ผมอายุ18
พึ่งจบม.
ปลาย เป็นคนเรียนไม่เก่งแต่ขยันทำงานที่ครูสั่ง จบม.6
เกรด 3.73
รางวัลเรียนดีเหรียญทองแดง ครส.
โคตรภูมิใจ ดีใจได้แปปเดียวหลังจากนี้ก็เริ่มคิดหนักว่าเส้นทางชีวิตจะไปทางไหนดี ครูก็อยากเรียน ตำรวจก็อยากเป็น อยากมีหน้าที่การงานมั่นคง ก็เลยลองสมัครมหาลัยไปก่อนถ้าติดครูก็เรียน พยายามอ่านหนังสืออ่านทุกวันทำข้อสอบทุกวันจนกว่าจะคล่อง พอถึงวันสอบจริงแทบร้องไห้ที่อ่านมาทั้งหมดไม่ออกเลย นั่งดูติวเตอร์ติวคืนหมาหอนบ้างเก็งข้อสอบบ้างดูทั้งวันทั้งคืน พอมาเจอข้อสอบจริงทำได้บ้างไม่ได้บ้างวิชาที่มั่นใจแต่กับได้น้อย ก็ไม่คิดไรมากเราทำเต็มที่แล้วเราทำไม่ได้คนอื่นก็ทำไม่ได้เพราะปีนี้ข้อสอบยากขึ้นมากแต่ในทางกลับกันแม้ข้อสอบยากขึ้นแต่มีคนสอบได้คะแนนเยอะขึ้นมากกว่าปีแล้ว พอผลสอบออกมาเพื่อนนๆเราที่ไม่ได้อ่านหนังสือกินแต่เหล้าเอาแต่เที่ยวเล่นกับได้คะแนนเยอะกว่าเราทุกวิชา เพื่อนที่เราเคยติวให้บอกเคล็ดลับให้ก็ได้เยอะกว่า เพื่อนที่เกรดน้อยกว่าเราแต่ได้คะแนนเยอะกว่า เราก็แอบน้อยใจและผิดหวังในตัวเองที่พยายามมากขนาดนี้ยังทำไม่ได้ จากที่อยากเรียนคณะในฝันกับมหาลัยในฝันก็จบลง ผลประกาศออกมาว่า เสียใจด้วยท่านไม่ผ่านการคัดเลือก นี่ขนาดเรารอบคอบแล้วนะเลือกคณะสาขาที่คิดว่าเรามีโอกาสจะติดแต่ไม่ใช่อย่างงั้นปีนี้คนสมัครเยอะขึ้นที่นั่งน้อยลง รู้ไหมผมขาดคะแนนไปเท่าไรที่จะติดคณะนี้คนสุดท้าย ขาดไป 0.2 คะแนน ผมโคตรเสียดายเลย ก่อนหน้านี้ผมเคยมั่นใจว่าต้องติดแน่ๆคำณวนคะแนนมาดีแล้ว ทั้งไหว้พระขอพรก็แล้ว บนด้วย สรงน้ำพระอีก และที่สำคัญวันประกาศผลการคัดเลือกของมหาลัยเป็นวันเกิดแฟนผม ผมคิดว่าจะให้ของขวัญเขาคือการติดมหาลัยที่เดียวกันเพื่อเราจะได้อยู่กับเขาดูแลเขา คือแฟนผมเป็นรุ่นพี่ปี 1 ครับ คบกันตั้งแต่มัธยมเขารอผมมา 1 ปีเพื่อรอผมเข้ารั้วมหาลัยจะได้อยู่ด้วยกันเหมือนเดิมเพราะมหาลัยนี้ใกล้บ้านผมมากไม่ต้องนอนหอเลย แต่ผมไม่ติดมหาลัยครับ ผมเสียใจผิดหวังเคว้งเหมือนอกหักแต่เพื่อนๆในกลุ่มเดียวกันติดมหาลัยนี้กันหมดเลยผมก็รู้สึกเสียใจที่ทำตามสัญญาไม่ได้ แต่ผมก็บอกกับตัวเองว่าเราอย่ายอมแพ้ยังเหลืออีกรอบนึงเป็นโอกาสให้เราแต่รอบนี้เป็นการแข่งขันทั่วประเทศผมจะเอาไรไปสู้คะแนนก็น้อยคู่แข่งก็เยอะ ผมลองคำนวณคะแนนดูเพื่อมีหวัง แต่มันไม่มีเลยครับมันเหมือนฝันลมๆแล้งๆ ผมก็บอกกับแฟนว่าขอโทษที่ทำให้ไม่ได้เค้าคงต้องเรียนครูที่อื่นนะไกลหน่อย แต่แฟนผมโอเครครับเขาซัพพอร์ตผมตลอดไม่ว่าจะทำสำเร็จหรือไม่สำเร็จ พ่อแม่ผมก็ไม่ได้กดดันแต่ผมก็เสียใจที่ทำให้ท่านไม่ได้ พ่อแม่ก็เห็นตามเฟสบ้างที่ ผปค.อวดลูกตัวเองลงในเฟสลูกฉันติดคณะนี้อย่างนู้นอย่างนี่บ้าง ผมก็แอบคิดว่าพ่อแม่เราก็คงอยากอวดเราบ้างผมก็เลยอยากประสบความสำเร็จเร็วๆพ่อแม่ผมอายุก็จะ 60 กันแล้วอยากทำให้ท่านภูมิใจบ้าง
ผมก็เลยคิดเส้นทางใหม่เลยว่าถ้าเรียนครูจบมาสอบบรรจุติดไหมการแข่งขันก็สูงขึ้นเรื่อยๆ หรือยอมทิ้งการเรียนมหาลัยมาติวสอบตำรวจดี เห้อ ทั้ง 2 การแข่งขันสูงมากแต่มันแลกมากับความมั่นคงในอนาคตบางคนสอบเป็น3,4รอบก็ไม่ติด ที่บ้านผมไม่มีเงินขนาดที่ต้องไปเข้าโรงเรียนติวสอบผมก็เลยคิดไม่ออกว่าจะทำยังไงดี เลยตัดสินใจว่าจะเรียนครูไปด้วยและก็อ่านหนังสือสอบตำรวจไปด้วย เห้อ เหนื่อยจังไม่รุ้เด็ก 18 วัยเดียวกับผมเค้าคิดแบบนี้บ้างไหม แต่ผมโคตรห่วงพ่อแม่ห่วงแฟนเลยอยากรีบๆมีเงินมีหน้าที่จะได้ดูแลเขาเร็วๆ อยากประสบความสำเร็จในชีวิต บางครั้งก็อยากใช้ชีวิตวัยรุ่นเหมือนเพื่อนบ้างจัง เข้าร้านเหล้า เข้าผับเข้าบาร์ เที่ยวอย่างเดียวไม่สนใจอะไร แต่มหาลัยที่ผมจะเลือกเรียนมันอยู่นอกเมืองและต้องนอนหอในชื่อเสียงมหาลัยก็ไม่ค่อยดีมีแต่คนเหยียดเห้อออ
เพื่อบางคนไม่เชื่อว่าผมตั้งใจอ่านหนังสือจริง พูดแล้วก่เสียใจ
สับสนกับเส้นทางที่ตัวเองเลือก ตำรวจก็อยากเป็น ครูก็อยากเรียน มหาลัยที่อยากเข้าก็ไม่ติด (ระบายความในใจ)