ตกลงเรามีภาวะโรคซึมเศร้ารึปล่าว หรือแค่เครียดมาก ทำยังไงดีคะ?

คือช่วงหนึ่งเดือนมานี้เราเครียดมากค่ะมีทั้งปัญหาเรื่องเรียนและเรื่องครอบครัว(ที่ตอนนี้ดีขึ่นมาแล้ว)แล้วก็น่าจะเครียดสะสมมาตั้งแต่เด็กด้วยความกดดันจากหลายๆด้านตขกทอายุ 15 เรียนอยู ตปท ค่ะ คือชีวิตมันเครียดมากจนไม่รู้จะทำยังไงจากที่เคยเป็นที่มั่นใจในตัวเองมากก็กลายเป็นว่าไม่มั่นใจในตัวเองเท่าเมื่อก่อน รู้สึกเบื่อโลก เบื่อชีวิต (อีนนี้จริงๆเป็นมาเกือบปีแล้ว) แต่อาการอื่นๆมันพึ่งจะตามมาช่วงนี้ก็คือ รู้สึกว่าตัวเองไม่เก่ง ไม่ดีทำให้คนรอบข้างผิดหวัง รู้สึกผิดหวังในตัวเอง/ในชีวิต กลัวทำให้คนอื่นรู้สึกแย่หรือผิดหวัง เราเบื่อชีวิตมากรู้สึกว่าทำอะไรก็เบื่อไปหมด ไม่มีอะไรน่าสนใจ รู้สึกว่าทำไมไม่มีใครเข้าใจเราเลย มันไม่อยากทำอะไรเลย อยากนั่งเฉยๆ รู้สึกว่าการที่ต้องลุกมาทำอะไรซักอย่างมันเป็นเรื่องที่เหนื่อยและใช้พลังงานเยอะมาก แค่เห็นตารางเรียนหรือคิดว่าต้องไปเรียนก็รู้สึกแย่มาก ละก็รู้สึกว่าตัวเองพอกับชีวิตแล้วเหนื่อยมากเเล้ว จะไม่ทำอะไรแล้วมันไม่สนใจอะไรเเล้ว ไม่สนใจคนรอบข้างไม่สนใจใครหรืออะไรทั้งสิ้น อารมณ์แปรปรวนง่ายเดี๋ยวดีเดี๋ยวก็เศร้า เริ่มเรียนไม่รู้เรื่องเวลาใครพูดอะไรยาวๆมาเเล้วมันเหมือนจับใจความไม่ได้เหมือนมันไม่ได้ฟัง บ่นหรือพูดวนไปวนมาแล้วก็ไม่เขาใจว่าตัวเองพูดอะไรไปบ้าง เวลาใครถามอะไรก็จะบอกว่าไม่รู้เพราะมันจำไม่ได้ คือมันเหมือนไม่รู้จะเรียบเรียงความคิดคำพูดออกมายังไง สมองมันเบอลไปหมด ไม่มีสมาธิกับอะไรเลย เรากลายเป็นคนเซนซิทิฟขึ้นเยอะมากคิดอะไรนิดๆหน่อยๆก็จะร้องให้(จากที่เมื่อกอนไม่เคยเป็น)รู้สึกว่าเราเป็นภาระของคนอื่น เราไม่อยากให้ครอบครัวหรือคนรอบข้างรู้สึกแย่หรือผิดหวัง เราเหมือนทำให้ทุกคนวุ่นวายกันไปหมด เหนื่อยง่ายมากนอนทั้งวัน นอนทุกครั้งที่มีเวลาว่าง ปกติเรานอน4ทุ่มครึ่ง 5 ทุ่ม ตื่น 7 โมง แต่พอตื่นมาตอนเช้ารู้สึกเหมือนไม่ได้นอนเลยละก็ปวดหัวบ่อยมาก เรารู้สึกว่าเราเกลียดตัวเองตอนนี้มาก ทำไมเราเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ ทำไมเราถึงอ่อนแอ ทำไมไม่เข้มแข็งเหมือนเมื่อก่อน จากที่เคยทำทุกอย่างด้วยตัวเองได้ จากที่เคยเป็นคนให้คำปรึกษาคนอื่นช่วยเหลือคนอื่น แก้ปัญหาทุกอย่างได้ด้วยตัวเอง แต่ทำไมตอนนี้เราทำไม่ได้เเล้ว ต่อให้คนอื่นบอกว่าเราทำดีเเล้วแต่เราก็ไม่เคยพอใจผลงานตัวเองเพราะรู้สึกว่าเราทำได้ดีกว่านี้ แต่ทำไมถึงไม่สามารถแสดงสักยภาพที่แท้จริงของเราให้คนอื่นเห็นได้ เราเคยคิดมาตลอดว่าเราทำได้ เรามีความสามารถด้านนี้ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เราทำอะไรไม่ได้เลย เราอยากประสบความสำเร็จในสิ่งที่เรารักที่จะทำหรือเลือกที่ทำอยากให้มันออกมาดีที่สุด แต่ทุกวันนี้เราไม่เห็นหนทางเลยว่าเราจะประสบความสำเร็จ มันรู้สึกสิ้นหวังมากๆ รู้สึกว่าเรากาก ทำไมไร้ค่าขนาดนี้วะ เราไม่ได้เก่งอย่างที่เราคิดเลยจริงๆเเล้วเราอ่อนแอ ไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่เราคิดเลย เราถามใครคุยกับใครทุกคนก็บอกว่าเราปกติเราแค่เครียดละก็เหนื่อย แต่ทุกวันนี้เราอยากกลับบ้านมาก นั่งนับวันรอปิดเทอมจะได้บินกลับบ้าน พ่อ แม่ก็บอกกว่ากลับมาก่อนมั้ย แต่เราอีกใจก็ไม่อยากเพราะเรารู้สึกว่าถ้าเรากลับเราจะรู้สึกพ่ายแพ้กับตัวเองมาก ว่าทำไม่เรื่องแค่นี้เราถึงไม่สามารถแก้ไขมันได้ด้วยตัวเอง ทำไมเราถึงหนีปัญหา เเถมยังจะทำให้ทุกคนวุ่นวายเพราะต้องเลื่อนตั๋ว เผลอๆพ่อ แม่อาจจะต้องเสียเงินเพิ่ม ทุกคนก็จะวุ่นวาย แล้วก็จะผิดหวังในตัวเรา แต่อีกใจนึกก็รู้สึกว่ามันไม่ไหวเเล้ว ทุกวันนเราไม่รู้ว่าจะใช้ชีวิตไปเพื่ออะไร เป้าหมายคืออะไรบางวันทั้งวันก็นั่งคิดวนไปวนมาว่าเราจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ยังไงอีก1 เดือนก่อนที่จะกลับบ้าน คิดถึงเรื่องแย่ๆต่างๆรู้สึกเกลียดคนอื่นที่ทำไมไม่เคยเข้าใจเราเลย คิดวนไปวนมาจนนั่งบ้าร้องให้ฟูมฟายไม่รู้ว่าจะทำยังไงมแต่ทุกวันก็จะพยายามบอกตัวเองว่าเราต้องเข้มแข็งเรา ต้องผ่านมันไปได้ เราอยู่ได้ เราจะสู้กับมัน ปัญหามันไม่มีอ้ไรเราแก้มันได้อยู่เเล้ว แต่ในใจคือรุ้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันแย่ไปหมดวันนี้เราเดินลงบันได แล้วก็คิดว่าถ้าตกลงไปจะเป็นยังไง ละ 30 วิต่อมาเราก็ลื่นตกลงไปจริงๆ เราไม่ได้อยากฆ่าตัวตาย ละก็ไม่เคยคิดอยากตาย เราแค่อยากป่วยอยากเป็นอะไรก็ได้ อยากเดินๆอยู่แล้วล้มลงไป อยากจะเป็นโรคซึมเศร้าขึ้นมาจริงๆ เผื่อว่าคนอื่นจะเข้าใจเราบ้างว่าเรารู้สึกแย่แค่ไหน เราอยากหาข้ออ้างให้ตัวเองบ้างว่าที่เราเป็นแบบนี้เพราะเราป่วย ไม่ใช่เพราะเราอ่อนแอเกินไปที่จะสู้กับปัญหา เราไม่อยากยอมเราว่าเราอ่อนแอ เราไม่อยากพ่ายแพ้ให้กับตัวเอง แต่เราไม่รู้จะทำยังไงเเล้วจริงๆ ทุกวันนี้มันเบื่อโลกไปหมดเพื่อนบอกเราเหมือนซอมบี้เดินไปเดินมาไปเรียนเพราะต้องเรียน ซ้อมเพราะต้องซ้อม (ลืมบอกเราเรียนดนตรี) ใช้ชีวิตไปวันๆ บางที้เหงาๆก็มานั่งเศร้า เราพยายามหาอะไรทำ ดูหนังฟังเพลงอ่านหนังสือ แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรได้มาก ปกติเป็นคนชอบออกกำลังกายก็จะออกเกือบทุกวันแต่มันก็ช่วยให้สมองเราโล่งได้แค่ระยะสั้นๆจากนั้นก็กลับมาเครียดอีก
อยากถามว่าเราควรทำไงดีคะ ที่เราเป็นอยู่นี่เราแค่เครียดมาก หรือเป็นเพราะเราอ่อนแอ หรือเป็นเพราะเรามีภาวะซึมเศร้า ซึ่งเราก็ไม่ได้อยากจะมโนว่าตัวเองเป็นเพราะเราเองก็ไม่รุ้ ใครรู้ช่วยตอบทีค่ะ🙏🏻

ปล.ถ้าพิมตรงไหนไม่ค่อยรู้เรื่องหรือพูดวกไปวนมาก็ขอโทษด้วยนะคะ