เลือกที่จะอยู่คนเดียวเพราะลูก ทำถูกไหม

สวัสดีค่ะ เราอายุ 34 มีลูกสาว 2 คน เราเลิกกับแฟนเพราะเหตุผลหลายอย่าง คนนอกมองว่าเราไม่ดี ทิ้งแฟน แต่เขาเหล่านั้น ไม่ได้มาอยู่กับเรา 24 ชั่วโมง อันนี้เรายอมรับว่าเราไม่มีความอดทน ถ้าเป็นสมัยก่อนผู้หญิงมีทางเลือกไม่มากนัก เรามักได้ยินกันอยู่เสมอ ว่าทนเพราะลูก แต่เราเลือกไม่ทนตรงนี้ค่ะ เราเลิกกันไป เขาเอาลูกสาวคนโตไปด้วย ส่วนเราได้คนเล็กมา ตอนนี้เขามีครอบครัวใหม่ เราตัดขาดกันโดยปริยาย แต่ที่ตัดขาดไม่ได้ คือลูกเราที่อยู่กับเขา และไม่มีวันที่จะตัดขาดได้ เราเลิกกันมา 5 ปี เรายังเลือกอยู่คนเดียว เพราะต้องรอลูก เราเลี้ยงลูกคนเล็กเอง โดยที่เขาไม่ได้มารับผิดชอบค่าใช้จ่ายอะไร แต่มันก็ดีค่ะ เราสบายใจ เขาก็สบายใจที่เราไม่เข้าไปยุ่งกับเขาและครอบครัวใหม่เขา ทางบ้านถามเราอยู่เสมอๆ ว่าเมื่อไหร่จะแต่งงาน แม่ถามตลอดว่าเมื่อไหร่จะหาใครมาเป็นเสาหลัก มาเป็นครอบครัว เราอาจจะไม่ได้สวยเวอร์วัง แต่ก็ไม่ได้อัปลักษ์จนไม่มีใครมอง เราก็ได้แต่บอกแม่ไปขำๆว่า "เออน่าแม่ หนูยังไม่แก่เลย" ความจริงคือไม่มีใครเอา 555+ เอาตรงๆคือ ผู้หญิง อายุ 34  มีลูกติด 2 คน บ้านไม่รวย งานก็ไม่เด่น หน้าตาทางสังคมไม่มี ผู้ชายที่ไหนเขาอยากจะมาดูแล ผู้ชายเขาก็ต้องการได้ผู้หญิงที่สามารถเชิดหน้าชูตาให้เขาได้ จริงไหม  อายุขนาดเรา ถ้าคบรุ่นพี่ เขาก็คงมีครอบครัวกันหมด ถ้าคบเด็กกว่าแมร่งก็มีเมียอยู่ดี555+ แต่เราไม่คิดคบผู้ชายอายุน้อยกว่า เรื่องผู้จบไป ขี้เกียจมาเริ่มต้นศึกษาดูใจ ห่วงลูกมากกว่า โดยเฉพาะลูกสาวคนโต ที่อยู่กับพ่อกับแม่เลี้ยง แล้วยังมีน้องต่างแม่ที่พึ่งลืมตาดูโลกอีก ตอนนี้เขายังเด็ก ปัญหามันอาจจะยังไม่เกิด แต่ถ้าวันนึงเขาโตขึ้น ช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ ทุกคนย่อมมีปัญหาชีวิตผ่านเข้ามาเป็นระยะๆ ลูกหันหน้าหาพ่อ พ่อมีครอบครัวใหม่ หันหน้าหาแม่ แม่มีครอบครัวใหม่ ลูกจะรู้สึกโดดเดี่ยว อ้างว้างขนาดไหน พ่อแม่ย่อมสำคัญกับลูกเสมอ ลูกเองก็สำคัญกับพ่อแม่เช่นกัน เราจึงเลือกที่จะยืนอยู่ข้างๆลูก ทุกครั้งที่ลูกหันมา ต้องเจอเราเสมอ ลูกจะต้องไม่รู้สึกโดดเดี่ยว ความโดดเดี่ยวอ้างว้าง ให้มันอยู่กับเราคนเป็นแม่ก็พอ 5 ปี ที่เราใช้ชีวิตในห้องเช่าคนเดียว เราชิน เราชอบด้วยซ้ำไป มันอาจจะเหงาบ้าง แต่แค่แปปเดียว เลิกงานมาก็ดึก กินข้าว อาบน้ำ ก็ดึกมากแล้ว นอน ตื่นมา อาบน้ำไปทำงาน ชีวิตเป็นแบบนี้ทุกวัน ข้อดีของการอยู่คนเดียวคือ ไม่ต้องรอแฟนกลับบ้าน ไม่ต้องคิดว่าเขาไปไหน ทำอะไรอยู่ หลายคนมีคู่แต่ไม่มีความสุข แต่ช่างเถอะชีวิตใครชีวิตมัน ต่างคนต่างเลือกทางเดินเอง ตัวเราทำงานหาเงินส่งทางบ้าน ส่งลูกให้ถึงฝั่ง ไม่แน่นะ ลูกเราโตเรียนจบ มีงานทำเป็นฝั่งเป็นฝา เราอาจจะกระโดดลงจากคานก็ได้ เพราะเราก็แก่พอดี อาจจะพอมีพ่อหม้ายเมียตายดีๆสักคนก็ได้ 555+ ไม่รู้ว่าเรารึป่าวที่จะตายก่อน ^___^ วันนี้ยอมถูกมองแย่ๆ เพราะไม่มีใครคอยอยู่เคียงข้างดีกว่า เพราะหลายคนมีผัว เขาก็ไม่ได้มีความสุขอะไร ทุกข์กว่าเราด้วยซ้ำ แต่พยาม ทำตัวเองให้มีความสุข บางคนที่เห็นมา เลี้ยงลูกยังไม่พอยังต้องหาเลี้ยงผัวใหม่ด้วย เห้อ!! ชีวิตน้อชีวิต ช่างไม่เลือกบ้างเลย ทั้งที่ตัวเองก็เลือกได้ เวลาอยู่คนเดียวเราจะเป็นโลกส่วนตัวสูง ไม่เปิดอ่านไลน์ที่ไม่สำคัญ ไม่เคยได้แชทคุยกับเพื่อนผู้หญิงเรื่องจุ๋มจิ๋ม ไม่เคยนินทาคนนั้นคนนี้ลับหลัง ไม่เคยอิจฉาใคร ทั้งที่มีคนพยายามทำให้อิจฉา วันหยุดถ้าเบื่อที่จะอยู่ห้อง ก็ไปนั่งร้านกาแฟ เงียบๆหันหน้าเข้ามุมจิบกาแฟ เสียบหูฟัง ดูหนังจีน ชิวไปสิ แต่เวลาทำงานเราพูดเยอะ ชอบพูดให้คนอื่นหัวเราะ เสียงหัวเราะของมันจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่มันคือความสุขที่แทรกเข้ามาทุกอนู ความทุกข์ของคนมันจะหายไปชั่วขณะ ถ้าสร้างเสียงหัวเราะได้ ทุกคนก็มีความสุขได้ เราผ่านชีวิตคู่มาแล้ว และยังไม่อยากจะผ่านมันอีก ยินดีด้วยกับความรักที่สมบูรณ์แบบ ของหลายๆคน ส่วนเรายังยิ้มอยู่ ยิ้มให้กับชีวิตตัวเอง อย่างน้อยเรารู้ว่าที่เราเหนื่อยมันแค่กาย ไม่ใช่ใจ เป้าหมายคือ ลูก เราให้ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบกับเขาไม่ได้ แต่เราจะเลี้ยงเขาให้เป็นคนดีให้ได้ "เหนื่อยกายพักตรงไหนก็หายเหนื่อย แต่เหนื่อยใจพักตรงไหนถึงจะหายเหนื่อย"
กระทู้แรกของเรา ข้อความไหนที่ไม่เหมาะสม ก็ขออภัยไว้ ณ ตรงนี้ค่ะ