เอาจิตไปใส่ใจกับสิ่งอื่น พอนั่งไปได้สักพักจะเข้าชม.1 ตัวผมเริ่มนิ่ง เเต่จิตยังจำพุธโธบ้างไม่จับบ้าง ตัวเริ่มชาปวดบางทีก็หายบางทีก็ปวด พอถึงตรงจุดที่ปวดสโพก ผมเลยเอาจิตเพ่งความรู้สึกไปตรงสโพก พอเพ้งไปมันมีความรู้สึกเหมือนอะไรมันวิ่งขึ้นมาข้างบน เเล้วมันก็ปึง ในตาสว่าง เเต่ไม่รู้อาจจะสว่างเพราะตอนนั่งเปิดไฟ เเต่มันสว่างจริงๆครับ เเล้วตัวก็เริ่มเบาๆ จิตใจสบาย ผ่อนคลาย เเต่เป็นได้สักประเดี๋ยวผมก็รีบปลุกความคิดตัวเองให้ออกจากสมาธิหมายถึงไล่ความรู้สึกไปตามส่วนต่างๆของร่างกาย เเล้วผมก็ลืมตา คือกลัวตัวเองตะเป็นอะไร อยากถามว่า เราควรจะทำยังไงต่อครับ ถ้าต้องการฝึกสมาธิไปเรื่อยๆ คือจะบอกว่าตอนไปฝึกตอนที่บวช เขาเเนะนำเเค่ให้นั่งดูลมหายใจ พุธโธๆ เเต่ผมจะถนัดการเพ่งไปที่ลมหายใจที่มากระทบเข้าออกตรงปลายจมูกมากกว่า ขอคำตอบหน่อยนะครับครูบาอาจารย์
ปัญหาธรรมมะครับ
ผมเคยฝึกการนั่งมาเเล้วว่าต้องนั่งยังไงดูจิตยังไง เเต่วันนึงที่ผมได้นั่งครับ เรื่องมีอยู่ว่า ผมสวดมนต์เสร็จก็เข้ากรรมฐานต่อเลย ไม่ได้เอาจิตไปใส่ใจกับสิ่งอื่น พอนั่งไปได้สักพักจะเข้าชม.1 ตัวผมเริ่มนิ่ง เเต่จิตยังจำพุธโธบ้างไม่จับบ้าง ตัวเริ่มชาปวดบางทีก็หายบางทีก็ปวด พอถึงตรงจุดที่ปวดสโพก ผมเลยเอาจิตเพ่งความรู้สึกไปตรงสโพก พอเพ้งไปมันมีความรู้สึกเหมือนอะไรมันวิ่งขึ้นมาข้างบน เเล้วมันก็ปึง ในตาสว่าง เเต่ไม่รู้อาจจะสว่างเพราะตอนนั่งเปิดไฟ เเต่มันสว่างจริงๆครับ เเล้วตัวก็เริ่มเบาๆ จิตใจสบาย ผ่อนคลาย เเต่เป็นได้สักประเดี๋ยวผมก็รีบปลุกความคิดตัวเองให้ออกจากสมาธิหมายถึงไล่ความรู้สึกไปตามส่วนต่างๆของร่างกาย เเล้วผมก็ลืมตา คือกลัวตัวเองตะเป็นอะไร อยากถามว่า เราควรจะทำยังไงต่อครับ ถ้าต้องการฝึกสมาธิไปเรื่อยๆ คือจะบอกว่าตอนไปฝึกตอนที่บวช เขาเเนะนำเเค่ให้นั่งดูลมหายใจ พุธโธๆ เเต่ผมจะถนัดการเพ่งไปที่ลมหายใจที่มากระทบเข้าออกตรงปลายจมูกมากกว่า ขอคำตอบหน่อยนะครับครูบาอาจารย์