เรา เรียนจบเเล้ว ต้องการมีชีวิตเป็นของตัวเอง เเต่ทำไม่ได้ เพราะเเม่ห้ามไปไหน ยกเว้นงานที่จังหวัดตัวเอง ( อยู่ตจว.) เเต่มันไม่ใช่เเค่ทำงาน หมายถึงว่ามันรวมถึงชีวิตเราด้วย ที่จะต้องถูกกำหนดทุกอย่าง โดยเเม่บอกว่า ถ้าเราไปทำงานที่อื่น จะตัดเเม่ตัดลูก เเละด่าต่างๆนาๆ
ซึ่งเมื่อตอนเราอยู่ ม.ปลาย เเม่บอกว่าขอให้เรียนจบ จะทำยังไงกับชีวิตก็ได้ (พอจบม.ปลาย เรามาเรียนมหาลัยในกทม.)
เดิมสมัยเรียน เราเป็นเด็กที่ค่อยข้างมีบุคลิกเเย่ หน้าตาอมทุกข์ ไม่กล้าเเสดงออก เรามักมีปัญหากับครอบครัวเป็นประจำ โดยเป็นปัญหาที่ใหญ่โตตลอด โดนตี เเม้กระทั่งเรื่องเล็กๆ เช่น เราตักข้าวให้เเม่กิน เเต่ข้าวมันเป็นก้อน เเม่ก็ปาจานข้าวทิ้ง / เเม่มารับหน้า รร เราหาเเม่ไม่เจอ เดินเลยรถเเม่ที่จอดไว้ ก็โดนเเม่ตบ ทำให้ไม่อยากอยู่บ้านเลย
กลุ่มเพื่อนนัดกันไปดูหนัง เเม่มักจะบอกว่า ไปทำไม ไปเเล้วได้อะไร ตลอดตั้งเเต่เรียนมาที่อาศัยอยู่กับครอบครัว จะไม่เคยได้ไปไหนเลย ไปห้าง เเม่ก็ต้องเป็นคนไปส่ง เราจึงมักโดดเรียนเป็นประจำ ผลการเรียนเเย่ เเละคิดตลอดว่า ถ้าเข้ามหาลัย จะไปเที่ยวนู่นนี่ ที่วัยวุ่นทั่วไป ไปกัน
พอเข้ามหาลัย เพื่อนๆชอบไปเที่ยวกลางคืน ตามประสาเด็กมหาลัย เรากลับไปนับครั้งได้ ตั้งเเต่ ปี1-4 เรากลับค้นพบตัวเองว่าไม่ใช่ทางที่คิดไว้ ผลการเรียนเพิ่มขึ้น อยู่มหาลัยกลายเป็นเด็กเรียนดี ไม่นอกลู่นอกทางมาก เเละไม่ค่อยกลับบ้านที่ ตจว. บุคลิกภาพที่ติดมาจากม.ปลาย ส่งผลถึง มหาลัย เราไม่สามารถ พรีเซนต์หน้าห้องได้ เราตั้งใจ เตรียมตัวอย่างมาก เเต่เมื่อจับไมค์จะมีอาการ มือสั่น น้ำตาไหล โดยอัตโนมัติ
เเละ อื่นๆ เช่น อารมณ์รุนเเรง เป็นต้น พอปี3 ก็เริ่มอาการดีขึ้นเรื่อยๆ (ระหว่างเรียนมีพบหมอ รักษาโรคซึมเศร้า เเพนิค)
จนปัจจุบันกลับมาอยู่บ้าน นานวัน อาการเก่าๆเริ่มกลับมา จากคนอารมณ์ดี กลายเป็นคนเเก้ปัญหาไม่ได้ เริ่มกลับไปเป็นเราคนเดิมอีกครั้ง
เเม่มักจะด่าทอเราเป็นประจำ ด้วยถ้อยคำรุนเเรงมากก พอเราอยากไปทำงานที่อื่น เเม่ก็ไม่ให้ไป โดยอกว่า จะตัดเเม่ตัดลูก คอยดูว่ากูจะเป็นยังไง
จนเราหาทางออกกับชีวิตไม่ได้เเล้ว เราหนีไปเลยได้ไหม เครียดจนอยากตายเเล้ว อยู่บ้านโดนด่าทุกวัน ไม่ว่าจะกิน นอน เดิน นั่ง เราควรทำไง ?
เราควรทำยังไงกับ ทางเลือกชีวิตของเราดี
ซึ่งเมื่อตอนเราอยู่ ม.ปลาย เเม่บอกว่าขอให้เรียนจบ จะทำยังไงกับชีวิตก็ได้ (พอจบม.ปลาย เรามาเรียนมหาลัยในกทม.)
เดิมสมัยเรียน เราเป็นเด็กที่ค่อยข้างมีบุคลิกเเย่ หน้าตาอมทุกข์ ไม่กล้าเเสดงออก เรามักมีปัญหากับครอบครัวเป็นประจำ โดยเป็นปัญหาที่ใหญ่โตตลอด โดนตี เเม้กระทั่งเรื่องเล็กๆ เช่น เราตักข้าวให้เเม่กิน เเต่ข้าวมันเป็นก้อน เเม่ก็ปาจานข้าวทิ้ง / เเม่มารับหน้า รร เราหาเเม่ไม่เจอ เดินเลยรถเเม่ที่จอดไว้ ก็โดนเเม่ตบ ทำให้ไม่อยากอยู่บ้านเลย
กลุ่มเพื่อนนัดกันไปดูหนัง เเม่มักจะบอกว่า ไปทำไม ไปเเล้วได้อะไร ตลอดตั้งเเต่เรียนมาที่อาศัยอยู่กับครอบครัว จะไม่เคยได้ไปไหนเลย ไปห้าง เเม่ก็ต้องเป็นคนไปส่ง เราจึงมักโดดเรียนเป็นประจำ ผลการเรียนเเย่ เเละคิดตลอดว่า ถ้าเข้ามหาลัย จะไปเที่ยวนู่นนี่ ที่วัยวุ่นทั่วไป ไปกัน
พอเข้ามหาลัย เพื่อนๆชอบไปเที่ยวกลางคืน ตามประสาเด็กมหาลัย เรากลับไปนับครั้งได้ ตั้งเเต่ ปี1-4 เรากลับค้นพบตัวเองว่าไม่ใช่ทางที่คิดไว้ ผลการเรียนเพิ่มขึ้น อยู่มหาลัยกลายเป็นเด็กเรียนดี ไม่นอกลู่นอกทางมาก เเละไม่ค่อยกลับบ้านที่ ตจว. บุคลิกภาพที่ติดมาจากม.ปลาย ส่งผลถึง มหาลัย เราไม่สามารถ พรีเซนต์หน้าห้องได้ เราตั้งใจ เตรียมตัวอย่างมาก เเต่เมื่อจับไมค์จะมีอาการ มือสั่น น้ำตาไหล โดยอัตโนมัติ
เเละ อื่นๆ เช่น อารมณ์รุนเเรง เป็นต้น พอปี3 ก็เริ่มอาการดีขึ้นเรื่อยๆ (ระหว่างเรียนมีพบหมอ รักษาโรคซึมเศร้า เเพนิค)
จนปัจจุบันกลับมาอยู่บ้าน นานวัน อาการเก่าๆเริ่มกลับมา จากคนอารมณ์ดี กลายเป็นคนเเก้ปัญหาไม่ได้ เริ่มกลับไปเป็นเราคนเดิมอีกครั้ง
เเม่มักจะด่าทอเราเป็นประจำ ด้วยถ้อยคำรุนเเรงมากก พอเราอยากไปทำงานที่อื่น เเม่ก็ไม่ให้ไป โดยอกว่า จะตัดเเม่ตัดลูก คอยดูว่ากูจะเป็นยังไง
จนเราหาทางออกกับชีวิตไม่ได้เเล้ว เราหนีไปเลยได้ไหม เครียดจนอยากตายเเล้ว อยู่บ้านโดนด่าทุกวัน ไม่ว่าจะกิน นอน เดิน นั่ง เราควรทำไง ?