เรื่องราวชีวิต ของผมตั้งแต่เด็กจนถึงวัยรุ่น

ผมเป็นวัยรุ่น อายุ (16 จะเข้า 17 ) ผมเป็นคนไม่เอาไหน เพราะผมต้อง ใช่ชีวิตอยู่แบบคนเดียวในครอบครัว ผมมีพี่น้อง 3คน ผมเป็นคนสุดท้อง เพราะเกิดเรื่องที่พัธยา ที่ผมอายุได้ชัก 10 ปี พ่อแม่และญาติพี่น้องผม พากันไปเทียว ผมเห็นพี่ขี่จักยานต์ ไปไหนไม่รู้ ผมเลยวิ่งตาม เพราะความเป็นเด็ก แลัวพี่ผมก็ขี่จักยานต์เข้าซอยใกล้ๆ ผมวิ่งไม่ทัน ผมเลยจะกลับที่พัก มันอยู่ใกล้มาก แต่เหมือนมีอะไรมาบังตา ผมเล่ยเห็นเป็นตึกหลายๆตึกตั้งเต็ม แต่ที่ตรงนั้น มันเป็นสนามหญ้า ผมเลยเดินกลับซอยไป พร้อมน้ำตา แลัวมีคนใจดีแถวนั้น เรียกตำรวจมาช่วยหาพ่อแม่ ผมเลยได้ไปนอนอยู่โรงพัก คืน 1 ก่อนวันรุ่งขึ้นตำรวจก็พาผมหาพ่อแม่เจอ ผมก็ได้กลับบ้าน บ้านเกิดผมอยู่ที่ (สุรินทร์) ตั้งแต่นั้นมาผมก็รู้สึกเหมือนอยู่ตัวคนเดียว ไปโรงเรียนก็ต้องเดินกับเอง เสื้อผ้าก็ใช้ต่อจากพี่ การบ้านผมก็ต้องทำคนเดียวไม่มีคนช่วย เพราะผมชินแลัวมั้ง ผมเป็นคนคิดอะไรได้เร็วแต่ก็ลืมเร็ว เรียนรู้อะไรเร็วแต่ทำไม่ค่อยได้ พี่ชายกับพี่สาวโดนเลี้ยงอยากดี แต่กับผม ต้องใช้ชีวิตแบบเงียบไม่มีความสุข ก่อนไปเรียนพ่อแม่แค่ให้เงินแลัวไปส่งแค่นี้ ตอนกลับก็ต้องเดินกับเอง โรงเรียนกับบ้านผมอยู่ไม่ไกลมาก ไม่รู้สิผมมั้งที่คิดว่าไม่ไกล เพราะมันห่างแค่ 3 กิโล เอง เป็นเพราะผมเดินจนชินแลัวมั้ง ตั้งแต่ ป.3 จนถึง ม.1 แลัวงานมันเกิดผมก็ไม่ได้จัดสักครั้งตั้งแต่เกิดเรื่องที่พัทยา พี่ชายพี่สาวผมจัดเป็นประจำทุกปี ผมได้แค่เศษเค้กแลัวก็ขนมเล็กน้อยๆ ก่อนจะแยกตัวออกห่างจากงานเลี้ยง ผมเป็นคนเข้าสังคมยาก เพราะมันติดเรื่องที่ต้องอยู่คนเดียวตั้งแต่เด็ก ผมเลยไม่จะมีเพื่อนสักเท่าไร ผมเป็นคนที่ชอบจินตนาการ หาเรื่องต่างๆมาคิดรอบตัวไม่ให้เหงา แลัวก็ใช้ชีวิตมาได้จนถึงปัจจุบันนี้
#นี้และเรื่องราวชีวิตของผมที่มันไม่มีอะไรดี