เป็นแนวคิดที่โหดร้ายสุดๆ ไปเลยเนอะ 5555 เอาเป็นว่าลองมาดีเบตแนวคิดนี้กันดีกว่าค่ะ คิดว่าถูกก็ว่าไปตามถูก คิดว่าผิดก็ว่าไปตามผิด ไม่ว่ากันเนอะ จขกท ยินดีรับทุกความคิดเห็น
แนวคิดนี้มีอยู่ในหัวเราสักพักแล้วค่ะ ต้องเกริ่นก่อนเนอะว่าเราเป็นนักศึกษาที่ก็เพิ่งผ่านระบบการสอบคัดเลือก TCAS (ซึ่งโหดมากกก ก.ไก่ล้านตัว) มา มุมมองที่จะกล่าวต่อไปนี้ก็จะเป็นมุมมองของนักศึกษาคนหนึ่งนะคะ
เรามองว่าโลกนี้มันเต็มไปด้วยการแข่งขัน และการแข่งขันคือการคัดคน เอาคนที่มีคุณภาพ (หรือที่เรียกว่า 'คนเก่ง' ) ไว้ และคนที้ไม่มีคุณภาพ (ที่อาจจะสอบไม่ติดด้วยเหตุผลบางประการ) ออกไป
การแข่งขันเริ่มต้นตั้งแต่ยังเป็นเด็กอนุบาลสาม (สอบเข้าโรงเรียนสาธิต) โตเข้า ม.1 ก็ต้องสอบแข่ง (สอบเข้าโรงเรียนดัง) พอขึ้น ม.6 ก็ต้องแข่งขันกันสอบเข้ามหาวิทยาลัย พบจบมหาวิทยาลัย การแข่งขันก็ยังไม่จบแค่นั้น มันยังเกิดขึ้นได้เรื่อยๆ ตั้งแต่ตอนเข้าทำงาน และตลอดชีวิตการทำงาน
พวกเราอาจต้องแข่งขันกันไปตลอดชีวิต ถ้าอยากไปได้ไกลกว่านี้ อยากขึ้นสู่ที่สูงมากกว่านี้ ก็ต้องตะเกียกตะกายกันไป
ดูเป็นเรื่องราวที่โหดร้าย แต่ใครหลายๆ คนก็ยังจ้องใช้ชีวิตในวงจนอันโหดร้ายแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ไม่มีวันสิ้นสุด ถ้าคุณอยู่ได้ ถ้าคุณชนะ คุณได้ไปต่อ ถ้าคุณอยู่ไม่ได้ คุณแพ้ คนอีกนับหมื่นนับพันคนก็พร้อมที่จะเหยียบคุณขึ้นไป
"ยิ่งสูงยิ่งหนาว" ประโยคนี้ท่าจะจริง แปลกเนอะ ยิ่งเราพยายามแข่งขัน พยายามปีนขึ้นสูงมากเท่าไหร่ กลับไม่เคยเจอยอดเขาสักที สิ่งที่เราเคยคิดว่าเป็นยอดเขา เป็นเป้าหมายของเรา แท้ที่จริงแล้วมันกลับเป็นเพียงจุดเล็กๆ จุดหนึ่งที่นำพาไปสู่การแข่งขันที่เข้มข้นและยากลำบากยิ่งกว่าเดิม
เราเคยเป็นเด็ก ม.ปลายคนหนึ่งที่ตั้งเป้าไว้ว่า "ฉันจะสอบเข้ามหาลัย" แล้วตอนนั้นเราก็พยายาม พยายามโดยไม่ถอย เวลาที่เราท้อ เราจะบอกกับตัวเองว่า "ถ้าติดมหาลัยเมื่อไหร่ เดี๋ยวเราคงสบาย ก็เราได้เรียนในคณะที่เราชอบนี่"
แล้วสุดท้ายพอเข้ามหาลัยมาจริง...อ้าว ไม่สบายเลยนี่หว่า 5555
เรายังต้องพยายามต่อไป แต่สิ่งหนึ่งที่เราคงโกหกตัวเองไม่ได้อีกต่อไปแล้วว่า "เดี๋ยวเรียนจบทำงานก็สบาย ก็เราได้ทำงานที่เราชอบนี่"
จริงๆ แอบสิ้นหวัง แต่ทำไงได้ ทุกอย่างยังต้องดำเนินต่อไปในทางของมัน
จบแล้วกับพาร์ทของ จขกท ใครมีความเห็นอะไรก็คอมเมนต์มาได้เลยนะคะ
'โลกใบนี้คือโรงงานอุตสาหกรรมขนาดใหญ่' ผู้คนคือสินค้าที่ต้องพยายามทำตัวให้มีคุณภาพเพื่อถูกคัดเลือก มาดีเบตแนวคิดนี้กันค่ะ
แนวคิดนี้มีอยู่ในหัวเราสักพักแล้วค่ะ ต้องเกริ่นก่อนเนอะว่าเราเป็นนักศึกษาที่ก็เพิ่งผ่านระบบการสอบคัดเลือก TCAS (ซึ่งโหดมากกก ก.ไก่ล้านตัว) มา มุมมองที่จะกล่าวต่อไปนี้ก็จะเป็นมุมมองของนักศึกษาคนหนึ่งนะคะ
เรามองว่าโลกนี้มันเต็มไปด้วยการแข่งขัน และการแข่งขันคือการคัดคน เอาคนที่มีคุณภาพ (หรือที่เรียกว่า 'คนเก่ง' ) ไว้ และคนที้ไม่มีคุณภาพ (ที่อาจจะสอบไม่ติดด้วยเหตุผลบางประการ) ออกไป
การแข่งขันเริ่มต้นตั้งแต่ยังเป็นเด็กอนุบาลสาม (สอบเข้าโรงเรียนสาธิต) โตเข้า ม.1 ก็ต้องสอบแข่ง (สอบเข้าโรงเรียนดัง) พอขึ้น ม.6 ก็ต้องแข่งขันกันสอบเข้ามหาวิทยาลัย พบจบมหาวิทยาลัย การแข่งขันก็ยังไม่จบแค่นั้น มันยังเกิดขึ้นได้เรื่อยๆ ตั้งแต่ตอนเข้าทำงาน และตลอดชีวิตการทำงาน
พวกเราอาจต้องแข่งขันกันไปตลอดชีวิต ถ้าอยากไปได้ไกลกว่านี้ อยากขึ้นสู่ที่สูงมากกว่านี้ ก็ต้องตะเกียกตะกายกันไป
ดูเป็นเรื่องราวที่โหดร้าย แต่ใครหลายๆ คนก็ยังจ้องใช้ชีวิตในวงจนอันโหดร้ายแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ไม่มีวันสิ้นสุด ถ้าคุณอยู่ได้ ถ้าคุณชนะ คุณได้ไปต่อ ถ้าคุณอยู่ไม่ได้ คุณแพ้ คนอีกนับหมื่นนับพันคนก็พร้อมที่จะเหยียบคุณขึ้นไป
"ยิ่งสูงยิ่งหนาว" ประโยคนี้ท่าจะจริง แปลกเนอะ ยิ่งเราพยายามแข่งขัน พยายามปีนขึ้นสูงมากเท่าไหร่ กลับไม่เคยเจอยอดเขาสักที สิ่งที่เราเคยคิดว่าเป็นยอดเขา เป็นเป้าหมายของเรา แท้ที่จริงแล้วมันกลับเป็นเพียงจุดเล็กๆ จุดหนึ่งที่นำพาไปสู่การแข่งขันที่เข้มข้นและยากลำบากยิ่งกว่าเดิม
เราเคยเป็นเด็ก ม.ปลายคนหนึ่งที่ตั้งเป้าไว้ว่า "ฉันจะสอบเข้ามหาลัย" แล้วตอนนั้นเราก็พยายาม พยายามโดยไม่ถอย เวลาที่เราท้อ เราจะบอกกับตัวเองว่า "ถ้าติดมหาลัยเมื่อไหร่ เดี๋ยวเราคงสบาย ก็เราได้เรียนในคณะที่เราชอบนี่"
แล้วสุดท้ายพอเข้ามหาลัยมาจริง...อ้าว ไม่สบายเลยนี่หว่า 5555
เรายังต้องพยายามต่อไป แต่สิ่งหนึ่งที่เราคงโกหกตัวเองไม่ได้อีกต่อไปแล้วว่า "เดี๋ยวเรียนจบทำงานก็สบาย ก็เราได้ทำงานที่เราชอบนี่"
จริงๆ แอบสิ้นหวัง แต่ทำไงได้ ทุกอย่างยังต้องดำเนินต่อไปในทางของมัน
จบแล้วกับพาร์ทของ จขกท ใครมีความเห็นอะไรก็คอมเมนต์มาได้เลยนะคะ