คือเป็นคนที่ถูกเพื่อนสนิทหักหลังตั้งแต่อยู่ ม.2 เทอม2 และตอนนั้นโครตไม่มีเพื่อนเลยจนได้พบกับเพื่อนเก่า2คนนั้น ซึ่งเราก็คบเป็นเพื่อนกันมาแค่ปีเดียวที่เรียนห้องด้วย พอมาขึ้นม.3เพื่อน2คนนั้นก็ได้ย้ายไปเรียนที่อื่น และมันก็ทำให้เราเหลือตัวคนเดียวอีกครั้ง จนเราเข้าไปหาเพื่อนกลุ่มหนึ่งซึ่งพวกเขามี3คนด้วยเห็นนึกถึงกลุ่มตัวเองเหมือนกัน เลยขอพวกเขาเข้ากลุ่มด้วย แต่แล้วอดีตก็ซ้ำรอยถูกหักหลังเช่นเคย เราทนอยุ่คนเดี่ยวจนจบม.3 เลยตัดสินใจบอกแม่ว่าม.4ขอต่อที่อื่นน่ะแม่ แม่ก็บอกว่าเรียนที่ไหนก็เหมือนกันนั้นแหละแค่เราอย่าไปสนใจพวกเขา และเมื่อแม่เราพูดยังนั้นเราก็เลยต้องตามใจแม่เลยเรียนต่อที่เดิม พอขึ้นม.4 เทอมตอนนั้นเราป่วยเราเลยไปหาหมอและหมอก็ได้บอกว่าเราอาจจะเป็นโรคซึมเศร้า ตลอดนั้นมาเวลาเราเจอเหตุการณ์เดิมๆคือถูกหักหลังอาการของเราก็คล้ายจะกำเริบคือการเศร้ามากคิดมากอยากทำลายเข้าของที่อยู่ตรงหน้า เราจะบอกว่าตอนนี้เราเหนื่อยมากแล้วที่ต้องทนกับเพื่อนในห้องที่ชอบตีสองหน้าในการใช้ประโยน์ชจากเรา แต่พอเราหมดประโยน์ชก็พอกันด่าพากันนินทาทั้งหลับหลังและซึ่งๆหน้า ความรู้สึกมันโครตเหนื่อยอ่ะ เหนื่อยจริงๆที่จะทนกับพวกเพื่อน
ตอนนี้เราก็เรียนอยู่ม.5เทอม2แล้ว เลยอยากใช้เวลาที่เหลือ1ปีตอนอยู่ม.6นั้นให้มีความสุขที่สุดไม่ใช่ต้องค่อยเจอเหตุการณ์เดิมๆคำพูดคำด่าเดิมๆมันเจ็บและเหนื่อยมาก จริงๆเราก็ไม่ได้ไปยุ่งกับพวกเขาน่ะ พวกเขานั้นแหละที่ชอบเขามาหาเราตอนที่ต้องการผลประโยน์ชจากเรา
ย้าย รร.ตอนที่กำลังจะขึ้น ม.6 มันจะดีกับเรามั้ย?