ฉันเหมือนเป็นคนโง่ในสายตาใครๆ ที่ทุ่มเททำอะไรๆเพื่อผู้ชายคนหนึ่ง แบบไม่ลืมหูลืมตา ก็ชีวิตเกย์คนหนึ่ง ที่เกิดมาก็อยากมีรักที่เป็นสีชมพูเหมือนคนอื่นเขาบ้าง หวังว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำไปให้เขา เขาจะมองเห็นคุณค่าและความหมายมันบ้าง แต่แล้วมันก็เป็นแค่เพียงการหลอกตัวเองไปวันๆ เหมือนค่อยๆสะสมพลังงานไว้รอวันแตกสลายของความรู้สึกที่อ่อนไหวก็เท่านั้น
ผู้ชายคนหนึ่งที่เข้ามาในชีวิต ที่หวังเพียงผลประโยชน์จากตัวฉัน ไม่ได้คิดจริงใจอะไรเลยแม้แต่น้อย และคนที่เลือกจะหลอกตัวเอง ทำร้ายตัวเองก็เป็นฉันอีก คิดว่าเขามีใจให้ แต่ที่จริงแล้วไม่ได้เพียงเศษเสี้ยวของหัวใจเขาเลยแม้แต่น้อย วันที่เริ่มพูดคุยกันวันแรก ไหนบอกว่า “โสด” ไง อยากหาใครสักคนที่เข้าใจกันจริงๆ เอาเรื่องของเพศสภาพทิ้งไว้ไกลๆก่อน แล้วขอมองที่ใจเป็นอันดับแรก แต่แล้ววันหนึ่ง ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามา แล้วก็มาบอกว่าเป็น “แฟน” “วันนี้ไม่สะดวกคุยนะ” “ไม่สะดวกให้มาหาที่ห้องนะ” “ไว้สะดวกเมื่อไหร่จะติดต่อไปนะ” หลายๆประโยคที่ถูกส่งเข้ามาในแอพพลิเคชั่นไลน์ ณ เวลานั้น วันนั้น เหมือนถูกตีแสกหน้า แล้วปล่อยให้ยืนกลางพายุหมุน มึน ตื้อ ไปหมด หูอื้อ หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ร้องไห้ก็ร้องไม่ออก จุก คิดอะไรไม่ออก ทำอะไรไม่ถูก อยากหายไปจากโลกนี้เลย
สารพัดคำถามที่ถามกับตัวเองที่ให้คำตอบไม่ได้ นอนหลับทั้งน้ำตา เวลาค่อยๆผ่านไปช้าๆ เป็นช่วงเวลาที่ทรมานใจสุดๆ หลายๆภาพที่ทำร้ายความรู้สึกตัวเอง ค่อยๆถูกจิตนาการขึ้นมาในหัวใจทีละภาพๆ ทั้งๆที่มันเป็นภาพที่นึกถึงแล้วเจ็บปวดที่สุด บีบหัวใจสุดๆ แต่ก็แปลกใจว่าทำไม หัวใจเราถึงเลือกที่จะสร้างภาพนั้นขึ้นมาทำร้ายความรู้สึกที่แสนจะบอบบาง เวลาค่อยๆผ่านไปคืนแล้วคืนเล่า หนึ่งนาทีในหนึ่งชั่วโมง เวลาแต่ละชั่วโมงในหนึ่งวัน ทำไมมันถึงได้ผ่านไปช้าเหลือเกิน อยากเดินเข้าไปหาแต่ก็ทำไม่ได้ เจอกันในที่ทำงานทำได้แค่เพียงเดินผ่านไปเหมือนคนที่ไม่เคยรู้จัก สนิทสนม
“วันนี้มาหาที่ห้องได้ไหม? อยากมีคนทานข้าวด้วย” เป็นประโยคที่อยากได้ยินที่สุดในหลายวันที่ผ่านมา เฝ้ารอเวลานี้อย่างทรมาน มื้อเย็นวันนั้นมันเต็มไปด้วยคำอธิบาย ว่าอะไร? ทำไม? อย่างไร? ที่มันพรั่งพรูออกมาจากปากเขา “ไม่ได้มีเยื่อใยอะไรแล้ว ที่ห่างเขามาก็ห่างเพื่อรอวันจบ” “ไม่ได้มีใจให้กันแล้ว” เชื่อไหม? เราก็เชื่อเขาอีก ใจอ่อน เชื่อทุกคำพูด เชื่อทุกประโยคที่เขาอธิบาย แบบไร้วิจารณญาณในการรับฟัง รู้ว่ามันคือ “คำแก้ตัว” โกหกเราเพื่อให้เราสบายใจ แต่ก็เลือกที่จะเชื่อเขาอีก
เวลาที่เธออยู่กับฉัน “เธอก็ลึกซึ้งกับฉัน” เวลาที่เธออยู่กับเขา “เธอก็ต้องลึกซึ้งกับเขา” เหมือนที่ผ่านๆมา แต่คำถามคือ ความแตกต่างระหว่าง “ลึกซึ่งกับฉัน” กับ “ลึกซึ้งกับเขา” มันแตกต่างกันอย่างไรในความรู้สึกของเธอ
เธอคนนั้นในชีวิตของเขา สามารถเปิดเผยกับ ครอบครัว เพื่อนฝูง สังคม ได้ แต่กับฉันคนนี้มันคือ “ความลับสุดยอด” ฉันเป็นเพียงชีวิตด้านหลังกระจกเงา ที่เฝ้ามองเธอจากเพียงด้านหลังเธอเท่านั้น ไม่สามารถ ไม่มีสิทธิ์ไปยืนอยู่ด้านหน้าในชีวิตของเธอได้ มีสิทธิ์เพียงเวลาที่เธอหันกลับมามองที่ฉันเท่านั้น
ในวันที่เธอคนนั้นมา เวลาของฉันจะถูก “พอร์ซ” ไว้แค่เพียงตอนนั้นก่อน แต่ในวันที่เธอคนนั้นกลับไป เธอจะมากดปุ่ม “เพลย์” เพื่อให้เวลาชีวิตได้เล่นต่อไป “ฉัน” สำหรับเธอแล้วมีค่าแค่เพียงเท่านี้เหรอ แล้วถ้าหากในวันหนึ่งผู้หญิงคนนั้น เขากลับมาอยู่ในชีวิตเธอ มานอนเคียงข้างเธอทุกคืน กินข้าวกับเธอทุกมื้อ ใช้เวลาทุกนาทีอยู่ข้างๆเธอ เวลาของฉันคนนี้ก็จะถูกหยุดไปเลยใช่ไหมในชีวิตของเธอ
The Run_Rorn069
อยากขอความคิดเห็น
ผู้ชายคนหนึ่งที่เข้ามาในชีวิต ที่หวังเพียงผลประโยชน์จากตัวฉัน ไม่ได้คิดจริงใจอะไรเลยแม้แต่น้อย และคนที่เลือกจะหลอกตัวเอง ทำร้ายตัวเองก็เป็นฉันอีก คิดว่าเขามีใจให้ แต่ที่จริงแล้วไม่ได้เพียงเศษเสี้ยวของหัวใจเขาเลยแม้แต่น้อย วันที่เริ่มพูดคุยกันวันแรก ไหนบอกว่า “โสด” ไง อยากหาใครสักคนที่เข้าใจกันจริงๆ เอาเรื่องของเพศสภาพทิ้งไว้ไกลๆก่อน แล้วขอมองที่ใจเป็นอันดับแรก แต่แล้ววันหนึ่ง ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามา แล้วก็มาบอกว่าเป็น “แฟน” “วันนี้ไม่สะดวกคุยนะ” “ไม่สะดวกให้มาหาที่ห้องนะ” “ไว้สะดวกเมื่อไหร่จะติดต่อไปนะ” หลายๆประโยคที่ถูกส่งเข้ามาในแอพพลิเคชั่นไลน์ ณ เวลานั้น วันนั้น เหมือนถูกตีแสกหน้า แล้วปล่อยให้ยืนกลางพายุหมุน มึน ตื้อ ไปหมด หูอื้อ หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ร้องไห้ก็ร้องไม่ออก จุก คิดอะไรไม่ออก ทำอะไรไม่ถูก อยากหายไปจากโลกนี้เลย
สารพัดคำถามที่ถามกับตัวเองที่ให้คำตอบไม่ได้ นอนหลับทั้งน้ำตา เวลาค่อยๆผ่านไปช้าๆ เป็นช่วงเวลาที่ทรมานใจสุดๆ หลายๆภาพที่ทำร้ายความรู้สึกตัวเอง ค่อยๆถูกจิตนาการขึ้นมาในหัวใจทีละภาพๆ ทั้งๆที่มันเป็นภาพที่นึกถึงแล้วเจ็บปวดที่สุด บีบหัวใจสุดๆ แต่ก็แปลกใจว่าทำไม หัวใจเราถึงเลือกที่จะสร้างภาพนั้นขึ้นมาทำร้ายความรู้สึกที่แสนจะบอบบาง เวลาค่อยๆผ่านไปคืนแล้วคืนเล่า หนึ่งนาทีในหนึ่งชั่วโมง เวลาแต่ละชั่วโมงในหนึ่งวัน ทำไมมันถึงได้ผ่านไปช้าเหลือเกิน อยากเดินเข้าไปหาแต่ก็ทำไม่ได้ เจอกันในที่ทำงานทำได้แค่เพียงเดินผ่านไปเหมือนคนที่ไม่เคยรู้จัก สนิทสนม
“วันนี้มาหาที่ห้องได้ไหม? อยากมีคนทานข้าวด้วย” เป็นประโยคที่อยากได้ยินที่สุดในหลายวันที่ผ่านมา เฝ้ารอเวลานี้อย่างทรมาน มื้อเย็นวันนั้นมันเต็มไปด้วยคำอธิบาย ว่าอะไร? ทำไม? อย่างไร? ที่มันพรั่งพรูออกมาจากปากเขา “ไม่ได้มีเยื่อใยอะไรแล้ว ที่ห่างเขามาก็ห่างเพื่อรอวันจบ” “ไม่ได้มีใจให้กันแล้ว” เชื่อไหม? เราก็เชื่อเขาอีก ใจอ่อน เชื่อทุกคำพูด เชื่อทุกประโยคที่เขาอธิบาย แบบไร้วิจารณญาณในการรับฟัง รู้ว่ามันคือ “คำแก้ตัว” โกหกเราเพื่อให้เราสบายใจ แต่ก็เลือกที่จะเชื่อเขาอีก
เวลาที่เธออยู่กับฉัน “เธอก็ลึกซึ้งกับฉัน” เวลาที่เธออยู่กับเขา “เธอก็ต้องลึกซึ้งกับเขา” เหมือนที่ผ่านๆมา แต่คำถามคือ ความแตกต่างระหว่าง “ลึกซึ่งกับฉัน” กับ “ลึกซึ้งกับเขา” มันแตกต่างกันอย่างไรในความรู้สึกของเธอ
เธอคนนั้นในชีวิตของเขา สามารถเปิดเผยกับ ครอบครัว เพื่อนฝูง สังคม ได้ แต่กับฉันคนนี้มันคือ “ความลับสุดยอด” ฉันเป็นเพียงชีวิตด้านหลังกระจกเงา ที่เฝ้ามองเธอจากเพียงด้านหลังเธอเท่านั้น ไม่สามารถ ไม่มีสิทธิ์ไปยืนอยู่ด้านหน้าในชีวิตของเธอได้ มีสิทธิ์เพียงเวลาที่เธอหันกลับมามองที่ฉันเท่านั้น
ในวันที่เธอคนนั้นมา เวลาของฉันจะถูก “พอร์ซ” ไว้แค่เพียงตอนนั้นก่อน แต่ในวันที่เธอคนนั้นกลับไป เธอจะมากดปุ่ม “เพลย์” เพื่อให้เวลาชีวิตได้เล่นต่อไป “ฉัน” สำหรับเธอแล้วมีค่าแค่เพียงเท่านี้เหรอ แล้วถ้าหากในวันหนึ่งผู้หญิงคนนั้น เขากลับมาอยู่ในชีวิตเธอ มานอนเคียงข้างเธอทุกคืน กินข้าวกับเธอทุกมื้อ ใช้เวลาทุกนาทีอยู่ข้างๆเธอ เวลาของฉันคนนี้ก็จะถูกหยุดไปเลยใช่ไหมในชีวิตของเธอ
The Run_Rorn069