คือผมเป็นเกย์ ลูกคนเดียว แล้วพอบอกให้แม่รู้ ตอนแรกแม่ก็ค่อนข้างไม่เชื่อครับ ยังไงก็คิดว่าผมแค่สับสน
คือผมไม่ออกสาวน่ะครับ และก็ยังพอมีอารมณ์บ้างถ้าได้เห็นผู้หญิงโป๊เปลือย แต่ผมไม่ได้รักครับ ไม่มีทางให้ความรักผู้หญิงได้เท่าชายแม้คนอื่นๆ แต่แม่ก็ยังคิดว่ายังไงลูกก็ยังมีเมียได้อยู่ กว่าจะปรับความเจ้าใจกับแม่ได้ก็สองปีครับเพื่อให้แม่รู้ว่าผมไม่ได้ชอบผู้หญิงจริงๆ
ตอนแรกก็คิดว่าแม่จะเข้าใจดี แต่พอหลังๆมา ตาป่วย แล้วทางบ้านก็ต้องมีการจัดสรรให้ลูกหลานไปดูแลเวียนกันไป แต่ลูกหลานหลายคนก็มีเวลาให้ไม่มากเพราะแต่ละคนต้องทำงาน แต่ก็พอประคับประคองได้อยู่ แต่แล้วความพีคคือแม่มักจะพูดย้ำๆว่า "เนี่ย ตาป่วยต้องไปเฝ้าเขาไม่ให้เค้าเหงาเข้าใจไหมลูก นี่ขนาดมีลูกหลานเยอะนะ ยังไม่ค่อยมีเวลาจะไปดูแลกันเลย นี่ถ้าไม่มีลูกหลานนะก็ไม่มีใครดูแล"
ผมก็เลยมักจะมีการถกเถียงประเด็นนี้ครับ คือผมไม่ได้อยากอยู่คนเดียวเหมือนกัน แยากสร้างครอบครัว สร้างอาณาจักรของตัวเองเหมือนกัน ทางเดียวที่เกย์ไทยในยุคนี้ต้องทำคือผมอยากหาแฟนฝรั่ง แล้วก็อุ้มบุญครับ ฟังดูก็เหมือนฝันไกล แม่ผมก็บอกว่าอย่าคิดว่าชีวิตจะสวยหรูเสมอ ผมเองก็เข้าใจว่าแม่ไม่อยากให้ผมหวังสูง เพราะพอตกลงมามันเจ็บ แต่จะให้ทำไงได้ ในเมื่อหนทางผมมีแค่นี้ ผมเรียนด้านภาษาอังกฤษ อยากไปทำงานกรุงเทพ ผลักดันตัวเองให้ได้เจอคนที่จะมีความคิดเดียวกับผม อย่างน้อยก็เกย์ที่คิดจะสร้างคู่ชีวิตในแบบที่ไม่ต้องแคร์ใคร
บางทีเราอาจมีโอกาสได้เจอคนที่ดี ถ้าเราเอาตัวเองไปอยู่ในสังคมที่ดี ผมเองก็เป็นคนคบเพื่อนดีนะครับ แต่แม่ก็วางอนาคตของผมในแบบของแม่ แม่เป็นคนสุขภาพไม่ค่อยดี อยากให้ทำงานอยู่กับบ้าน เป็นครูตามโรงเรียนแถวบ้านไป แล้วหาสอนพิเศษเอารายได้เสริม แต่คุณเชื่อไหมครับ สังคมโรงเรียนแถวบ้านต่างจังหวัด จะยอมรับผมได้มากแค่ไหน หรือผมต้องปิดตัวเองตลอดไป แค่ทุกวันนี้เรียนมหาลัยทุกก็ไม่มีใครคิดว่าผมเป็นเกย์เลย มีแต่คิดว่าหน้าอย่างคงลูกสองแล้ว ทั้งๆที่ความจริงผมไม่เคยเลยด้วยซ้ำ ผมแค่อยากมีใครสักคนเป็นเพื่อน เป็นคู่ชีวิต แต่ที่พยายามจะเข้ามาก็รู้เลยว่ามีแต่ต้องการเรื่องอย่างว่า แบ่งรุกแบ่งรับบ้าบอไร้สาระ สิ่งเหล่านี้ยิ่งตอกย้ำว่าสังคมต่างจังหวัดมันได้เปิดรับอะไรขนาดนั้น คนเป็นเกย์ก็หากินกันไปเรื่อย ผมเลยตั้งใจเรียนให้ดี สร้างโปรไฟล์ให้ตัวเองจนได้ทุนไปดูงานต่างประเทศถึงสองครั้ง ที่ทำมาก็เพราะให้ตัวเองได้อยู่ในสังคมดีๆ สังคมเปิดกว้างจริงๆ ใจจริงอยากเรียนเมืองเนอกเลยด้วยซ้ำ แต่นี่แค่ไปทำงานแม่ยังไม่อยากให้ไปเลย ผมเข้าใจว่าแม่สุขภาพไม่ได้ พ่อก็ต้องทำงานใช้หนี้ แต่ผมไม่ได้จะทิ้งพ่อแม่นะครับ อยากแค่อยากสร้างโปรไฟล์ตัวเองให้ดี และก็อยากมีคู่ชีวิตที่ดีก็เท่านั้น ผมอาจจะอายุไม่มากเท่าไหร่ ก็อยู่มหาลัยปีสี่แล้ว แต่คิดเรื่องอนาคตไว้ไกลมาก คิดไว้ว่าอยากมีเพื่อนคู่คิด เพื่อนคู่ใจ และก็จะไม่มีวันทิ้งพ่อแม่ ซึ่งผมก็อยากให้ท่านเข้าใจ แต่ทุกวันนี้แม่ก็ย้ำเสมอว่า "เพศนี้หาคู่ชีวิตมันยาก ทำใจไว้บ้าง" นี่ยังไม่รวมที่ย้ำอีกนะเรื่องตอนแก่จะไม่มีคนดูแล บางทีผมก็สงสัยว่าแม่ต้องการอะไร อยากให้ผมรู้สึกยังไง ทั้งที่เคยบอกไปแล้วว่าที่แม่พูดออกมาผมไม่มีความสุข รู้สึกว่าชีวิตไร้ค่า
ทุกวันนี้ก็ใช้ชีวิตแบบหวาดหวั่น แต่ไม่บอกให้แม่หรือพ่อรู้ เพราะบอกไปแม่หาว่ากลัวแต่จะไม่มีเรื่องแบบนี้ล่ะเนาะ ทำไมไม่คิดเรื่องสร้างฐานะก่อน ทำไมไม่คิดเรื่องดูแลพ่อแม่ ตอบแทนพระคุณท่านขณะที่ยังมีชีวิตอยู่ คือสำหรับผมเรื่องตอบแทนพระคุณมันแน่นอนอยู่แล้ว แต่แม่ไม่ให้โอกาสผมไปเจอสังคมที่พอจะมีตัวเลือกให้ผมได้เลย แล้ววันนึงถ้าพ่อแม่ไม่อยู่แล้วผมจะอยู่ยังไง อยู่คนเดียวไม่มีใครดูแลแบบที่เค้าบอกหรอ สรุปแล้ว ในมโนภาพของท่านคือ ลูกเป็นเกย์ ยังไงก็ต้องอยู่คนเดียว แบบนี้หรอ ผมเห็นที่เมืองนอกพ่อแม่เป็นเดือดเป็นร้อนดั้นด้นผลักดันจนรัฐบาลอเมริกาไฟเขียวให้เพศเดียวกันแต่งงานกันได้ พ่อแม่มีความสุขเมื่อเห็นลูกเป็นฝั่งเป็นฝา แต่ที่แม่ผมทำน่ะคือผมค่อนข้างเคลือบแคลง แกให้เหตุผลว่ากลัวผมพลาด กลัวเรื่องโรค และแกก็ย้ำเสมอว่าลูกต้องรวยนะ เพราะเพศพวกนี้สุดท้ายก็ต้องซื้อความรัก ผมเหลือใจมากกับสิ่งที่แม่พูดออกมาแต่ละอย่าง
สรุปว่าผมเป็นเกย์แล้วแย่ขนาดนั้นเลยใช่ไหม แล้วอีกอย่าง ผมอยากรู้ว่าแม่รักผมจริง หรือแค่พยายามตะล่อมให้ผมกลับใจ เฮ้อออ ผมเหนื่อยยยย ผมไม่อยากหลอกผู้หญิง อันที่จริงตอนนี้ก็มีผู้หญิงชอบผมอยู่ แต่ผมสงสารเค้าผมอยากให้เขามีสามีเป็นชายแท้ที่รักเค้าจริงๆ ผมเคยบอกเค้าไปแล้วว่าเป็นอะไร ตอนแรกก็หายไป แต่พอตอนหลังก็เหมือนกลับมา ช่วยฟังผมระบายและหาทางออกด้วยนะครับ คือผม สับ โสนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน
ผมเป็นเกย์ แล้วแม่พูดแบบนี้ควรรู้สึกยังไงครับ ????
คือผมไม่ออกสาวน่ะครับ และก็ยังพอมีอารมณ์บ้างถ้าได้เห็นผู้หญิงโป๊เปลือย แต่ผมไม่ได้รักครับ ไม่มีทางให้ความรักผู้หญิงได้เท่าชายแม้คนอื่นๆ แต่แม่ก็ยังคิดว่ายังไงลูกก็ยังมีเมียได้อยู่ กว่าจะปรับความเจ้าใจกับแม่ได้ก็สองปีครับเพื่อให้แม่รู้ว่าผมไม่ได้ชอบผู้หญิงจริงๆ
ตอนแรกก็คิดว่าแม่จะเข้าใจดี แต่พอหลังๆมา ตาป่วย แล้วทางบ้านก็ต้องมีการจัดสรรให้ลูกหลานไปดูแลเวียนกันไป แต่ลูกหลานหลายคนก็มีเวลาให้ไม่มากเพราะแต่ละคนต้องทำงาน แต่ก็พอประคับประคองได้อยู่ แต่แล้วความพีคคือแม่มักจะพูดย้ำๆว่า "เนี่ย ตาป่วยต้องไปเฝ้าเขาไม่ให้เค้าเหงาเข้าใจไหมลูก นี่ขนาดมีลูกหลานเยอะนะ ยังไม่ค่อยมีเวลาจะไปดูแลกันเลย นี่ถ้าไม่มีลูกหลานนะก็ไม่มีใครดูแล"
ผมก็เลยมักจะมีการถกเถียงประเด็นนี้ครับ คือผมไม่ได้อยากอยู่คนเดียวเหมือนกัน แยากสร้างครอบครัว สร้างอาณาจักรของตัวเองเหมือนกัน ทางเดียวที่เกย์ไทยในยุคนี้ต้องทำคือผมอยากหาแฟนฝรั่ง แล้วก็อุ้มบุญครับ ฟังดูก็เหมือนฝันไกล แม่ผมก็บอกว่าอย่าคิดว่าชีวิตจะสวยหรูเสมอ ผมเองก็เข้าใจว่าแม่ไม่อยากให้ผมหวังสูง เพราะพอตกลงมามันเจ็บ แต่จะให้ทำไงได้ ในเมื่อหนทางผมมีแค่นี้ ผมเรียนด้านภาษาอังกฤษ อยากไปทำงานกรุงเทพ ผลักดันตัวเองให้ได้เจอคนที่จะมีความคิดเดียวกับผม อย่างน้อยก็เกย์ที่คิดจะสร้างคู่ชีวิตในแบบที่ไม่ต้องแคร์ใคร
บางทีเราอาจมีโอกาสได้เจอคนที่ดี ถ้าเราเอาตัวเองไปอยู่ในสังคมที่ดี ผมเองก็เป็นคนคบเพื่อนดีนะครับ แต่แม่ก็วางอนาคตของผมในแบบของแม่ แม่เป็นคนสุขภาพไม่ค่อยดี อยากให้ทำงานอยู่กับบ้าน เป็นครูตามโรงเรียนแถวบ้านไป แล้วหาสอนพิเศษเอารายได้เสริม แต่คุณเชื่อไหมครับ สังคมโรงเรียนแถวบ้านต่างจังหวัด จะยอมรับผมได้มากแค่ไหน หรือผมต้องปิดตัวเองตลอดไป แค่ทุกวันนี้เรียนมหาลัยทุกก็ไม่มีใครคิดว่าผมเป็นเกย์เลย มีแต่คิดว่าหน้าอย่างคงลูกสองแล้ว ทั้งๆที่ความจริงผมไม่เคยเลยด้วยซ้ำ ผมแค่อยากมีใครสักคนเป็นเพื่อน เป็นคู่ชีวิต แต่ที่พยายามจะเข้ามาก็รู้เลยว่ามีแต่ต้องการเรื่องอย่างว่า แบ่งรุกแบ่งรับบ้าบอไร้สาระ สิ่งเหล่านี้ยิ่งตอกย้ำว่าสังคมต่างจังหวัดมันได้เปิดรับอะไรขนาดนั้น คนเป็นเกย์ก็หากินกันไปเรื่อย ผมเลยตั้งใจเรียนให้ดี สร้างโปรไฟล์ให้ตัวเองจนได้ทุนไปดูงานต่างประเทศถึงสองครั้ง ที่ทำมาก็เพราะให้ตัวเองได้อยู่ในสังคมดีๆ สังคมเปิดกว้างจริงๆ ใจจริงอยากเรียนเมืองเนอกเลยด้วยซ้ำ แต่นี่แค่ไปทำงานแม่ยังไม่อยากให้ไปเลย ผมเข้าใจว่าแม่สุขภาพไม่ได้ พ่อก็ต้องทำงานใช้หนี้ แต่ผมไม่ได้จะทิ้งพ่อแม่นะครับ อยากแค่อยากสร้างโปรไฟล์ตัวเองให้ดี และก็อยากมีคู่ชีวิตที่ดีก็เท่านั้น ผมอาจจะอายุไม่มากเท่าไหร่ ก็อยู่มหาลัยปีสี่แล้ว แต่คิดเรื่องอนาคตไว้ไกลมาก คิดไว้ว่าอยากมีเพื่อนคู่คิด เพื่อนคู่ใจ และก็จะไม่มีวันทิ้งพ่อแม่ ซึ่งผมก็อยากให้ท่านเข้าใจ แต่ทุกวันนี้แม่ก็ย้ำเสมอว่า "เพศนี้หาคู่ชีวิตมันยาก ทำใจไว้บ้าง" นี่ยังไม่รวมที่ย้ำอีกนะเรื่องตอนแก่จะไม่มีคนดูแล บางทีผมก็สงสัยว่าแม่ต้องการอะไร อยากให้ผมรู้สึกยังไง ทั้งที่เคยบอกไปแล้วว่าที่แม่พูดออกมาผมไม่มีความสุข รู้สึกว่าชีวิตไร้ค่า
ทุกวันนี้ก็ใช้ชีวิตแบบหวาดหวั่น แต่ไม่บอกให้แม่หรือพ่อรู้ เพราะบอกไปแม่หาว่ากลัวแต่จะไม่มีเรื่องแบบนี้ล่ะเนาะ ทำไมไม่คิดเรื่องสร้างฐานะก่อน ทำไมไม่คิดเรื่องดูแลพ่อแม่ ตอบแทนพระคุณท่านขณะที่ยังมีชีวิตอยู่ คือสำหรับผมเรื่องตอบแทนพระคุณมันแน่นอนอยู่แล้ว แต่แม่ไม่ให้โอกาสผมไปเจอสังคมที่พอจะมีตัวเลือกให้ผมได้เลย แล้ววันนึงถ้าพ่อแม่ไม่อยู่แล้วผมจะอยู่ยังไง อยู่คนเดียวไม่มีใครดูแลแบบที่เค้าบอกหรอ สรุปแล้ว ในมโนภาพของท่านคือ ลูกเป็นเกย์ ยังไงก็ต้องอยู่คนเดียว แบบนี้หรอ ผมเห็นที่เมืองนอกพ่อแม่เป็นเดือดเป็นร้อนดั้นด้นผลักดันจนรัฐบาลอเมริกาไฟเขียวให้เพศเดียวกันแต่งงานกันได้ พ่อแม่มีความสุขเมื่อเห็นลูกเป็นฝั่งเป็นฝา แต่ที่แม่ผมทำน่ะคือผมค่อนข้างเคลือบแคลง แกให้เหตุผลว่ากลัวผมพลาด กลัวเรื่องโรค และแกก็ย้ำเสมอว่าลูกต้องรวยนะ เพราะเพศพวกนี้สุดท้ายก็ต้องซื้อความรัก ผมเหลือใจมากกับสิ่งที่แม่พูดออกมาแต่ละอย่าง
สรุปว่าผมเป็นเกย์แล้วแย่ขนาดนั้นเลยใช่ไหม แล้วอีกอย่าง ผมอยากรู้ว่าแม่รักผมจริง หรือแค่พยายามตะล่อมให้ผมกลับใจ เฮ้อออ ผมเหนื่อยยยย ผมไม่อยากหลอกผู้หญิง อันที่จริงตอนนี้ก็มีผู้หญิงชอบผมอยู่ แต่ผมสงสารเค้าผมอยากให้เขามีสามีเป็นชายแท้ที่รักเค้าจริงๆ ผมเคยบอกเค้าไปแล้วว่าเป็นอะไร ตอนแรกก็หายไป แต่พอตอนหลังก็เหมือนกลับมา ช่วยฟังผมระบายและหาทางออกด้วยนะครับ คือผม สับ โสนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน