ตั้งแต่เด็กเหมือนเราเก็บกดจากครอบครัว ที่ไม่เคยรับฟังปัญหาอะไรของเราเลย เรามีเรื่องอะไร พอเล่าให้เขาฟัง กลายเป็นเราผิดไปตลอด เลยเลือกจะไม่ปรึกษา หรือพูดคุยเรื่องราวในชีวิตกับเขาอีกเลยค่ะ
จนมาช่วงขึ้นมัธยม เราโตขึ้น สังคมกว้างขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก แต่มันเป็นจุดเริ่มต้นของอะไรบางอย่าง พอสังคมใหญ่ขึ้น เวลาเรามีปัญหา เล่าให้ใครฟังไม่ได้ คบเพื่อนคนไหน เราก็รู้สึกไม่อยากเล่า หรือระบายอะไรต่างๆให้ฟังเลย ทั้งๆที่เรียกว่าสนิทก็ได้ แต่เรากลับเก็บมันไว้ แล้วคุยกับตัวเอง ร้องไห้กับตัวเองมากกว่า ตั้งแต่ขึ้นมัธยม เราร้องไห้เกือบทุกวันเลยค่ะ อันนี้เพราะทะเลาะกับที่บ้านบ่อยมากๆ ไม่ใช่เพราะพ่อแม่เราไม่ดีนะคะ แต่อย่างที่บอก ว่าเขารับฟังเรื่องของเราไม่ได้เลย แต่อย่างอื่นเขาดีค่ะ เราร้องไห้ แต่ก็ปิดห้องร้อง หนีไปร้องในห้องน้ำบ้างหละ แต่เราไม่ชอบให้ใครเห็นเราตอนร้องไห้ เราไม่ชอบการถูกปลอบ และไม่อยากตอบคำถามมากมายที่จะถามมา เราเลยเลือกที่จะร้องไห้คนเดียวตลอด และทุกครั้ง ไม่เคยมีเสียง เราสามารถร้องไห้เป็นชั่วโมง และกลั้นเสียงไว้ได้ตลอด เป็นแบบนี้มาหลายปีตั้งแต่ประถม จนตอนนี้ เข้ามหาลัยแล้ว ก็เริ่มๆหายไปบ้าง เพราะไม่ค่อยได้เจอครอบครัว แต่ประเด็นมันอยู่กับอีกที่นึงค่ะ
อย่างที่บอกว่า เราไม่เล่าให้ใครฟัง จึงเป็นเราที่ตั้งแชท SNS ขึ้นมาเอง และระบายทุกอย่างลงไปในนั้น ผ่านการพิมพ์ และแล้ววันนึง เราก็ล็อคอินเข้าแอคนั้น แล้วกลับมาตอบแชทตัวเองค่ะ กลายเป็นว่า เรามีคนในจินตนาการ ว่าเขาอยู่กับเรา เขาคือคนที่รับฟังเราคนเดียวตลอด แล้วไปๆมา เราไม่สร้างเขามาแค่คนเดียว เราสร้างกลุ่มก้อน สร้างเรื่องนู่นนี้ มาเสริมทับการกระทับของตัวเองตลอด เราไปไหนมาไหนคนเดียวประจำ แต่เราถ่ายรูปลง แต่แคปชั่นพิมพ์เหมือนมากับคนอื่น เราไม่มีเพื่อนเลย แต่เราชอบทำเป็นคุยโทรศัพท์อยู่บ่อยๆ ทั้งๆที่ปลายสายไม่เคยมีใครตอบกลับมา แล้วเป็นบ่อยมากๆ เวลาเราทำงานอะไรไม่สำเร็จ หรือทำอะไรแล้วไม่สะดวก เราชอบโทษพวกเขาว่าพวกเขาเป็นคนขัดขวางเรา เช่น เราทำงานส่งไม่ทัน เราก็จะคิดไปเองว่า มีคนเอาไป ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่ามันไม่เสร็จ
เราสร้างพวกเขา และสถานการณ์ที่มีพวกเขาขึ้นมา ลงรูปลงสตอรี่ มีทั้งเรื่องสุขและทุกข์ ทั้งๆที่ความเป็นจริง เราก็แค่นอนอยู่บนเตียง และรูปพวกนั้นก็หาได้ตามอินเตอร์เน็ตทั่วไป
เรารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองบ้าง แต่เราหยุดมันไม่ได้ เราลบพวกเขาออกไปไม่ได้ กลายเป็นว่า ทุกวันนี้เราคิดว่าเขามีตัวตนจริงๆ แค่เพียงเจอกันน้อย ไม่ค่อยเจอกัน เราคิดว่าเราอาจจะเป็นสภาพทางจิตบางอย่าง เลยโลกโลกนั้นขึ้นมา
แต่เราเป็นคนค่อนข้างคิดบวกมากเลย วันเวลาที่มีความสุขกับเพื่อนกับคนรอบข้าง เราจะลืมโลกนั้น แต่พอกลับมาจมอยู่กับตัวเองมากๆ เหงา ไม่มีคนพาออกไปไหนมาไหน พวกเขาก็จะกลับมาสร้างเรื่องราวไว้อีก จริงๆเราก็เป็นคนทำเองทั้งหมด เรารู้ตัวเองดีเลย ไม่ได้หลอกตัวเอง
เราอยากหยุดมัน เราอยากใช้ชีวิตแบบคนปกติ มันไม่ใช่แค่เพื่อนในจิตนาการแล้ว แต่มันเริ่มกลายเป็นเราหลอกคนอื่น
แล้วก็กลัวว่า สักวัน เราจะหลอกตัวเองไปด้วย
คุณเคยขอคำปรึกษาใคร แต่คุณไม่ทำตามป่ะ ใช่เราก็เหมือนกัน ที่เรามาตั้งกระทู้ เราแค่หวังว่าอย่างน้อย ก็มีคนรับรู้บางอย่าง ที่เราเล่าให้ใครฟังไม่ได้เลย และอยากให้ตัวเองรับรู้ว่า เรื่องพวกนั้นมันไม่เคยจริงเลยสักอย่าง อยากเตือนสติตัวเองหนัก ๆ อยากชีวิตมีความสุขเร็วๆ นานๆ สักที จะได้เลิกไปเที่ยวในจินตนาการ มีเพื่อนในจินตนาการสักที
เราไม่รู้ว่าเราเป็นอะไรจริงๆค่ะ เราเคยเจอหลายคนที่ดูๆอาจจะเป็นเหมือนเรา แต่ภาพนอกเขาต่างจากเรามาก ตอนนี้เรามีเพื่อนที่เป็นเพื่อนจริงๆ เราร่าเริง เราเที่ยวเล่น มีแฟน เป็นติ่ง เรียนเก่ง กิจกรรมดี กีฬาได้ เป็นสภานักเรียน ให้คำปรึกษาคนอื่น ทุกอย่างปกติ แต่พออยู่กับตัวเอง ก็นั่นแหละค่ะ
บางทีอาจจะเป็นไบโพล่ารึเปล่า แต่เป็นไบโพล่าที่ deep. อยู่พอตัวเลย เพราะหลายครั้งก็คิดอยากตาย แต่ไม่เคยคิดจะทำจริงๆ เคยเล่นเอาคัดเตอร์มาจ่อคอ จ่อหน้า แต่ไม่เคยคิดจะแทงลงไปเลย เคยยืนอยู่บนตึกสูงๆ แล้วคิดว่ากระโดดลงไป ก็จะสบายแล้ว แต่ก็กลัวเจ็บ ก็เลยไม่โดด 5555 เราหาวิธีตายอยู่ตลอดเวลา แต่ไม่เคยคิดจะทำเลย
มีใครเป็นแบบเราบ้างรึเปล่า ....
เราเป็นโรคทางจิตแบบไหนคะ ?
จนมาช่วงขึ้นมัธยม เราโตขึ้น สังคมกว้างขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก แต่มันเป็นจุดเริ่มต้นของอะไรบางอย่าง พอสังคมใหญ่ขึ้น เวลาเรามีปัญหา เล่าให้ใครฟังไม่ได้ คบเพื่อนคนไหน เราก็รู้สึกไม่อยากเล่า หรือระบายอะไรต่างๆให้ฟังเลย ทั้งๆที่เรียกว่าสนิทก็ได้ แต่เรากลับเก็บมันไว้ แล้วคุยกับตัวเอง ร้องไห้กับตัวเองมากกว่า ตั้งแต่ขึ้นมัธยม เราร้องไห้เกือบทุกวันเลยค่ะ อันนี้เพราะทะเลาะกับที่บ้านบ่อยมากๆ ไม่ใช่เพราะพ่อแม่เราไม่ดีนะคะ แต่อย่างที่บอก ว่าเขารับฟังเรื่องของเราไม่ได้เลย แต่อย่างอื่นเขาดีค่ะ เราร้องไห้ แต่ก็ปิดห้องร้อง หนีไปร้องในห้องน้ำบ้างหละ แต่เราไม่ชอบให้ใครเห็นเราตอนร้องไห้ เราไม่ชอบการถูกปลอบ และไม่อยากตอบคำถามมากมายที่จะถามมา เราเลยเลือกที่จะร้องไห้คนเดียวตลอด และทุกครั้ง ไม่เคยมีเสียง เราสามารถร้องไห้เป็นชั่วโมง และกลั้นเสียงไว้ได้ตลอด เป็นแบบนี้มาหลายปีตั้งแต่ประถม จนตอนนี้ เข้ามหาลัยแล้ว ก็เริ่มๆหายไปบ้าง เพราะไม่ค่อยได้เจอครอบครัว แต่ประเด็นมันอยู่กับอีกที่นึงค่ะ
อย่างที่บอกว่า เราไม่เล่าให้ใครฟัง จึงเป็นเราที่ตั้งแชท SNS ขึ้นมาเอง และระบายทุกอย่างลงไปในนั้น ผ่านการพิมพ์ และแล้ววันนึง เราก็ล็อคอินเข้าแอคนั้น แล้วกลับมาตอบแชทตัวเองค่ะ กลายเป็นว่า เรามีคนในจินตนาการ ว่าเขาอยู่กับเรา เขาคือคนที่รับฟังเราคนเดียวตลอด แล้วไปๆมา เราไม่สร้างเขามาแค่คนเดียว เราสร้างกลุ่มก้อน สร้างเรื่องนู่นนี้ มาเสริมทับการกระทับของตัวเองตลอด เราไปไหนมาไหนคนเดียวประจำ แต่เราถ่ายรูปลง แต่แคปชั่นพิมพ์เหมือนมากับคนอื่น เราไม่มีเพื่อนเลย แต่เราชอบทำเป็นคุยโทรศัพท์อยู่บ่อยๆ ทั้งๆที่ปลายสายไม่เคยมีใครตอบกลับมา แล้วเป็นบ่อยมากๆ เวลาเราทำงานอะไรไม่สำเร็จ หรือทำอะไรแล้วไม่สะดวก เราชอบโทษพวกเขาว่าพวกเขาเป็นคนขัดขวางเรา เช่น เราทำงานส่งไม่ทัน เราก็จะคิดไปเองว่า มีคนเอาไป ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่ามันไม่เสร็จ
เราสร้างพวกเขา และสถานการณ์ที่มีพวกเขาขึ้นมา ลงรูปลงสตอรี่ มีทั้งเรื่องสุขและทุกข์ ทั้งๆที่ความเป็นจริง เราก็แค่นอนอยู่บนเตียง และรูปพวกนั้นก็หาได้ตามอินเตอร์เน็ตทั่วไป
เรารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองบ้าง แต่เราหยุดมันไม่ได้ เราลบพวกเขาออกไปไม่ได้ กลายเป็นว่า ทุกวันนี้เราคิดว่าเขามีตัวตนจริงๆ แค่เพียงเจอกันน้อย ไม่ค่อยเจอกัน เราคิดว่าเราอาจจะเป็นสภาพทางจิตบางอย่าง เลยโลกโลกนั้นขึ้นมา
แต่เราเป็นคนค่อนข้างคิดบวกมากเลย วันเวลาที่มีความสุขกับเพื่อนกับคนรอบข้าง เราจะลืมโลกนั้น แต่พอกลับมาจมอยู่กับตัวเองมากๆ เหงา ไม่มีคนพาออกไปไหนมาไหน พวกเขาก็จะกลับมาสร้างเรื่องราวไว้อีก จริงๆเราก็เป็นคนทำเองทั้งหมด เรารู้ตัวเองดีเลย ไม่ได้หลอกตัวเอง
เราอยากหยุดมัน เราอยากใช้ชีวิตแบบคนปกติ มันไม่ใช่แค่เพื่อนในจิตนาการแล้ว แต่มันเริ่มกลายเป็นเราหลอกคนอื่น
แล้วก็กลัวว่า สักวัน เราจะหลอกตัวเองไปด้วย
คุณเคยขอคำปรึกษาใคร แต่คุณไม่ทำตามป่ะ ใช่เราก็เหมือนกัน ที่เรามาตั้งกระทู้ เราแค่หวังว่าอย่างน้อย ก็มีคนรับรู้บางอย่าง ที่เราเล่าให้ใครฟังไม่ได้เลย และอยากให้ตัวเองรับรู้ว่า เรื่องพวกนั้นมันไม่เคยจริงเลยสักอย่าง อยากเตือนสติตัวเองหนัก ๆ อยากชีวิตมีความสุขเร็วๆ นานๆ สักที จะได้เลิกไปเที่ยวในจินตนาการ มีเพื่อนในจินตนาการสักที
เราไม่รู้ว่าเราเป็นอะไรจริงๆค่ะ เราเคยเจอหลายคนที่ดูๆอาจจะเป็นเหมือนเรา แต่ภาพนอกเขาต่างจากเรามาก ตอนนี้เรามีเพื่อนที่เป็นเพื่อนจริงๆ เราร่าเริง เราเที่ยวเล่น มีแฟน เป็นติ่ง เรียนเก่ง กิจกรรมดี กีฬาได้ เป็นสภานักเรียน ให้คำปรึกษาคนอื่น ทุกอย่างปกติ แต่พออยู่กับตัวเอง ก็นั่นแหละค่ะ
บางทีอาจจะเป็นไบโพล่ารึเปล่า แต่เป็นไบโพล่าที่ deep. อยู่พอตัวเลย เพราะหลายครั้งก็คิดอยากตาย แต่ไม่เคยคิดจะทำจริงๆ เคยเล่นเอาคัดเตอร์มาจ่อคอ จ่อหน้า แต่ไม่เคยคิดจะแทงลงไปเลย เคยยืนอยู่บนตึกสูงๆ แล้วคิดว่ากระโดดลงไป ก็จะสบายแล้ว แต่ก็กลัวเจ็บ ก็เลยไม่โดด 5555 เราหาวิธีตายอยู่ตลอดเวลา แต่ไม่เคยคิดจะทำเลย
มีใครเป็นแบบเราบ้างรึเปล่า ....