ผมมีเพื่อนคนหนึ่งที่เลิกเรียนเพราะ? คำพูดคนที่เรียกตัวเองว่าครู คือวันนั้นก่อนจะปิดเทอมภาคเรียนที่1 คาบที่4เป็นคาบวางเราก้นั่งคุยนั่งเล่นกัน ปกติ แต่คือมีครูคนหนึ่ง เขาได้มาเห็นและก้ว่าๆ ทำไมไม่ เข้าเรียน เพื่อนก็บอกว่ามันเป็นคาบว่าง แต่สิ่งที่ตอบกลับมาคือ ถ้าไม่คิดจะเรียน ก้ เลิกไปเลย เดียวครูทำเรื่องให้ เขียนใบให้ ผมรู้ว่าคาบวางควรทำอะไรๆที่มีประโยชน์ แต่มันก้ต้องผ่อนคลายสมองนักเรียนมั้งป่ะครับ ปล.เพื่อนคุณคิดอย่างงี้ เข้าเรื่องต่อ เพื่อนผมก้กลับมาคิด จนปิดภาคเรียนไป พอเปิดมันก้ไม่ไปอีกเลย ไม่บอก ไม่ลา หายไปเฉย จนผมมีโอกาสได้ไปเจอแล้วคุยกับมัน มันบอกว่า เรียนไปมันก็ไม่เป็นตัวของตัวเอง ต้องแบกรับคำดูถูกของครูมากมาย เพราะ กลุ่ม ผมข่อนข้างจะเป็นเด็กดื้อหน่อย เด็กหลังห้อง ที่ครู ไม่ชอบ อ้ะ ผมเข้าใจ แต่จิตใจคนก็ไม่เหมือนกันหนิ่คับ บางคนแบกรับคำดูถูกและมาประสบความสำเร็จ แต่บางคนก็ท้อจนให้ชีวิตเปลี่ยน เขาไม่ได้อ่อนแอ่ แต่มันคือความรู้สึกที่หาความอธิบายได้ยาก ผมก็ เป็น แต่ผมเป็นเด็กกวนๆไง รับได้ผม ไม่ค่อยสนเรื่องคำพูดสักเท่าไหร่ แต่รู้สึกเจ็บนิดๆ ผมย้ายมาก่อนมันจะเลิก เรื่องที่ผมสงสัยก็มีเท่านี้แหละครับ ผิดอะไรก็ด่าได้ครับ
นี้หรอที่เรียกว่าครู?