คือ เราชอบผู้ชายคนหนึ่ง ชื่อ ยาดม (นามสมมุติ) เราเป็นเพื่อนสนิทกันค่ะ สนิมมากด้วย
เเต่พอเขารู้ว่าเราเเอบชอบ เขาก็เมินเรา
หลังจากที่รู้ตัวว่าเราชอบยาดมเราสองก็ยู่ใกล้กันมากขึ้น.อย่างเช่น เราจะเจอกับยาดมที่บันได เวลากลับก็จะเจอยาดมที่ทางกลับ
ตอนมาโรงเรียนก็เจออีก ตอนกินข้าวบางครั้งก็นั่งโต๊ะข้ามกันอีก บริเวณใต้อาคารก็จะมีเสาอยู่เราพิงเสาอยู่ด้านขวาเขาพิงอยู่ด้านซ้าย
พ่อเเม่เราก็มารู้จักกับพ่อเเม่เขาอีก ตอนป.1-2ยาดมก็เคยอยู่ห้องเดียวกับเรา เเล้วก็มาอยู่ห้องเดียวกันอีกทีตอนอยู่ ป.5 เเล้วพอเทอม2
น้าก็เเนะนำที่เรียนพิเศษใหม่ เราก็ไปเจอกันอีก เเถมอยู่ห้องเดียวกันอีก อยู่ที่3เเถวเดียวกับเรา พอเราหันไปมองเราก็สบตากับยาดมด้วยเเต่ว่าเราจ้องนาน ไม่ได้เป็นเหมือน คนอื่นที่พอสบตาเเล้วหันหนีกลับด้วย นี่มันอะไรกันเนี่ย โถ่ออมผู้น่าสงสาร😭
นี่เขาเรียกเรื่องบังเอิญ หรือ พรหมลิข กันค่ะ
เเต่พอเขารู้ว่าเราเเอบชอบ เขาก็เมินเรา
หลังจากที่รู้ตัวว่าเราชอบยาดมเราสองก็ยู่ใกล้กันมากขึ้น.อย่างเช่น เราจะเจอกับยาดมที่บันได เวลากลับก็จะเจอยาดมที่ทางกลับ
ตอนมาโรงเรียนก็เจออีก ตอนกินข้าวบางครั้งก็นั่งโต๊ะข้ามกันอีก บริเวณใต้อาคารก็จะมีเสาอยู่เราพิงเสาอยู่ด้านขวาเขาพิงอยู่ด้านซ้าย
พ่อเเม่เราก็มารู้จักกับพ่อเเม่เขาอีก ตอนป.1-2ยาดมก็เคยอยู่ห้องเดียวกับเรา เเล้วก็มาอยู่ห้องเดียวกันอีกทีตอนอยู่ ป.5 เเล้วพอเทอม2
น้าก็เเนะนำที่เรียนพิเศษใหม่ เราก็ไปเจอกันอีก เเถมอยู่ห้องเดียวกันอีก อยู่ที่3เเถวเดียวกับเรา พอเราหันไปมองเราก็สบตากับยาดมด้วยเเต่ว่าเราจ้องนาน ไม่ได้เป็นเหมือน คนอื่นที่พอสบตาเเล้วหันหนีกลับด้วย นี่มันอะไรกันเนี่ย โถ่ออมผู้น่าสงสาร😭