ขอเลิกไม่ใช่เพราะไม่รัก แต่มันไปกันไม่รอดจริงๆ

ตามกระทู้เก่าๆ ที่ผมเคยโพสไป เราทะเลาะกันมาหลายต่อหลายครั้ง ด้วยเรื่องใหญ่ๆ
คือเรื่องงาน เขาเป็นคนทำงานไม่ทน คือแต่ละที่ไม่เกิน 2-4 เดือนจนไม่มีเงินเก็บ ส่วนทางผมเองก็ชอบบังคับให้ไปหางานทำ
เนื่องจากความเป็นห่วงในอนาคตของคู่เรา และตัวเขาเอง ซึ่งพยายามปรับตัวกันคุยกันแล้วหลายครั้ง จนสุดท้ายผมเองยื่นคำขาดว่า
ถ้าออกจากงานเพราะขี้เกียจ หรือเป็นความผิดของเขาเองเราต้องแยกย้ายกันแล้วนะ ผมไม่รู้จะช่วยเขายังไงแล้ว
     ในที่สุดมันก็เกิดขึ้นอีกจนได้ ผมเลยตัดสินใจบอกเลิกเขาจริงๆจังๆ ในใจผมไม่ได้อยากจะเลิกกันเลยผมรักเขามากๆ แต่
อยู่กันไปก็ทะเลาะกันเรื่องงานทุกวัน จนคิดว่าลองยุติความสัมพันธ์ เผื่อเขาจะได้โตเป็นผู้ใหญ่มากกว่านี้ บางทีอยู่ด้วยกัน
เขาอาจจะคิดว่า ไม่ต้องทำงานหรืออกจากงานก็ไม่เห็นเป็นอะไรเพราะอาจมีผมคอยช่วยอยู่ก็ได้
     ตอนนี้เราแยกกันอยู่แล้ว เขาไม่มีบ้านเป็นของตัวเองเพราะครอบครัวเขาลำบากต้องไปอยู่บ้านย่าของเขาซึ่งไม่รู้ว่าทางบ้านย่าเขาจะให้เขาอยู่ได้นานแค่ไหน ผมเป็นห่วงเขามากที่ผ่านมาเวลามีปัญหาอะไร เขาจะมีผมคอยช่วยเป็นที่พึ่งให้เขาได้ ตอนนี้แยกกันแล้วกลัวเขาจะอยู่ไม่ได้ไม่รู้เขาจะทำยังไงต่อ
เมื่อไม่มีผมคอยช่วย ได้แต่เป็นห่วงจนไม่มีอารมณ์จะทำอะไร
     ในเรื่องอื่นๆนอกจากเรื่องงาน หรือเรื่องอนาคตที่ไปคนละทาง ผมกับเขาเข้ากันได้ดีมาก เขาคอยดูแลผมในเรื่องเล็กๆน้อยๆที่เขาพอจะทำได้
เสียดายจริงๆที่เจอคนดีๆ แต่ในเรื่องงาน เรื่องอนาคตเราไปคนละเส้นทางกัน ผมตัดสินใจถูกไหมครับให้เขาไปลองใช้ชีวิตของเขาเองดู
ถ้าหากวันนึงเขายืนได้ด้วยตัวเอง ค่อยกลับมาพบกันใหม่ ผมเป็นห่วงเขาครับ
    ถ้าเธอมาอ่านเจอ อยากบอกเธอว่าไม่ใช่ไม่รักเธอนะ แต่เราสองคนพยายามดึง รั้งกันมาจนไม่รู้จะไปต่อยังไงดี
รักเธอที่สุด มีโอกาสไว้มาเจอกันใหม่นะ ขอให้เธอโชคดีในทางที่เธอเลือก ในทางที่เธออยากจะทำ