สวัสดีค่ะ คือเรามีเรื่องเล่าจะเล่าให้ฟัง จะว่าเป็นการระบายก็ได้ เริ่มเลยเนอะ
เอาตั้งแต่ตอนเด็กๆเลยละกัน เราชื่อตานะ ตอนเด็กๆพ่อแม่แยกทางกัน เราก็ได้มาอยู่กับแม่ที่บ้านยาย ตอนนั้นยังเด็กมากก็ดีค่ะ มีความสุขดี จนแม่ขอยายว่าจะเข้ามาทำใน กทม. ฝากเราไว้กับยาย ไอ้ตวามเป็นเด็กอะเนาะ ไม่รู้หรอกว่าแม่จะไปใหน นานแค่ใหนถึงจะกับ แม่บอกแค่ว่าเดี๋ยวแม่ก็กับมาหาแล้ว รอแม่อยู่กับยายนะ จนวันแล้ววันเล่า แม่ก็ไม่กับมา 1ปีผ่านไปแม่ติดต่อกับมาพร้อมกับข้าวที่ว่าแม่มีแฟนใหม่แล้ว ในความคิดตอนนั้นคือแม่ลืมเราแล้วหรอ ทำไมไม่เคยส่งข่าวมาเลย จนวันที่ยายพาเราไปส่งหาแม่ เราดีใจนะ แต่มันไม่เต็มร้อยอ่ะ แล้วเราก็อยู่กับแฟนคนนี้ของแม่ได้ประมาณ 2ปี แม่ก็พาเรากับมาหายายอีกครั้ง วันที่กับมาเราเห็นแม่ร้องไห้กับยาย ไม่รู้เรื่องอะไร พอเราถามแม่ก็ไม่ได้พูดอะไร แล้ววันนั้นก็ผ่านไป ความสุขของเรากับมาอีกครั้ง เหมือนแม่มีเวลาให้เรามากขึ้น ดูแลเรามากขึ้น. สำหรับเด็กแล้วอะไรจะดีไปกว่าการที่แม่อยู่ข้างๆจริงมั้ย. แต่ความสุขนั้นก็อยู่กับตาได้5ปี เพราะแม่มีแพนจะไปทำงานกับป้าที่ จ.นครสวรรค์ ก็เหมือนเดิมค่ะ แม่พูดคำเดิมๆที่เคยพูดกับเรา แต่ครั้งนี้ตาร้องไห้หนักมากไม่ยอมให้แม่ไป ร้องไห้จนหลับ พอตื่นขึ้น ก็พบว่าเค้าไม่อยู่แล้วแม่ทิ้งเราไปอีกแล้ว. ยายก็ๆด้แต่บอกให้เราหยุดร้องไห้ อยู่กับยายนิแหละ. เราก็โหมเข้ากอดยายไว้แน่น เอาจริงๆตอนนั้นบอกได้เลย ว่าเกียจแม่ตัวเองไปแล้ว แต่กับรักยายมากขึ้น ด้วยความเป็นเด็กบ้านนอก. ก็จะแอบยายไปเที่ยวเล่นบ้านเพื่อนบ้าง ไปเล่นน้ำที่เขื่อนบ้าง กับมาโดนยายตีทุกวันอ่ะ555. (บอกก่อนนะค่ะตอนนี้ยังอยู่ ป.2) แต่ก็เจ็บได้ไม่นาน ก็แอบไปอีก. จนเวลาผ่านไปเราลืมไปเลยว่าเรามีเค้าคนนั้นอยู่ คนที่เรียกตัวเองว่าแม่ ครั้งนี้เค้าหายไป2ปี ถามว่าคิดถึงมั้ย ทุกวันอ่ะ เคยลเมอร้องไห้จนยายกอดไว้แน่น และเช้าวันนี้วันที่4กันยายน2544. เค้าก็โทรมา ไม่รู้คุยอะไรกันกับยาย พอวางสาย ยายก็มองน่าเราแล้วลูบหัวเราเบาๆ และพูดว่า (เค้าจะมารับไปอยู่ด้วยปิดเทอมนี้เด้อ) เราเห็นยายน้ำตาคอล แต่ยายก็เงียบไม่ได้อะไร. จนมาถึงวันปิดเทอม แม่มาจริงๆ แต่ไม่ได้มาคนเดียว มีนนมากัวแมาเยอะมาก ทั้งป้า ทั้งลุง และคนที่เราไปรู้จัก. มาอีกอีกทีนอาเน้าผูกแขนข้อไม้ข้อมือกัน อ่อ แม่เราแต่งงานใหม่อีกแล้ว พอจบงานแต่ง น้าชายเราก็ขอคุยกับแม่
น้า:ไม่เอามันไปได้มั้ย
แม่:นั้นลูกพี่นะ ไปอยู่กับพี่อ่ะดีแล้ว
น้า:เค้าจะรักหลาน ได้เท่าพวกกูมั้ย
แม่:เอ้า ก็เค้าบอกอยากได้ลูกสาว ก็ต้องรักสิ
ยาย:ถ้าไปแล้วบ่ต้องกับมาอีก
เราเห็นยายพูดคำนั่นเรานี่น้ำตาไหลเลย คิดว่ายายไม่รักเราแล้วหรอ ยายหันมามองเรา แล้วก็บอกเราเบาๆ
ยาย:ไปอยู่กับเค้าก็ทำตัวดีๆเด้อ อย่าไปสร้างปัญหาให้เค้า
พอยายพูดจบ ยายก็ปาดน้ำตาเดินหนีไป ใจเราตอนนั่นคิด ทำไมแม่ไม่ถามเราสักคำว่าเราอยากไปมั้ย มันใช่สิ่งที่เราต้ิงการห่ือเปล่า หรือเราเป็นเด็กเลยไม่มีสิทธิพูดอะไรออกไป
คุณเคยเกียดความคิดตัวเองบ้างมั้ย
เอาตั้งแต่ตอนเด็กๆเลยละกัน เราชื่อตานะ ตอนเด็กๆพ่อแม่แยกทางกัน เราก็ได้มาอยู่กับแม่ที่บ้านยาย ตอนนั้นยังเด็กมากก็ดีค่ะ มีความสุขดี จนแม่ขอยายว่าจะเข้ามาทำใน กทม. ฝากเราไว้กับยาย ไอ้ตวามเป็นเด็กอะเนาะ ไม่รู้หรอกว่าแม่จะไปใหน นานแค่ใหนถึงจะกับ แม่บอกแค่ว่าเดี๋ยวแม่ก็กับมาหาแล้ว รอแม่อยู่กับยายนะ จนวันแล้ววันเล่า แม่ก็ไม่กับมา 1ปีผ่านไปแม่ติดต่อกับมาพร้อมกับข้าวที่ว่าแม่มีแฟนใหม่แล้ว ในความคิดตอนนั้นคือแม่ลืมเราแล้วหรอ ทำไมไม่เคยส่งข่าวมาเลย จนวันที่ยายพาเราไปส่งหาแม่ เราดีใจนะ แต่มันไม่เต็มร้อยอ่ะ แล้วเราก็อยู่กับแฟนคนนี้ของแม่ได้ประมาณ 2ปี แม่ก็พาเรากับมาหายายอีกครั้ง วันที่กับมาเราเห็นแม่ร้องไห้กับยาย ไม่รู้เรื่องอะไร พอเราถามแม่ก็ไม่ได้พูดอะไร แล้ววันนั้นก็ผ่านไป ความสุขของเรากับมาอีกครั้ง เหมือนแม่มีเวลาให้เรามากขึ้น ดูแลเรามากขึ้น. สำหรับเด็กแล้วอะไรจะดีไปกว่าการที่แม่อยู่ข้างๆจริงมั้ย. แต่ความสุขนั้นก็อยู่กับตาได้5ปี เพราะแม่มีแพนจะไปทำงานกับป้าที่ จ.นครสวรรค์ ก็เหมือนเดิมค่ะ แม่พูดคำเดิมๆที่เคยพูดกับเรา แต่ครั้งนี้ตาร้องไห้หนักมากไม่ยอมให้แม่ไป ร้องไห้จนหลับ พอตื่นขึ้น ก็พบว่าเค้าไม่อยู่แล้วแม่ทิ้งเราไปอีกแล้ว. ยายก็ๆด้แต่บอกให้เราหยุดร้องไห้ อยู่กับยายนิแหละ. เราก็โหมเข้ากอดยายไว้แน่น เอาจริงๆตอนนั้นบอกได้เลย ว่าเกียจแม่ตัวเองไปแล้ว แต่กับรักยายมากขึ้น ด้วยความเป็นเด็กบ้านนอก. ก็จะแอบยายไปเที่ยวเล่นบ้านเพื่อนบ้าง ไปเล่นน้ำที่เขื่อนบ้าง กับมาโดนยายตีทุกวันอ่ะ555. (บอกก่อนนะค่ะตอนนี้ยังอยู่ ป.2) แต่ก็เจ็บได้ไม่นาน ก็แอบไปอีก. จนเวลาผ่านไปเราลืมไปเลยว่าเรามีเค้าคนนั้นอยู่ คนที่เรียกตัวเองว่าแม่ ครั้งนี้เค้าหายไป2ปี ถามว่าคิดถึงมั้ย ทุกวันอ่ะ เคยลเมอร้องไห้จนยายกอดไว้แน่น และเช้าวันนี้วันที่4กันยายน2544. เค้าก็โทรมา ไม่รู้คุยอะไรกันกับยาย พอวางสาย ยายก็มองน่าเราแล้วลูบหัวเราเบาๆ และพูดว่า (เค้าจะมารับไปอยู่ด้วยปิดเทอมนี้เด้อ) เราเห็นยายน้ำตาคอล แต่ยายก็เงียบไม่ได้อะไร. จนมาถึงวันปิดเทอม แม่มาจริงๆ แต่ไม่ได้มาคนเดียว มีนนมากัวแมาเยอะมาก ทั้งป้า ทั้งลุง และคนที่เราไปรู้จัก. มาอีกอีกทีนอาเน้าผูกแขนข้อไม้ข้อมือกัน อ่อ แม่เราแต่งงานใหม่อีกแล้ว พอจบงานแต่ง น้าชายเราก็ขอคุยกับแม่
น้า:ไม่เอามันไปได้มั้ย
แม่:นั้นลูกพี่นะ ไปอยู่กับพี่อ่ะดีแล้ว
น้า:เค้าจะรักหลาน ได้เท่าพวกกูมั้ย
แม่:เอ้า ก็เค้าบอกอยากได้ลูกสาว ก็ต้องรักสิ
ยาย:ถ้าไปแล้วบ่ต้องกับมาอีก
เราเห็นยายพูดคำนั่นเรานี่น้ำตาไหลเลย คิดว่ายายไม่รักเราแล้วหรอ ยายหันมามองเรา แล้วก็บอกเราเบาๆ
ยาย:ไปอยู่กับเค้าก็ทำตัวดีๆเด้อ อย่าไปสร้างปัญหาให้เค้า
พอยายพูดจบ ยายก็ปาดน้ำตาเดินหนีไป ใจเราตอนนั่นคิด ทำไมแม่ไม่ถามเราสักคำว่าเราอยากไปมั้ย มันใช่สิ่งที่เราต้ิงการห่ือเปล่า หรือเราเป็นเด็กเลยไม่มีสิทธิพูดอะไรออกไป