อยากรู้ว่าความคิดของแต่ละคนนี่ใช้เวลานานแค่ไหน ถึงจะรู้ว่าที่ทำไปทั้งหมดที่ผ่านมา
ไม่มีความหมายความสำคัญต่อคนในองค์กรเลย เหมือนเป็นคนที่รู้ตัวช้าและยังมีความเชื่อ
แต่ที่ผ่านมาในตลอดระยะเวลาหลายปี ทำไปก็ไม่มีใครเห็นค่าในตัวเรา ทุ่มเทไปแค่ไหนก็ไม่สำคัญ
หวังฝากอนาคตชีวิตไว้ก็ไร้ความหมาย เหมือนอยู่ที่ตรงไหนก็ไม่มีใครสนใจ
ที่ผ่านมาก็แค่ได้แต่รอ แต่กลับพบความจริงที่ดูเหมือนว่าเขามองข้ามเราไป
กลายเป็นคนที่ถูกลืม(ไม่แน่ใจว่าตั้งใจหรือโดยไม่ตั้งใจ) แต่ในความรู้สึกนั้นมันพูดไม่ออกเลย
เหมือนเขาไม่เห็นความสำคัญเรา ที่ใช้เวลาอยู่ร่วมงานมานานเกือบ 5 ปี
-คำถาม- (ที่หลายคนอยากจะรู้)
-ที่ทำงานอยู่ทุกวันนี้ มีความสุขหรือไม่
ตอบ=มีความสุขมาก ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรักและชอบ
ถ้าไม่นับเรื่องการที่ไม่มีใครสนใจและให้ความสำคัญเรา
-แล้วอยู่มาได้อย่างไร ทำงานร่วมงานกับคนที่ไม่ให้ความสำคัญเราเนี่ย
ตอบ=ในกลุ่มฝ่ายที่ทำอยู่ มีเพียง2คน แต่อีกคนretireไป2ปีที่แล้ว ตอนนี้เลยทำอยู่คนเดียว
ติดต่อฝ่ายอื่นในองค์กรก็เดินเรื่องเอง ติดต่องานข้างนอกหรือออกลุยงานก็ออกไปด้วยตัวเองคนเดียว
ระยะเวลาคือการทดสอบบทพิสูจน์ในการทำหน้าที่ แต่นี่คิดดูว่าเหมือนมันจะนานเกินไปแล้วล่ะ
นานมั้ย ที่กว่าจะรู้ตัวว่าสุดท้ายแล้วก็ไม่มีใครรักและสนใจ
ไม่มีความหมายความสำคัญต่อคนในองค์กรเลย เหมือนเป็นคนที่รู้ตัวช้าและยังมีความเชื่อ
แต่ที่ผ่านมาในตลอดระยะเวลาหลายปี ทำไปก็ไม่มีใครเห็นค่าในตัวเรา ทุ่มเทไปแค่ไหนก็ไม่สำคัญ
หวังฝากอนาคตชีวิตไว้ก็ไร้ความหมาย เหมือนอยู่ที่ตรงไหนก็ไม่มีใครสนใจ
ที่ผ่านมาก็แค่ได้แต่รอ แต่กลับพบความจริงที่ดูเหมือนว่าเขามองข้ามเราไป
กลายเป็นคนที่ถูกลืม(ไม่แน่ใจว่าตั้งใจหรือโดยไม่ตั้งใจ) แต่ในความรู้สึกนั้นมันพูดไม่ออกเลย
เหมือนเขาไม่เห็นความสำคัญเรา ที่ใช้เวลาอยู่ร่วมงานมานานเกือบ 5 ปี
-คำถาม- (ที่หลายคนอยากจะรู้)
-ที่ทำงานอยู่ทุกวันนี้ มีความสุขหรือไม่
ตอบ=มีความสุขมาก ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรักและชอบ
ถ้าไม่นับเรื่องการที่ไม่มีใครสนใจและให้ความสำคัญเรา
-แล้วอยู่มาได้อย่างไร ทำงานร่วมงานกับคนที่ไม่ให้ความสำคัญเราเนี่ย
ตอบ=ในกลุ่มฝ่ายที่ทำอยู่ มีเพียง2คน แต่อีกคนretireไป2ปีที่แล้ว ตอนนี้เลยทำอยู่คนเดียว
ติดต่อฝ่ายอื่นในองค์กรก็เดินเรื่องเอง ติดต่องานข้างนอกหรือออกลุยงานก็ออกไปด้วยตัวเองคนเดียว
ระยะเวลาคือการทดสอบบทพิสูจน์ในการทำหน้าที่ แต่นี่คิดดูว่าเหมือนมันจะนานเกินไปแล้วล่ะ