พี่ชายขี้เกียจ

เหมือนแค่รอให้เวลามันผ่านไปวันๆ แต่ละวันไม่มีอะไรให้ตื่นเต้นเลย ขี้เกียจตื่นมาใช้ชีวิตมากเลยค่ะ มันเบื่อไม่มีเป้าหมาย ไปโรงเรียนก็เหมือนให้ผ่านไปวันๆ ไม่สนุก มีแต่คนบอกว่าวัยเรียนสนุกที่สุดแล้ว แต่กับ

เรื่องของเรื่องคือตอนนี้เราจะขึ้นม.5 ซึ่งเป็นช่วงที่ต้องฟิตมากๆ แต่ตอนนี้คือเราขี้เกียจมากๆๆ มากแบบที่ว่าทุกคนต้องไม่คิดว่ามันหนักขนาดนี้ คือ 1.ขี้เกียจตื่นอน หมายความว่า ปลุก10โมงต้องไปเรียนพิเศษ ถ้า

สวัสดีค่ะ เราอายุ 16 ปี ไปเมื่อวานนี้ ตอนนี้เราเรียน ม.4 อยู่ที่ โรงเรียนคริสตังแห่งนึงในต่างจังหวัด เราเป็นคนขี้เกียจ เรายอมรับค่ะ เราขี้เกียจตื่นเช้าเพื่อไปเข้าแถว สำหรับเรามันไม่มีเหตุผลเลย แต่เราไ

คือผมคุยกับคนๆนึงมา 5-6 เดือนได้ แต่เคยไม่ได้เจอกันเลย ไม่ได้โทรกันเลย เพราะเขาไม่ชอบ ไม่อยาก พอชวนทีไร ก้จะบอกว่า ไม่เอา ขี้เกียจ ผมควรจะไปต่อดีมั้ย เพราะผมรู้สึกไม่ได้พัฒนาเลยครับ

ด้วยความที่ว่าเรากับแฟนมีภาระเยอะมากค่ะๆ ค่าห้อง รถ หนี้สิน ค่าผ่อนของ เราทำงานขายของออนไลน์ค่ะ อยู่ห้อง100% หาเงินได้วันละ1,000-2,000 บาทต่อวัน แต่อย่างที่ว่าค่ะ เราภาระเยอะมาก (รวมทั้งของแฟน) ทำงาน

คือเราอยู่ม.5แล้ว เราก็มีความสุขดีแต่เราชอบคิดว่าเราไม่อยากใช้ชีวิต เคยแพลนไว้เล่นๆว่าอนาคตอีกสัก2-3ปีอยากจะจบชีวิตแล้ว เรารู้สึกว่าไม่ใช่อาการซึมเศร้า แค่เบื่อการใช้ชีวิต แล้วก็ขี้เกียจจะใช้ชีวิตแล้ว

คือเรามีเพื่อนอยู่3คนค่ะเค้าเป็นรูมเมทกันแล้วทีนี้เค้ามีนิสัยนึงที่เหมือนกันคือความขี้เกียจ ตอนแรกเราก็ว่าเฉยๆแต่หลังๆมาถึงขั้นกินข้าวก็ยังขี้เกียจที่จะลงมากิน บางวันนอนทั้งวันแบบตั้งแต่4ทุ่มของวันก่อ

คือเราอยู่มัถยมปลาย ช่วงนี้ทางโรงเรียนมีกิจกรรมที่มากเเละสายชั้นเราเป็นปีที่ต้องรับผิดชอบ ทั้งงานกีฬาสี งานบายเนี่ยรุ่นพี่เเละเข้าค่ายที่ค่อนข้างถี่ ความจริงมันราบรื่นมากค่ะ เเต่ก็จะมีปัญหาตรงที่คุณเเ

คือวันนั้นเราอยู่บ้านคนเดียวค่ะกำลังจะอาบน้ำไม่ได้ใส่อะไรเลยเราก็ได้ยินเสียงมีคนมาเรียกเราก็หยิบผ้าขนหนูมาพันตัวลูกพี่ลูกน้องเป็นลูกของป้าเป็นผชอายุวัยกลางคนมาถามหาคนในบ้านของเราเราก็ตอบไปเราก็นึกว่าม

หนูขี้เกียจทำงานค่ะเบื่อรู้สึกวันๆตื่นไปทำงานไม่อยากตื่นไปทำงานเลยค่ะทำไงดีค่ะใครก้อได้ช่วยปลอบใจที