เรามาเรียนในมหาลัยกทม.นะคะ ซึ่งเป็นคณะที่แม่เราบังคับให้เราเรียน แต่แม่เราชอบคณะ แต่ไม่ชอบมหาลัย เพราะมันไกลบ้าน บ้านเราอยู่ใต้ แต่ต้องมาเรียนที่กทม. แม่เราเลยไม่ชอบและมีอคติต่อกทม.
ซึ่งตลอดระยะเวลาที่เปิดเทอมมา แม้ว่าจะเป็นคณะที่เราไม่ชอบ เตรียมจะซิ่ว เราจะซิ่วไปสัตวแพทย์ ซึ่งในคณะเรามีคนจะซิ่วเยอะมากๆ เราได้ไปติวหนังสือกับเพื่อนๆในเอก และได้อ่านหนังสือเอง ได้กำลังใจจากเพื่อนๆ แต่คะแนนมิดเทอมของคณะออกมาไม่ดีเท่าไร เพราะเราไม่ถนัดงานของคณะเลยเพราะพ่อแม่เราบังคับ
ตลอดเวลาที่ผ่านมาแม่เราโทรหาเราบ่อยมากๆ แบบแม่เราอยู่บ้านคนเดียว แต่ท่านเป็นคนเจ้าอารมณ์ และขอร้องให้เราเลิกเรียนตลอดเลยๆ เพราะมหาลัยอยู่ไกลบ้าน และเราบอกว่าเรายังอยากเรียนต่อเพราะมีเพื่อนดีสังคมดีได้ไปอ่านหนังสือกับเพื่อนๆ
แต่แม่เราไม่พอใจอาละวาดหนักมาก จนถึงขั้นขู่ตัดแม่ตัดลูกถ้าเราไม่กลับไปอยู่บ้าน
เราก็เลยตัดสินใจไหนๆเป็นคณะที่เราไม่ชอบและจะซิ่วแล้ว +กับแม่ไม่พอใจที่มหาลัยไกลบ้าน เราก็เลยยอมไปดรอปเรียนพักการเรียนไว้ก่อน ทั้งๆที่เราเองก็เสียดายเหมือนกัน เพราะมหาลัยเป็นมหาลัยที่ดีมาก แต่ติดที่ว่าเราไม่ถนัดวิชาของคณะเลย
ประเด็นก็คือ ที่เราไม่อยากกลับบ้านนะคะ ถ้าลองไปอ่านกระทู้เก่าๆเราดูจะรู้ว่าแต่ก่อน เราอยู่กับ2คนนะคะ แต่เราเข้ากับแม่ไม่ได้เลย แม่เราบังคับเรามาตลอดแม้กระทั้งเรื่องนี้บังคับให้เราเลิกเรียนเพื่อกลับมาอยู่ใกล้ๆแม่ บังคับเรื่องเรียน ทรงผม การแต่งตัว แต่เราไม่เคยออกนอกทางเลย ไม่ชอบเที่ยว มีแต่อ่านหนังสือ
แม่เราจะเจ้าอารมณ์มาก ถ้าไม่พอใจก็จะขวางปาข้าวของจนเพื่อนบ้านออกมาดู ชอบหยิกทำร้ายร่างกาย ถ้าเราเตือนเขา มีครั้งหนึ่งแม่เราแซงคิว เราบอกว่าแม่ไปต่อแถวดีๆนะ แม่ตบหน้าเราตรงนั้นเลย เราเองก็เป็นเด็กซิ่วแล้ว แม่เราก็ชอบพูดแซะพูดบั่นทอน แบบด่าเราว่าโง่บ้าง คำหยาบๆคายๆมากมาย แม่ด่าว่าเราอกตัญญูเพราะไม่เรียนมหาลัยใกล้บ้าน
อันที่จริง เราเลือกเรียนไกลบ้านและไม่อยากอยู่บ้านเพราะรู้สึกไม่สบายใจ กับพฤติกรรมของแม่ เราไม่ได้ไม่รักแม่นะคะ เรารักเขา แต่ไม่อยากทะเลาะกับเขา ไม่อยากฟังคำพูดที่มันแย่ๆอ่ะค่ะ เราเคยเปิดใจกับเขาแล้ว อย่างที่บอก แม่เราไม่ยอมรับ และอารมณ์เสียหนักมาก แบบไม่พอใจอ่ะค่ะ เราไม่รู้จะพูดอย่างไรแล้ว เราก็เลยเลือก ที่จะอยู่คนละทิศ แต่ติดต่อกันทางโทรศัพท์ ดีกว่าเพราะเวลาเจอคำพูดแย่ๆเราก็เลือกที่จะวางสายได้
อย่าว่าเราอกตัญญูเลยนะคะเพราะเราเครียดมาก
เราควรจะทำอย่างไรดีคะ เราอยากอยู่กทม.ต่อไม่ใช่จะหลงหรืออะไรนะคะ เพราะไม่อยากเจอความเจ้าอารมณ์ของแม่อ่ะค่ะ
[กระทู้ปรึกษา] แม่บังคับให้เลิกเรียน และกลับไปอยู่บ้าน รู้สึกไม่อยากกลับบ้านเลยทำอย่างไรดี
ซึ่งตลอดระยะเวลาที่เปิดเทอมมา แม้ว่าจะเป็นคณะที่เราไม่ชอบ เตรียมจะซิ่ว เราจะซิ่วไปสัตวแพทย์ ซึ่งในคณะเรามีคนจะซิ่วเยอะมากๆ เราได้ไปติวหนังสือกับเพื่อนๆในเอก และได้อ่านหนังสือเอง ได้กำลังใจจากเพื่อนๆ แต่คะแนนมิดเทอมของคณะออกมาไม่ดีเท่าไร เพราะเราไม่ถนัดงานของคณะเลยเพราะพ่อแม่เราบังคับ
ตลอดเวลาที่ผ่านมาแม่เราโทรหาเราบ่อยมากๆ แบบแม่เราอยู่บ้านคนเดียว แต่ท่านเป็นคนเจ้าอารมณ์ และขอร้องให้เราเลิกเรียนตลอดเลยๆ เพราะมหาลัยอยู่ไกลบ้าน และเราบอกว่าเรายังอยากเรียนต่อเพราะมีเพื่อนดีสังคมดีได้ไปอ่านหนังสือกับเพื่อนๆ
แต่แม่เราไม่พอใจอาละวาดหนักมาก จนถึงขั้นขู่ตัดแม่ตัดลูกถ้าเราไม่กลับไปอยู่บ้าน
เราก็เลยตัดสินใจไหนๆเป็นคณะที่เราไม่ชอบและจะซิ่วแล้ว +กับแม่ไม่พอใจที่มหาลัยไกลบ้าน เราก็เลยยอมไปดรอปเรียนพักการเรียนไว้ก่อน ทั้งๆที่เราเองก็เสียดายเหมือนกัน เพราะมหาลัยเป็นมหาลัยที่ดีมาก แต่ติดที่ว่าเราไม่ถนัดวิชาของคณะเลย
ประเด็นก็คือ ที่เราไม่อยากกลับบ้านนะคะ ถ้าลองไปอ่านกระทู้เก่าๆเราดูจะรู้ว่าแต่ก่อน เราอยู่กับ2คนนะคะ แต่เราเข้ากับแม่ไม่ได้เลย แม่เราบังคับเรามาตลอดแม้กระทั้งเรื่องนี้บังคับให้เราเลิกเรียนเพื่อกลับมาอยู่ใกล้ๆแม่ บังคับเรื่องเรียน ทรงผม การแต่งตัว แต่เราไม่เคยออกนอกทางเลย ไม่ชอบเที่ยว มีแต่อ่านหนังสือ
แม่เราจะเจ้าอารมณ์มาก ถ้าไม่พอใจก็จะขวางปาข้าวของจนเพื่อนบ้านออกมาดู ชอบหยิกทำร้ายร่างกาย ถ้าเราเตือนเขา มีครั้งหนึ่งแม่เราแซงคิว เราบอกว่าแม่ไปต่อแถวดีๆนะ แม่ตบหน้าเราตรงนั้นเลย เราเองก็เป็นเด็กซิ่วแล้ว แม่เราก็ชอบพูดแซะพูดบั่นทอน แบบด่าเราว่าโง่บ้าง คำหยาบๆคายๆมากมาย แม่ด่าว่าเราอกตัญญูเพราะไม่เรียนมหาลัยใกล้บ้าน
อันที่จริง เราเลือกเรียนไกลบ้านและไม่อยากอยู่บ้านเพราะรู้สึกไม่สบายใจ กับพฤติกรรมของแม่ เราไม่ได้ไม่รักแม่นะคะ เรารักเขา แต่ไม่อยากทะเลาะกับเขา ไม่อยากฟังคำพูดที่มันแย่ๆอ่ะค่ะ เราเคยเปิดใจกับเขาแล้ว อย่างที่บอก แม่เราไม่ยอมรับ และอารมณ์เสียหนักมาก แบบไม่พอใจอ่ะค่ะ เราไม่รู้จะพูดอย่างไรแล้ว เราก็เลยเลือก ที่จะอยู่คนละทิศ แต่ติดต่อกันทางโทรศัพท์ ดีกว่าเพราะเวลาเจอคำพูดแย่ๆเราก็เลือกที่จะวางสายได้
อย่าว่าเราอกตัญญูเลยนะคะเพราะเราเครียดมาก
เราควรจะทำอย่างไรดีคะ เราอยากอยู่กทม.ต่อไม่ใช่จะหลงหรืออะไรนะคะ เพราะไม่อยากเจอความเจ้าอารมณ์ของแม่อ่ะค่ะ