“ตรงไปแก่การนำทาง”

"Pantip at Pandit"
Ibid. At 29
ตอบอธิบาย ที่นี่ธรรมะ

“ในฐานที่เรา
ลงสัญญรูป กระทำให้เกิดรูป สิ่งละอันพันละน้อย สะสม กันเข้าไว้แล้ว
ไม่ให้ห่วง ไม่ให้ถือ อ้างเหตุเฉพาะตน เพื่อการกระทำเฉพาะตน ให้สัญญะรูป
เป็นอาณัติกรูป เช่นนั้น เราก็อยู่ได้เพียงอย่างเดียว ในฐานดี-ชั่ว
ในฐานที่ ที่ได้อาณัติสัญญาณ จนกระทั่ง ได้อาณัติกสัญญา เป็นอสัญญะ
ที่กระทำแล้ว และไม่กระทำแล้ว”

“มีอะไรก็พึงควรเร่งขวนขวายกันไปตามหน้าที่ ให้กระทำไปตามหน้าที่ ไม่พิไรธรรมที่จะไปต่อ เติม เพิ่มหนทาง ตามทิศทาง และการนำทาง”

“ถ้าจะไม่ให้ตน
แก่ใจ สิ้นใจไปที่ไหน เราก็จะต้องเชื่อการค้นคว้า ของต้นขั้วสุด
กับปลายสุด คือระหว่างเขตของพระอักษร กับพระอักษร โดยที่เราต้องอาศัยสรณะ
คืออักษรสยาม เป็นการกระทำ เป็นฐานที่พึ่ง และเชิงบทที่ฐานพระ
ทำไว้ให้มีเชิง อยู่ในความสำเร็จของการไป อยู่ในฐานที่พึ่ง”

“หากว่าจะต้องคำนวณ
หาพื้นที่ ที่มองไม่เห็น ตามจำนวน 4-5 พื้นที่ ที่เป็นสัญญาณ ในสัญญะ
ทั้งอาณัติกะ และทั้งสัญญาด้วย ที่ธรรม! ดั่งนี้ คือผลการทดลอง
อันจะเป็นการประกาศการล้ำสมัย ไปสู่ยุคอนาคต โดยเราไม่พัก
และโดยเราไม่ต้องกระทำ เพราะได้ลงบทธรรม ไว้แก่อาณัติกสัญญาณ โดยชอบแล้ว”

“เป็นโดยธรรม
ที่จะพากเพียรไปเองด้วยความอุตสาหะ ‘เราไม่ได้พาล
ธรรมะก็อย่าพึงได้เป็นพาล เราเป็นผู้กระทำแล้วไม่ถอย ไม่กลับ ในทางที่ไป
ในสิ่งที่นำทาง’ ธรรมะก็ไม่พึงได้ถอยกลับ ในสิ่งที่ไป ในหนทาง
ที่ตรงไปแก่การนำทาง”