สวัสดีครับนี่คือกระทู้แรกของผม เรื่องราวของผมถ้าอ่านแล้วคงเหมือนละครไปหน่อยแต่นี่คือเรื่องจริงครับ ผมอายุ 24 ปี เรียนจบปริญญามาปีกว่าๆ ทำงานออฟฟิตเงินเดือน 18K เกิดที่กทม.ครับ ค่าที่พักเลยไม่มีเพราะอยู่กับพ่อแม่ เงินเดือนผมก็มีหนี้กยศ.ที่ต้องใช้แล้วก็ช่วยพ่อแม่บ้างตามสมควร ผมมีแฟนคนนึงครับอายุ 26 ปี คบกันมา 3 ปีแล้ว วันนึงผมไปบ้านแฟนแล้วพ่อแม่เขาถามว่าอยากแต่งงานไหม ให้เวลา 6 เดือนหามา 1 ล้าน ผมอึ้งสิครับเพราะไม่ได้ทันตั้งตัวเลย ผมพยายามบอกเหตุผลเขาไปเขาก็ไม่สนครับ ถ้าหาไม่ได้ก็เลิกไป แฟนผมเองบอกว่าเขาก็อายุเยอะแล้วอยากแต่งงาน ผมเองตกในภาวะเครียดครับแต่ก็จะทำให้เต็มที่ละกันผมมองในแง่ดีว่าเขาดูความพยายาม ผมทำงานหนักมากครับ 7 วันแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอน จนใกล้ถึงเวลาครบกำหนดมีวันนึงที่ผมป่วยหนักเพราะนอนน้อย แม่ผมต้องคอยดูแลเช็ดตัวให้ส่วนพ่อออกไปทำงาน แล้วผมก็แอบได้ยินพ่อแม่คุยกันครับว่า
พ่อ : ลูกเป็นไงบ้าง
แม่ : ดีขึ้นแล้วล่ะ ฉันเป็นห่วงลูกอ่ะต้องมาทำงานหนักๆแบบนี้
พ่อ : พวกเราจะช่วยลูกดีไหม
แม่ : ก็ดีนะ ฉันเองก็ไม่อยากให้ลูกต้องทำงานหนัก
ผมรู้สึกแย่ครับ ที่ต้องพาให้พ่อแม่เป็นห่วง พอจะถึงเวลาผมเลยคิดว่าคงต้องทำแบบนี้แหละ เป็นไงก็เป็นกัน พอจะถึงเวลาพ่อแม่ผมบอกว่าเอาเงินตรงนี้ไปก่อนนะลูก พ่อแม่ยังไงก็ไม่ทิ้งลูกหรือปล่อยให้ลูกลำบากหรอก จนครบกำหนด พ่อแฟนกับแฟนมาบ้านผมครับแต่แม่เขาไม่มา
พ่อแฟน : ไหนล่ะ เงินล้าน
ผม : ผมหาไม่ได้ครับ ได้มาไม่กี่แสนเอง
พ่อแฟน : แค่นี้หาไม่ได้ ไม่มีความพยายามเลย แบบนี้จะเอาปัญญาที่ไหน มาเลี้ยงดูลูกสาวพ่อ
พ่อกับแม่ผมงงไปพักนึงครับที่ผมไม่ยอมเอาเงินที่พ่อกับแม่ให้
ผม : ผมจะยอมเลิกครับ เพราะถ้าจะให้ผมเอาเงินพ่อแม่มาเป็นค่าสินสอดผมคงทำไม่ได้ ผมทนดูไม่ได้หรอกครับถ้าจะให้พ่อแม่ต้องมาเดือดร้อนเพราะเป็นห่วงผมและจริงๆผมเองก็ยังไม่พร้อมด้วย ภาระทางบ้านก็ยังมี
พ่อแฟน : ดีละ ไม่มีอนาคตแบบนี้อย่ามายุ่งกับลูกสาวพ่อเลย แสดงว่าไม่ได้รักจริงตั้งแต่แรก เงินจะเลี้ยงลูกสาวเขายังไม่มี ไม่มีพ่อแม่คนไหนอยากให้ลูกไปลำบากหรอก
ผม : จริงครับ พ่อแม่ผมเองก็คงคิดแบบนั้น ท่านเองก็ไม่อยากให้ผมลำบาก ผมยอมถูกมองว่าไม่รักจริง ดีกว่าถูกมองว่าทำตัวให้พ่อแม่เดือดร้อนครับ
แฟน : งั้นเราคงต้องจบกันแค่นี้แหละนะ
ผมก็ได้แต่ยิ้มแล้วให้เขากลับไป พ่อแม่ผมก็ไม่รู้จะพูดไร พอเขาออกกันไป พ่อแม่ถามผมว่า ทำไมบอกไปแบบนั้นล่ะลูก
ผม : ผมทนไม่ได้หรอกครับที่จะต้องเห็นพ่อแม่ต้องลำบากหาเงินมาให้อีก ที่ผ่านมาพ่อแม่ให้ผมมามากพอแล้ว
พ่อ : แต่ลูกก็รักเขานิ
ผม : รักครับ แต่ผมก็ต้องรักครอบครัวผมด้วย ผมไม่โกรธพ่อแฟนหรอกครับ พ่อเขาไม่ผิดเลยเขาคงรักลูกเขา ถ้าเราทำให้เขาสบายไม่ได้ผมว่าปล่อยเขาไปดีกว่า ดีกว่าเอาเขามาลำบากกับเราด้วย
แม่ :เขาคงไม่อยากให้ลูกเขามาลำบากนั่นแหละลูก ทำใจนะ ลูกเองก็ยังมีภาระที่ต้องดิ้นรน
ผม : จริงๆหนี้สินเขามีเยอะนะครับแม่ กยศ.สมัยเรียนแฟนผมก็กู้
แม่ : อันนี้ปล่อยไปเถอะ จากนี้ไปมันเรื่องของเขาแล้ว เศร้าไหมเนี่ย
ผม : ก็มีบ้างครับ (น้ำตาไหล)
พ่อ : ไม่เป็นไรนะลูก ยังมีพ่อแม่อยู่ข้างๆนะ
ผม : ผู้ชายร้องไห้นี่อ่อนแอมากสินะ
พ่อ : ผู้ชายก็คนนะลูก ใครมองยังไงก็ช่างมันเหอะ คนเราร้องไห้ทุกคน เกิดมาวันแรกก็ร้องกันแล้ว
เหตุการณ์นี้ผ่านมาสักระยะนึงแล้วครับ ผมเลยอยากเอามาแชร์ ตอนนี้พอทำใจได้แล้วแหละครับ ส่วนตัวไม่ได้โกรธทางพ่อแม่แฟนเก่าเลยเพราะเขารักลูกเขาก็อยากหาคนที่ทำให้ลูกเขาสบาย เลยอยากให้เจอผู้ชายที่เลี้ยงเขาได้เพราะพ่อแม่ผมเองก็ไม่อยากให้ผมลำบากเหมือนกัน ท่านเองก็อยากให้ผมเจอผู้หญิงดีๆไม่ใช่มาเกาะเรากิน จากเรื่องราวนี้ที่ผมเล่าไปใครจะมองว่าผม loser หรือไม่รักจริงยังไงผมก็ไม่ว่าอะไรครับเพราะทุกคนล้วนมีมุมมองของตนเอง และที่ผมยอมเลิกไม่ใช่ว่าไม่รักหรอกครับ ผมรักผมพยายามเต็มที่แล้วแต่ผมคงทนไม่ได้ที่ต้องให้พ่อแม่มาลำบากด้วยเท่านั้นเองครับ ^^
เพิ่งเลิกกับแฟนครับ
พ่อ : ลูกเป็นไงบ้าง
แม่ : ดีขึ้นแล้วล่ะ ฉันเป็นห่วงลูกอ่ะต้องมาทำงานหนักๆแบบนี้
พ่อ : พวกเราจะช่วยลูกดีไหม
แม่ : ก็ดีนะ ฉันเองก็ไม่อยากให้ลูกต้องทำงานหนัก
ผมรู้สึกแย่ครับ ที่ต้องพาให้พ่อแม่เป็นห่วง พอจะถึงเวลาผมเลยคิดว่าคงต้องทำแบบนี้แหละ เป็นไงก็เป็นกัน พอจะถึงเวลาพ่อแม่ผมบอกว่าเอาเงินตรงนี้ไปก่อนนะลูก พ่อแม่ยังไงก็ไม่ทิ้งลูกหรือปล่อยให้ลูกลำบากหรอก จนครบกำหนด พ่อแฟนกับแฟนมาบ้านผมครับแต่แม่เขาไม่มา
พ่อแฟน : ไหนล่ะ เงินล้าน
ผม : ผมหาไม่ได้ครับ ได้มาไม่กี่แสนเอง
พ่อแฟน : แค่นี้หาไม่ได้ ไม่มีความพยายามเลย แบบนี้จะเอาปัญญาที่ไหน มาเลี้ยงดูลูกสาวพ่อ
พ่อกับแม่ผมงงไปพักนึงครับที่ผมไม่ยอมเอาเงินที่พ่อกับแม่ให้
ผม : ผมจะยอมเลิกครับ เพราะถ้าจะให้ผมเอาเงินพ่อแม่มาเป็นค่าสินสอดผมคงทำไม่ได้ ผมทนดูไม่ได้หรอกครับถ้าจะให้พ่อแม่ต้องมาเดือดร้อนเพราะเป็นห่วงผมและจริงๆผมเองก็ยังไม่พร้อมด้วย ภาระทางบ้านก็ยังมี
พ่อแฟน : ดีละ ไม่มีอนาคตแบบนี้อย่ามายุ่งกับลูกสาวพ่อเลย แสดงว่าไม่ได้รักจริงตั้งแต่แรก เงินจะเลี้ยงลูกสาวเขายังไม่มี ไม่มีพ่อแม่คนไหนอยากให้ลูกไปลำบากหรอก
ผม : จริงครับ พ่อแม่ผมเองก็คงคิดแบบนั้น ท่านเองก็ไม่อยากให้ผมลำบาก ผมยอมถูกมองว่าไม่รักจริง ดีกว่าถูกมองว่าทำตัวให้พ่อแม่เดือดร้อนครับ
แฟน : งั้นเราคงต้องจบกันแค่นี้แหละนะ
ผมก็ได้แต่ยิ้มแล้วให้เขากลับไป พ่อแม่ผมก็ไม่รู้จะพูดไร พอเขาออกกันไป พ่อแม่ถามผมว่า ทำไมบอกไปแบบนั้นล่ะลูก
ผม : ผมทนไม่ได้หรอกครับที่จะต้องเห็นพ่อแม่ต้องลำบากหาเงินมาให้อีก ที่ผ่านมาพ่อแม่ให้ผมมามากพอแล้ว
พ่อ : แต่ลูกก็รักเขานิ
ผม : รักครับ แต่ผมก็ต้องรักครอบครัวผมด้วย ผมไม่โกรธพ่อแฟนหรอกครับ พ่อเขาไม่ผิดเลยเขาคงรักลูกเขา ถ้าเราทำให้เขาสบายไม่ได้ผมว่าปล่อยเขาไปดีกว่า ดีกว่าเอาเขามาลำบากกับเราด้วย
แม่ :เขาคงไม่อยากให้ลูกเขามาลำบากนั่นแหละลูก ทำใจนะ ลูกเองก็ยังมีภาระที่ต้องดิ้นรน
ผม : จริงๆหนี้สินเขามีเยอะนะครับแม่ กยศ.สมัยเรียนแฟนผมก็กู้
แม่ : อันนี้ปล่อยไปเถอะ จากนี้ไปมันเรื่องของเขาแล้ว เศร้าไหมเนี่ย
ผม : ก็มีบ้างครับ (น้ำตาไหล)
พ่อ : ไม่เป็นไรนะลูก ยังมีพ่อแม่อยู่ข้างๆนะ
ผม : ผู้ชายร้องไห้นี่อ่อนแอมากสินะ
พ่อ : ผู้ชายก็คนนะลูก ใครมองยังไงก็ช่างมันเหอะ คนเราร้องไห้ทุกคน เกิดมาวันแรกก็ร้องกันแล้ว
เหตุการณ์นี้ผ่านมาสักระยะนึงแล้วครับ ผมเลยอยากเอามาแชร์ ตอนนี้พอทำใจได้แล้วแหละครับ ส่วนตัวไม่ได้โกรธทางพ่อแม่แฟนเก่าเลยเพราะเขารักลูกเขาก็อยากหาคนที่ทำให้ลูกเขาสบาย เลยอยากให้เจอผู้ชายที่เลี้ยงเขาได้เพราะพ่อแม่ผมเองก็ไม่อยากให้ผมลำบากเหมือนกัน ท่านเองก็อยากให้ผมเจอผู้หญิงดีๆไม่ใช่มาเกาะเรากิน จากเรื่องราวนี้ที่ผมเล่าไปใครจะมองว่าผม loser หรือไม่รักจริงยังไงผมก็ไม่ว่าอะไรครับเพราะทุกคนล้วนมีมุมมองของตนเอง และที่ผมยอมเลิกไม่ใช่ว่าไม่รักหรอกครับ ผมรักผมพยายามเต็มที่แล้วแต่ผมคงทนไม่ได้ที่ต้องให้พ่อแม่มาลำบากด้วยเท่านั้นเองครับ ^^